• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Dibe vurmuş, boğulmak üzere bir ben..

Serguzest_2016

Üye
Kayıtlı Üye
20 Temmuz 2016
95
93
18
39
Merhabalar.. 5 yıllık evliyim ve 2,5 yaşında bir oğlum var. Eşimden boşanmayı düşünüyorum. Çok uzun yazıp sizi yormak istemem.Nedenlerimi maddeleyeceğim.

*Eşim çok sinirli, katı, kuralcı, huysuz bir insan. Ben onu tanıyarak evlendim evet ancak bunları unutturacak güzellikte yönleri de vardı, hala var. Ancak bu huyu attık öyle bir yordu ki güzel yönlerini göremez oldum.

*Yine katı ve geçimsizliği yüzünden kendi ailesi ile benim ailemde bazı fertler dahil bir çok insanla sürekli arası açık. Ve bu durum beni çok yıpratıyor.

*Kendisiyle bir konu konuşurken 3. cümlemden sonra bana bağırmaya başlıyor. Her söylediğimi sanki ona zıt birşey söyleyecekmişim gibi bir önyargı ile dinliyor ve lafı ağzıma tıkıp bağırıp çağırmaya başlıyor.

*Bugüne kadar kendisi ile ilgili yahut ilgisiz dibe vurduğum, sıkıntı çektiğim hiçbir durumda yanımda olmamıştır. Olsa bile ertresi gün mutlaka başka bir mevzudan kavga çıkarıp burnumdan getirmiştir.Ben yapı olarak çok sakin biriyim ancak her insanın olduğu gibi bazen stressli bir anımda, ne biliyim hastayken, modum düşükken, çok sevdikkerimi kaybettiğimde ve yaşadığım bu acılarımda bile beni avutmamış, alttan almamıştır.

*5 yıllık evliliğimizin ilk yılı hariç, her özel günümde itinayla kavga çıkarıp ne anneler günümde, ne doğum günümde, ne yavrumun doğum gününde gülümseyerek anımsayacağım bir anı inşa etmediği gibi gözyaşıyla geçirmeme sebep olmuştur.

* Bu biraz özel olacak fakat anlatmaya mrcburum. Evliliğimizin en başından beri isteksizliği yüzünden düzenli bir cinsel hayatımızın olmaması. Bana balayımızda yaşattığı bir kavgadan sonra (ki bu benim için travmaydı) ilk bitlikteliğimiz gerçekleşti daha doğrusu gerçekleşemedi. Vajinismus teşhisi kondu. Ama çok hafif boyutta. Ve ben bunu aşmak için her yolu denedim. Ancak kendisi benimle ayda bir birlikte oluyordu ve ben bunu beni görsel olarak beğenmemesine yorup zaten psikolojik kaynaklı olan bir rahatsızlıkta ilerleme kaydedemiyordum. Sonrasında yaşadığı bizle alakalı, alakasız her sorunu bahane edip bana aylarca dokunmuyordu. Hala da öyle. Bana ona yaklaşmadığımı beklenti içinde olduğunu ima ediyordu, ben ona yaklaştığımda uyuyordu, çok hastayım ayaklarına yatıp kibarca reddediliyordum. Ve bu benim kadınlık gururumu yerle bir ettiği gibi beni cinsellikten tamamen soğuttu.Özgüvenimi bitirdi. Ve eşimi artık bir erkek olarak göremiyor, onu arzulamıyorum.

*Maddi olarak sürekli ensemde. Çalışıyorum, iyi bir işim ve gelirim var. Evet maaşımı ben yönetiyorum ben çekiyorum ama sürekli nereye ne harcadım bilmek ister. Heves ettiğim şeyleri alamam,içimde kalır. Sürekli para bittiğinde ne yaptın nereye harcadın vs sorar bunaltır. Kılık kıyafet alırken sürekli kendimi suçlu hissederim.
*Evde hiçbir işe yaramaz. Ev işleri hep bende olduğu yetmezmiş gibi, eve çakılacak bir çivi için aylarca beklerim. Alınacak bir dolap için bir yıl beklerim. Sürekli erteler erteler. Paramız olduğu halde erteler. Ve ben söyledikçe hatırlattıkça dırdırcı olurum.

Bunlar dışında, iyi bir baba, dürüst bir adam. Brni aldatmadı, aldatmaz diyemem kimseye güvenmem ancak aldattığına dair en ufak bir şüphe oluşturacak bir durum yaşamadık. Bensiz biryere gitmez, yanlız takılmaz, etrafındakilere ailesine ezdirmez, evimizde ihtiyaç olduğuna inandığı şeyleri alır.

