Severek şiddetli geçimsizlik

Namutenahii

"Direnenler yaşar"
Kayıtlı Üye
13 Ekim 2016
3.678
6.532
158
Galiba boşanıyorum, kararlı durmam gereken bir noktayım. Anlatmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum.
7 yıllık evliyim. Çocuğum yok, çeşitli nedenlerle olmadı, 2 sene vajinismus sonrasında doktora eğitimim sınavlarım derken 7 seneyi devirdik. Aslında kendimi hiç de hazır hissedemedim çocuk için.
Çünkü eşimle ilk yıldan beri sürekli kavga ediyorduk. Bu kavgalar vajinismusu yendikten sonra cinselliğe engel olmuyordu ama son 1 yıldır artık içimden ona dokunmak hiç gelmiyor. Çok uzun zaman özlemem gerekiyor ,bazen 1 ay. Seviyorum ve onsuzluktan korkuyorum da aslında. Sanki 7 yıldır bir fanusta korunuyormuşum da şimdi o fanustan gerçek dünyaya çıkacakmışım gibi hissediyorum. Korkuyorum.

Eşimle aramızdaki ilk bomba, evlenirken ailesinin düğünde toplanan altınlara çökmesiyle atıldı. Eşim de haklı olduğumu biliyordu ama ailesinden altınları alamadı isteyemedi çekindi. O gün bugündür yüzümüz hiç gülmedi, dertlerimiz hiç bitmedi. Güzel günlerimiz de oldu. Ama çok yorucu, toksik bir ilişkiydi.

Ama çok arada kalıyorum. İnsan ne olunca boşanır ? O son nokta nedir ? Kestiremiyorum. Sürekli tartışmak, sürekli bağrış kıyamet ev, eşyaların parçalanması, işe mutsuz gitmek, iş veriminin düşmesi mesela boşanma sebebi midir ? Boşananlar için o son nokta ne oldu, benimle paylaşır mısınız ?
 
Galiba boşanıyorum, kararlı durmam gereken bir noktayım. Anlatmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum.
7 yıllık evliyim. Çocuğum yok, çeşitli nedenlerle olmadı, 2 sene vajinismus sonrasında doktora eğitimim sınavlarım derken 7 seneyi devirdik. Aslında kendimi hiç de hazır hissedemedim çocuk için.
Çünkü eşimle ilk yıldan beri sürekli kavga ediyorduk. Bu kavgalar vajinismusu yendikten sonra cinselliğe engel olmuyordu ama son 1 yıldır artık içimden ona dokunmak hiç gelmiyor. Çok uzun zaman özlemem gerekiyor ,bazen 1 ay. Seviyorum ve onsuzluktan korkuyorum da aslında. Sanki 7 yıldır bir fanusta korunuyormuşum da şimdi o fanustan gerçek dünyaya çıkacakmışım gibi hissediyorum. Korkuyorum.

Eşimle aramızdaki ilk bomba, evlenirken ailesinin düğünde toplanan altınlara çökmesiyle atıldı. Eşim de haklı olduğumu biliyordu ama ailesinden altınları alamadı isteyemedi çekindi. O gün bugündür yüzümüz hiç gülmedi, dertlerimiz hiç bitmedi. Güzel günlerimiz de oldu. Ama çok yorucu, toksik bir ilişkiydi.

Ama çok arada kalıyorum. İnsan ne olunca boşanır ? O son nokta nedir ? Kestiremiyorum. Sürekli tartışmak, sürekli bağrış kıyamet ev, eşyaların parçalanması, işe mutsuz gitmek, iş veriminin düşmesi mesela boşanma sebebi midir ? Boşananlar için o son nokta ne oldu, benimle paylaşır mısınız ?
Merhaba boşanma konusunda kimse kimseye bosanin, boşanmayin dememelidir..bu şahsı bir mesele bunu en iyi siz anlarsınız hissedersiniz çünkü sizin hayatınız.. sonuçları sizi bağlayacak..ama bana kalırsa eşyalara zarar verecek düzeye gelmek, mutsuzluk yeterli bir sebep.. cinsellik de sıkıntıliysa sorun büyük..herkesin acı eşigi farklı.. bosanmayi kimi insan kaldıramaz kimi rahat atlatır karar sizin. Fakat ilk yildan kavgalar varsa sonradan daha da artiyor.katlanma gücunuz olursa.ya da alttan almaniz sabretmeniz gerek..biraz alışkanlık var gibi sizde alışmak ve sevmek farklı kavramlar çünkü..hakkında hayırlısını diliyorum ..
 
