Severek şiddetli geçimsizlik

Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.

Bu yazdiklarimiz şiddet zaten. Adam size şiddet uyguluyor.
Uzatmadan boşanin.
 
Galiba boşanıyorum, kararlı durmam gereken bir noktayım. Anlatmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum.
7 yıllık evliyim. Çocuğum yok, çeşitli nedenlerle olmadı, 2 sene vajinismus sonrasında doktora eğitimim sınavlarım derken 7 seneyi devirdik. Aslında kendimi hiç de hazır hissedemedim çocuk için.
Çünkü eşimle ilk yıldan beri sürekli kavga ediyorduk. Bu kavgalar vajinismusu yendikten sonra cinselliğe engel olmuyordu ama son 1 yıldır artık içimden ona dokunmak hiç gelmiyor. Çok uzun zaman özlemem gerekiyor ,bazen 1 ay. Seviyorum ve onsuzluktan korkuyorum da aslında. Sanki 7 yıldır bir fanusta korunuyormuşum da şimdi o fanustan gerçek dünyaya çıkacakmışım gibi hissediyorum. Korkuyorum.

Eşimle aramızdaki ilk bomba, evlenirken ailesinin düğünde toplanan altınlara çökmesiyle atıldı. Eşim de haklı olduğumu biliyordu ama ailesinden altınları alamadı isteyemedi çekindi. O gün bugündür yüzümüz hiç gülmedi, dertlerimiz hiç bitmedi. Güzel günlerimiz de oldu. Ama çok yorucu, toksik bir ilişkiydi.

Ama çok arada kalıyorum. İnsan ne olunca boşanır ? O son nokta nedir ? Kestiremiyorum. Sürekli tartışmak, sürekli bağrış kıyamet ev, eşyaların parçalanması, işe mutsuz gitmek, iş veriminin düşmesi mesela boşanma sebebi midir ? Boşananlar için o son nokta ne oldu, benimle paylaşır mısınız ?
İki insan birbirini seviyorsa birbirleriyle bu kadar tartışmaz.
 
Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.
oy.

yani bunun daha dönülür onarılır bir yeri kalmamış.

diyecektim ki siz fazla hanım hanım bir kadınsınız muhtemelen (vajinusmus iyi eğitimli kadınlarda genelde fazla korunarak yetiştirilmiş kızlarda oluyor, gözlemlediğim) eşiniz ise muhtemelen daha taşralı aile çocuğu, kültürel farklar var büyüyor, filan....

ama siz zaten geçmişsiniz oraları.
 
Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.
Üzerinize çıkması,durmadan bağıra bağıra konuşması...

Ben dışardan böyle bir manzara görsem bu adam kaçık,kadına şiddet uyguluyor derdim:(

Fiziksel olarak bazıları için şiddet sayılmayabilir hatta sizin içinde.Ama bu alênen psikolojik şiddet.

Çok sabırlısınız ama,bence artık bu çileyi çekmeyin,yazık etmeyin kendinize.

Bunca sene kendini yetiştiremeyen adamı siz yetiştirip onaramazsınız.

Bu arada banyodaki eşyaları toplayıp atmanız çok isabetli bir davranış olmuş.
 
Bu altınları alma nasıl olabiliyor ya? Sizin ailenizin ya da akrabalarınızın taktıklarini da mı aldılar?
 
Galiba boşanıyorum, kararlı durmam gereken bir noktayım. Anlatmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum.
7 yıllık evliyim. Çocuğum yok, çeşitli nedenlerle olmadı, 2 sene vajinismus sonrasında doktora eğitimim sınavlarım derken 7 seneyi devirdik. Aslında kendimi hiç de hazır hissedemedim çocuk için.
Çünkü eşimle ilk yıldan beri sürekli kavga ediyorduk. Bu kavgalar vajinismusu yendikten sonra cinselliğe engel olmuyordu ama son 1 yıldır artık içimden ona dokunmak hiç gelmiyor. Çok uzun zaman özlemem gerekiyor ,bazen 1 ay. Seviyorum ve onsuzluktan korkuyorum da aslında. Sanki 7 yıldır bir fanusta korunuyormuşum da şimdi o fanustan gerçek dünyaya çıkacakmışım gibi hissediyorum. Korkuyorum.