Elbetteki bu konularla ilgili çok konuştum. Güzellikle anlattım, bağırdım çağırdım, delirip hakaret ettim yok yok.. Düzelme çabasına giriyor güya ama iki gün sonra baika konuyla kavga öıkarınca artık benim de tahammülüm kalmadığından kopuyoruz.
Ona sevgim var mı bilmiyorum. Emin değilim. Onunda beni sevmediğini düşünüyorum, sanki oğlumuzun büyümesini bekliyo boşanmak için gibi. Oysa beni ne çok severdi.. Bazrn hala seviyor gibi bilmiyorum. Boşanmak istyorum. Ama korkuyorum. Ya daha mutsuz olursam ? Ya oğlum olumsuz etkilenirse? Öyle kötüyüm ki.. Evlilik terapisti önerenler olacaktır. Bir kere gittik ilk seansta bıraktı. Ben buna para vereceğime gider bi arkadaşıma da anlatırım diyor.. İnanmıyor yani o yüzden fayda göremeyiz diye düşğnüyorum. Ben tek gitsem neye yarar bilmiyorum. Sorun ikimizde sonuçta.


Biraz uzun oldu, kusura bakmayın. Şu an kimseye anlatamıyorum ama içimde de tutamıyorum. Her birinizin yorumu ve düşüncesine öyle çok ihtiyacım var ki.. Özellikle eşi ile boşanmış anneler, evlatlarınız bu durumdan nasıl etkilendi? Ben asla babayla bağını koparmadan elimden geldiğince sağlıklı şekilde bu süreci yönetebilirim diye düşünüyorum.Eşimde öyle yapar diye tahmin ediyorum ama bu yeterli mi? Şimdiden teşekkür ediyorum.
 
Merhabalar.. 5 yıllık evliyim ve 2,5 yaşında bir oğlum var. Eşimden boşanmayı düşünüyorum. Çok uzun yazıp sizi yormak istemem.Nedenlerimi maddeleyeceğim.

*Eşim çok sinirli, katı, kuralcı, huysuz bir insan. Ben onu tanıyarak evlendim evet ancak bunları unutturacak güzellikte yönleri de vardı, hala var. Ancak bu huyu attık öyle bir yordu ki güzel yönlerini göremez oldum.

*Yine katı ve geçimsizliği yüzünden kendi ailesi ile benim ailemde bazı fertler dahil bir çok insanla sürekli arası açık. Ve bu durum beni çok yıpratıyor.

*Kendisiyle bir konu konuşurken 3. cümlemden sonra bana bağırmaya başlıyor. Her söylediğimi sanki ona zıt birşey söyleyecekmişim gibi bir önyargı ile dinliyor ve lafı ağzıma tıkıp bağırıp çağırmaya başlıyor.

*Bugüne kadar kendisi ile ilgili yahut ilgisiz dibe vurduğum, sıkıntı çektiğim hiçbir durumda yanımda olmamıştır. Olsa bile ertresi gün mutlaka başka bir mevzudan kavga çıkarıp burnumdan getirmiştir.Ben yapı olarak çok sakin biriyim ancak her insanın olduğu gibi bazen stressli bir anımda, ne biliyim hastayken, modum düşükken, çok sevdikkerimi kaybettiğimde ve yaşadığım bu acılarımda bile beni avutmamış, alttan almamıştır.

*5 yıllık evliliğimizin ilk yılı hariç, her özel günümde itinayla kavga çıkarıp ne anneler günümde, ne doğum günümde, ne yavrumun doğum gününde gülümseyerek anımsayacağım bir anı inşa etmediği gibi gözyaşıyla geçirmeme sebep olmuştur.

* Bu biraz özel olacak fakat anlatmaya mrcburum. Evliliğimizin en başından beri isteksizliği yüzünden düzenli bir cinsel hayatımızın olmaması. Bana balayımızda yaşattığı bir kavgadan sonra (ki bu benim için travmaydı) ilk bitlikteliğimiz gerçekleşti daha doğrusu gerçekleşemedi. Vajinismus teşhisi kondu. Ama çok hafif boyutta. Ve ben bunu aşmak için her yolu denedim. Ancak kendisi benimle ayda bir birlikte oluyordu ve ben bunu beni görsel olarak beğenmemesine yorup zaten psikolojik kaynaklı olan bir rahatsızlıkta ilerleme kaydedemiyordum. Sonrasında yaşadığı bizle alakalı, alakasız her sorunu bahane edip bana aylarca dokunmuyordu. Hala da öyle. Bana ona yaklaşmadığımı beklenti içinde olduğunu ima ediyordu, ben ona yaklaştığımda uyuyordu, çok hastayım ayaklarına yatıp kibarca reddediliyordum. Ve bu benim kadınlık gururumu yerle bir ettiği gibi beni cinsellikten tamamen soğuttu.Özgüvenimi bitirdi. Ve eşimi artık bir erkek olarak göremiyor, onu arzulamıyorum.