Aslında altınların alınmasından çok, eşimin buna net bir tepki verememesi beni üzmüştü. Yani biz o altınları bağıra çağıra gümbür gümbür hakkımızı arayarak alamamış olsaydık, yine beraber mücadele ettiğimiz için benim için değerli olurdu. Ondan bunu beklediğimi de belirttim. Onda da ailesine karşı bıkkınlık vardı, kavga da etsek alamayacağız altınları zaten diyordu. Altınları alamasak da biz bize yakışan duruşu gösterelim derdim, bana katılmazdı hiç. Çok içimde kaldı o mesele.
 
Galiba boşanıyorum, kararlı durmam gereken bir noktayım. Anlatmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum.
7 yıllık evliyim. Çocuğum yok, çeşitli nedenlerle olmadı, 2 sene vajinismus sonrasında doktora eğitimim sınavlarım derken 7 seneyi devirdik. Aslında kendimi hiç de hazır hissedemedim çocuk için.
Çünkü eşimle ilk yıldan beri sürekli kavga ediyorduk. Bu kavgalar vajinismusu yendikten sonra cinselliğe engel olmuyordu ama son 1 yıldır artık içimden ona dokunmak hiç gelmiyor. Çok uzun zaman özlemem gerekiyor ,bazen 1 ay. Seviyorum ve onsuzluktan korkuyorum da aslında. Sanki 7 yıldır bir fanusta korunuyormuşum da şimdi o fanustan gerçek dünyaya çıkacakmışım gibi hissediyorum. Korkuyorum.

Eşimle aramızdaki ilk bomba, evlenirken ailesinin düğünde toplanan altınlara çökmesiyle atıldı. Eşim de haklı olduğumu biliyordu ama ailesinden altınları alamadı isteyemedi çekindi. O gün bugündür yüzümüz hiç gülmedi, dertlerimiz hiç bitmedi. Güzel günlerimiz de oldu. Ama çok yorucu, toksik bir ilişkiydi.

Ama çok arada kalıyorum. İnsan ne olunca boşanır ? O son nokta nedir ? Kestiremiyorum. Sürekli tartışmak, sürekli bağrış kıyamet ev, eşyaların parçalanması, işe mutsuz gitmek, iş veriminin düşmesi mesela boşanma sebebi midir ? Boşananlar için o son nokta ne oldu, benimle paylaşır mısınız ?
Düzelmeyeceğini anladığın an boşanıyorsun..Kaldı ki sizde çocuk yok o yüzden süreç daha sancısız olur,anlaşamıyorsan boşanırsın çocuk olunca ben anlaşamıyorum da çocuk babası ile anlaşıyor seviyor moduna giriyorsun..Çocuk yok sakince düşünüp ne yapmak istiyorsan onu yap
 
Boşanma sebepleri herkesin neyi kaldırıp neyi kaldiramayacağıyla ilgili. Benim eski eşim hep ailesini haklı tutardı, beni hiç görmezdi orta yolu bulamazdı. Benim için sebep buydu evde hep ailesi yüzunden kavga vardı aileciydi. Sizin neye dayanamadığınız önemli.
 
Evdeki eşyaları parçalanacak kadar ne yaşıyorsunuz, neyin paylaşımıyorsunuz ikiniz?