Eşimle aramızdaki ilk bomba, evlenirken ailesinin düğünde toplanan altınlara çökmesiyle atıldı. Eşim de haklı olduğumu biliyordu ama ailesinden altınları alamadı isteyemedi çekindi. O gün bugündür yüzümüz hiç gülmedi, dertlerimiz hiç bitmedi. Güzel günlerimiz de oldu. Ama çok yorucu, toksik bir ilişkiydi.

Ama çok arada kalıyorum. İnsan ne olunca boşanır ? O son nokta nedir ? Kestiremiyorum. Sürekli tartışmak, sürekli bağrış kıyamet ev, eşyaların parçalanması, işe mutsuz gitmek, iş veriminin düşmesi mesela boşanma sebebi midir ? Boşananlar için o son nokta ne oldu, benimle paylaşır mısınız ?
Cinsellik yoksa ona dokunmak istemiyorsanız zaten bir şeyler bitmiş içinizde. Ayrıca sürekli tartışmak, bağırış çağırış, evde eşyaların parçalanması, mutsuz hissetmek, hayat kalitesinin azalması, ailesine karşı dik durmayıp düğününüzden alıp götürdükleri altınları istemekten çekinmesi tüm bunlar boşanma sebebi evet .

Benim için boşanmada son nokta annesinin attığı iftiralara inanıp benimle tartışması, beni anlamaya çalışmak yerine suçlaması, psikolojik baskı yapması oldu. Aşırı kıskanç, kısıtlayıcı ve temizlik takıntısı olan birisiydi. İlk aydan baba olmak istediğini söyledi fakat ben ilk 2 yıl çocuk istemiyorum daha yeni evliyiz buna hazır değilim diye söyledim ona. Sizin de hazır çocuğunuz yokken bence boşanın, kendinize yeni bir sayfa açın. Mutlu olmayı hak ediyorsunuz. İlk zamanlar zor gelebilir, acı çekebilirsiniz. Ama adım atmaktan korkmayın. Bir ömür acı çekip mutsuz olmaktansa birkaç ay üzülür sonra toparlanır kendinize gelirsiniz.
 
Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.
Bu adam için mi bu başlığı attın yani?
 
Kimsenin değişmeyeceğini anladığın an kafanda da kalbinde de bitiyor zaten. Tek bir şey boşanmak için sebep olmuyor. Birike birike o sorgulama aşamasına gelmiş oluyorsun. Siz düzelemezsiniz kendinizi tüketmeyin. Boşanmak için birinin kötü olmasına gerek yok. Birbirinize göre değilsiniz.


Şiddet kısmını okumamışım. Kesinlikle boşanmalısın.
 
Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.
Bu yorumu yeni gördüm şiddet de varmış. Kesinlikle boşanmalısınız. Şiddet olmasaydı yine de cinsel sorundan dolayı boşanın derdim. Kendinizi kurtarın bu kişiden.
 
Ve bazen ben sana dokunmadım sen kendini hırpaladın ben seni sakinleştirmeye çalıştım diyor aklımla oynuyor benim. Gerçekten kendimden şüphe ediyorum
Sizi öyle bir manipüle etmiş ki şiddet gördüğünüze bile ikna olamıyorsunuz buna inanmıyorsunuz... yaşadıklarınıza üzüldüm çok geçmiş olsun.
 