*Maddi olarak sürekli ensemde. Çalışıyorum, iyi bir işim ve gelirim var. Evet maaşımı ben yönetiyorum ben çekiyorum ama sürekli nereye ne harcadım bilmek ister. Heves ettiğim şeyleri alamam,içimde kalır. Sürekli para bittiğinde ne yaptın nereye harcadın vs sorar bunaltır. Kılık kıyafet alırken sürekli kendimi suçlu hissederim.
*Evde hiçbir işe yaramaz. Ev işleri hep bende olduğu yetmezmiş gibi, eve çakılacak bir çivi için aylarca beklerim. Alınacak bir dolap için bir yıl beklerim. Sürekli erteler erteler. Paramız olduğu halde erteler. Ve ben söyledikçe hatırlattıkça dırdırcı olurum.

Bunlar dışında, iyi bir baba, dürüst bir adam. Brni aldatmadı, aldatmaz diyemem kimseye güvenmem ancak aldattığına dair en ufak bir şüphe oluşturacak bir durum yaşamadık. Bensiz biryere gitmez, yanlız takılmaz, etrafındakilere ailesine ezdirmez, evimizde ihtiyaç olduğuna inandığı şeyleri alır.

Elbetteki bu konularla ilgili çok konuştum. Güzellikle anlattım, bağırdım çağırdım, delirip hakaret ettim yok yok.. Düzelme çabasına giriyor güya ama iki gün sonra baika konuyla kavga öıkarınca artık benim de tahammülüm kalmadığından kopuyoruz.
Ona sevgim var mı bilmiyorum. Emin değilim. Onunda beni sevmediğini düşünüyorum, sanki oğlumuzun büyümesini bekliyo boşanmak için gibi. Oysa beni ne çok severdi.. Bazrn hala seviyor gibi bilmiyorum. Boşanmak istyorum. Ama korkuyorum. Ya daha mutsuz olursam ? Ya oğlum olumsuz etkilenirse? Öyle kötüyüm ki.. Evlilik terapisti önerenler olacaktır. Bir kere gittik ilk seansta bıraktı. Ben buna para vereceğime gider bi arkadaşıma da anlatırım diyor.. İnanmıyor yani o yüzden fayda göremeyiz diye düşğnüyorum. Ben tek gitsem neye yarar bilmiyorum. Sorun ikimizde sonuçta.


Biraz uzun oldu, kusura bakmayın. Şu an kimseye anlatamıyorum ama içimde de tutamıyorum. Her birinizin yorumu ve düşüncesine öyle çok ihtiyacım var ki.. Özellikle eşi ile boşanmış anneler, evlatlarınız bu durumdan nasıl etkilendi? Ben asla babayla bağını koparmadan elimden geldiğince sağlıklı şekilde bu süreci yönetebilirim diye düşünüyorum.Eşimde öyle yapar diye tahmin ediyorum ama bu yeterli mi? Şimdiden teşekkür ediyorum.
Henüz evli değilim fakat sürekli kavga sürekli bağrışma huzursuzluk olan bir anne baba ile büyüdüm sabahlara kadar lütfen babam sussun lütfen anneme bağırmasın Allah im diyerek dua ede ede uyudum büyüyene kadar şimdi düşündüm de keşke ayrı olsalardı annemle huzurlu bir evde olsaydım huzurla buyuseydim çok daha güzel olurdu çocukluk anıları benim için
Söyleyeceklerim bu kadar
 
Bosanmayi ciddi cidii konusun eger yapamazsaniz bosanmak istedigonizi bi mektupla iletin ciddiyetinizi anlasin bakalim napacak
 
boşanın, oğlunuzla birlikte kendinize yeni bir hayat kurun, böyle bir adam çekilmez. çocuk kavga, bağırış içinde büyüyeceğine huzurlu bir ortamda büyür.
 
Bosanmayi ciddi cidii konusun eger yapamazsaniz bosanmak istedigonizi bi mektupla iletin ciddiyetinizi anlasin bakalim napacak
Evet bende böyle yapmayı düşünüyorum. İnanın boşansam hayat daha kolay olavak sanki. Bana evliliğin grtirdiği hiçbir artı yok şuan. Aksine evli olduğum için çile çekiyorum.
 