Ufacık şeylerden tartışma büyüyor, eşim de konuları çabucak kapatabilen biri değil, uzattıkça uzatır çok konuşur, ben de detaylara takılırım, söylediği şeyler sinir uçlarıma dokunur, özeleştiri yapmaz, tartışırken asıl konudan çıkar konu, hal hareket tavırlara odaklanır, inatlaşmalar, haklı çıkmaya çalışmalar ... O kadar çok örneği var ki ...
 
Ufacık şeylerden tartışma büyüyor, eşim de konuları çabucak kapatabilen biri değil, uzattıkça uzatır çok konuşur, ben de detaylara takılırım, söylediği şeyler sinir uçlarıma dokunur, özeleştiri yapmaz, tartışırken asıl konudan çıkar konu, hal hareket tavırlara odaklanır, inatlaşmalar, haklı çıkmaya çalışmalar ... O kadar çok örneği var ki ...

yani zorba birisi ve şiddetine maruz kalma ihtimaliniz yok yüksek.
 
Ufacık şeylerden tartışma büyüyor, eşim de konuları çabucak kapatabilen biri değil, uzattıkça uzatır çok konuşur, ben de detaylara takılırım, söylediği şeyler sinir uçlarıma dokunur, özeleştiri yapmaz, tartışırken asıl konudan çıkar konu, hal hareket tavırlara odaklanır, inatlaşmalar, haklı çıkmaya çalışmalar ... O kadar çok örneği var ki ...

Konu sahibi erkekler sinirli iken onlarla tartışmak çocuğu zaman anlamsız. Çünkü tartışma sırasında üste çıkmak için kırmaktan hiç çekinmezler.
 
Tartışma konularından örnek verebilir misiniz?
Nasıl başlıyor, kim başlatıyor ve barışmalar nasıl oluyor?
Belki bir faydamız dokunur, boşanın mutsuzsanız demek kolay.

Genelde tartışmaları ben başlatıyorum sanırım. Çünkü o sorumlu olduğu bir şeyi yerine getirmemiş oluyor. Dolayısıyla da ben kavgacı oluyorum onun gözünde. Bir örnek veriyorum. Lavaboda eşim tırnak makası cımbız tıraş makinesi gibi şeyleri hep lavabonun üzerinde açıkta bırakıyordu. Aylarca söyledim dolaba koysun diye koymadı, sonra gittim şık bir kutu aldım illa lavabo üzerinde duracaksa kutuda dursun dedim. Kapalı halde. Kutuya koydum o malzemeleri. Ertesi gün yine dışarıda görünce herşeyi toplayıp çöpe attım. Ve ben suçlu oldum. Ne karakterim kaldı ne şeytanlığım ne yılanlığım kaldı. Ben de ona kafasının basmadığını filan söyledim zekası üzerinden hakaretler ettim. Tartışma büyüdü, tuttu beni koltuğa fırlattı sarstı bağırdı çağırdı, 3 gün boynum ağrıdı o hareketin etkisiyle. Bu olayları bu kadar detaylı anlatınca gerçekten çok huzursuz oluyorum ve belki saçma şeyler ama her gün yaşanınca sabır denen bir şey kalmıyor
 
yani zorba birisi ve şiddetine maruz kalma ihtimaliniz yok yüksek.

Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.
 
Tartışmayı uzatıp üzerime çıkıyor, dizleriyle dizlerimi sıkıştırır, elleriyle bileklerimden sıkar ve bas bas suratıma bağırır. Yapma etme sus derim susmaz. Çığlık atarım bırakmaz. Çok çaresiz kalıyorum, abartmıyorum tam 2 saat bağırarak konuştuğu oluyor. Evde kaçacak yer bulamıyorum. Benim de bileğimi kurtarır kurtarmaz suratına tokat attığım oldu. Ondan sonra şiddet mağduruyum karım beni tokatlıyor diye sürekli başımın etini yer. Yazarken bile midem bulandı çok kötü hissettiriyor bunlar bana.

asıl siz şiddet mağduru olduğunuzun farkında mısınız? neden bu evliliği bitirmek için bu kada rbeklediniz?
 
Back
X