Merhaba. Ben varım, eşimin 11 yaşında oğlu var. Annesiyle yaşıyor. Eşim iyi biridir, ki kemoterapiyi yeni bitirdim. Hep yanımdaydı, maddi manevi. Hala yemek yapıp, evi temizlemek gibi işleri yapar. Bir dediğimi iki etmez. Ancak, geçirdiğimiz yaz, tedavim devam ederken oğlu geldi ve 2 ay kaldı. Kendisi işe giderken çocuğu bana bıraktı, ilgilenemem dediğim halde. Çocuk bilgisayarın başından ayrılmıyor, eşim biraz uzak kalması lazım, kitap okuttur, tatil kitabından çalıştır demeye başladı. Kemoterapi alınca yamuluyordum, sese, yorgunluga gelemiyorum ki bunları biliyordu. En son, oğlu dışarıya çıktı ve ortalarda bir süre görünmeyince eşim gidip bakmami söyledi. 4. Katta oturuyoruz ve asansör yok binada. O zaman sıkı bir patladım. Ben markete gidemiyorum nasıl bir düşüncesizlik ki benim bu durumumda bu kadar uzun kabul edebiliyorsun gibi laflar ettim. Sonrasında hallettik aramızdaki sorunu, ancak ben hala kırgınlık yaşıyorum. Sonuç olarak mesafe olur, uzak dururum bunlar hikaye. İstesen de uzak duramıyorsun.