Bence i
Galiba boşanıyorum, kararlı durmam gereken bir noktayım. Anlatmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum.
7 yıllık evliyim. Çocuğum yok, çeşitli nedenlerle olmadı, 2 sene vajinismus sonrasında doktora eğitimim sınavlarım derken 7 seneyi devirdik. Aslında kendimi hiç de hazır hissedemedim çocuk için.
Çünkü eşimle ilk yıldan beri sürekli kavga ediyorduk. Bu kavgalar vajinismusu yendikten sonra cinselliğe engel olmuyordu ama son 1 yıldır artık içimden ona dokunmak hiç gelmiyor. Çok uzun zaman özlemem gerekiyor ,bazen 1 ay. Seviyorum ve onsuzluktan korkuyorum da aslında. Sanki 7 yıldır bir fanusta korunuyormuşum da şimdi o fanustan gerçek dünyaya çıkacakmışım gibi hissediyorum. Korkuyorum.

Eşimle aramızdaki ilk bomba, evlenirken ailesinin düğünde toplanan altınlara çökmesiyle atıldı. Eşim de haklı olduğumu biliyordu ama ailesinden altınları alamadı isteyemedi çekindi. O gün bugündür yüzümüz hiç gülmedi, dertlerimiz hiç bitmedi. Güzel günlerimiz de oldu. Ama çok yorucu, toksik bir ilişkiydi.

Ama çok arada kalıyorum. İnsan ne olunca boşanır ? O son nokta nedir ? Kestiremiyorum. Sürekli tartışmak, sürekli bağrış kıyamet ev, eşyaların parçalanması, işe mutsuz gitmek, iş veriminin düşmesi mesela boşanma sebebi midir ? Boşananlar için o son nokta ne oldu, benimle paylaşır mısınız ?
Bence insanlar asla değişmez 7 yıldır böyleyse aranız 70 yıl geçsede böyle olur belliki artık duygusal bir bağ kalmamış aranızda sürekli kavga olan bir ilişkiden hayır gelmez ne kadar erken o kadar iyi sizin için ama eşinizlede konuşmayı deneseniz boşanma konusunu belki o zaman bir şans verilebilir
 
Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.
Asıl şiddet mağduru sizsiniz.
Ve bir an önce boşanmalısınız.
 
Genelde tartışmaları ben başlatıyorum sanırım. Çünkü o sorumlu olduğu bir şeyi yerine getirmemiş oluyor. Dolayısıyla da ben kavgacı oluyorum onun gözünde. Bir örnek veriyorum. Lavaboda eşim tırnak makası cımbız tıraş makinesi gibi şeyleri hep lavabonun üzerinde açıkta bırakıyordu. Aylarca söyledim dolaba koysun diye koymadı, sonra gittim şık bir kutu aldım illa lavabo üzerinde duracaksa kutuda dursun dedim. Kapalı halde. Kutuya koydum o malzemeleri. Ertesi gün yine dışarıda görünce herşeyi toplayıp çöpe attım. Ve ben suçlu oldum. Ne karakterim kaldı ne şeytanlığım ne yılanlığım kaldı. Ben de ona kafasının basmadığını filan söyledim zekası üzerinden hakaretler ettim. Tartışma büyüdü, tuttu beni koltuğa fırlattı sarstı bağırdı çağırdı, 3 gün boynum ağrıdı o hareketin etkisiyle. Bu olayları bu kadar detaylı anlatınca gerçekten çok huzursuz oluyorum ve belki saçma şeyler ama her gün yaşanınca sabır denen bir şey kalmıyor
Şiddetin her türlüsünü( fiziksel, psikolojik,finansal ) kınıyorum. Eşiniz sorumsuz tembel birisiymiş aynı zamanda. Fakat sizin onun zekasıyla ilgili hakaret etmeniz de doğru değil bana göre. Hiçbir kadın şiddet görmeyi, zorbalanmayı hak etmiyor. Eşinizin yaptığı şeyler çok korkunç... Uzaklaştırma almayı denediniz mi ?
 
Konu sahibi erkekler sinirli iken onlarla tartışmak çocuğu zaman anlamsız. Çünkü tartışma sırasında üste çıkmak için kırmaktan hiç çekinmezler.
Her erkek öyle değildir bence. Genelleme yapmamak lazım. Kırmaktan,incitmekten korkan kalbi güzel,merhametli erkekler de vardır.
 
Back
X