Henüz evli değilim fakat sürekli kavga sürekli bağrışma huzursuzluk olan bir anne baba ile büyüdüm sabahlara kadar lütfen babam sussun lütfen anneme bağırmasın Allah im diyerek dua ede ede uyudum büyüyene kadar şimdi düşündüm de keşke ayrı olsalardı annemle huzurlu bir evde olsaydım huzurla buyuseydim çok daha güzel olurdu çocukluk anıları benim için
Söyleyeceklerim bu kadar
Ben de oğlumla birlijtr bir ev hayat ediyorum şuan. İstediğim gibi maddi dayatma ve bunaltmalar olmadan içime sinerek tuttuğum, dekore ettiğim,yaşadığım bir ev. Biliyorum çok üzüleceğim, belki onu özleyeceğim, bir süre hep ağlayacağım ama iyi olacağım sonunda. Çünki ben şuan bir köle gibiyim.
 
Merhabalar.. 5 yıllık evliyim ve 2,5 yaşında bir oğlum var. Eşimden boşanmayı düşünüyorum. Çok uzun yazıp sizi yormak istemem.Nedenlerimi maddeleyeceğim.

*Eşim çok sinirli, katı, kuralcı, huysuz bir insan. Ben onu tanıyarak evlendim evet ancak bunları unutturacak güzellikte yönleri de vardı, hala var. Ancak bu huyu attık öyle bir yordu ki güzel yönlerini göremez oldum.

*Yine katı ve geçimsizliği yüzünden kendi ailesi ile benim ailemde bazı fertler dahil bir çok insanla sürekli arası açık. Ve bu durum beni çok yıpratıyor.

*Kendisiyle bir konu konuşurken 3. cümlemden sonra bana bağırmaya başlıyor. Her söylediğimi sanki ona zıt birşey söyleyecekmişim gibi bir önyargı ile dinliyor ve lafı ağzıma tıkıp bağırıp çağırmaya başlıyor.

*Bugüne kadar kendisi ile ilgili yahut ilgisiz dibe vurduğum, sıkıntı çektiğim hiçbir durumda yanımda olmamıştır. Olsa bile ertresi gün mutlaka başka bir mevzudan kavga çıkarıp burnumdan getirmiştir.Ben yapı olarak çok sakin biriyim ancak her insanın olduğu gibi bazen stressli bir anımda, ne biliyim hastayken, modum düşükken, çok sevdikkerimi kaybettiğimde ve yaşadığım bu acılarımda bile beni avutmamış, alttan almamıştır.

*5 yıllık evliliğimizin ilk yılı hariç, her özel günümde itinayla kavga çıkarıp ne anneler günümde, ne doğum günümde, ne yavrumun doğum gününde gülümseyerek anımsayacağım bir anı inşa etmediği gibi gözyaşıyla geçirmeme sebep olmuştur.

* Bu biraz özel olacak fakat anlatmaya mrcburum. Evliliğimizin en başından beri isteksizliği yüzünden düzenli bir cinsel hayatımızın olmaması. Bana balayımızda yaşattığı bir kavgadan sonra (ki bu benim için travmaydı) ilk bitlikteliğimiz gerçekleşti daha doğrusu gerçekleşemedi. Vajinismus teşhisi kondu. Ama çok hafif boyutta. Ve ben bunu aşmak için her yolu denedim. Ancak kendisi benimle ayda bir birlikte oluyordu ve ben bunu beni görsel olarak beğenmemesine yorup zaten psikolojik kaynaklı olan bir rahatsızlıkta ilerleme kaydedemiyordum. Sonrasında yaşadığı bizle alakalı, alakasız her sorunu bahane edip bana aylarca dokunmuyordu. Hala da öyle. Bana ona yaklaşmadığımı beklenti içinde olduğunu ima ediyordu, ben ona yaklaştığımda uyuyordu, çok hastayım ayaklarına yatıp kibarca reddediliyordum. Ve bu benim kadınlık gururumu yerle bir ettiği gibi beni cinsellikten tamamen soğuttu.Özgüvenimi bitirdi. Ve eşimi artık bir erkek olarak göremiyor, onu arzulamıyorum.

*Maddi olarak sürekli ensemde. Çalışıyorum, iyi bir işim ve gelirim var. Evet maaşımı ben yönetiyorum ben çekiyorum ama sürekli nereye ne harcadım bilmek ister. Heves ettiğim şeyleri alamam,içimde kalır. Sürekli para bittiğinde ne yaptın nereye harcadın vs sorar bunaltır. Kılık kıyafet alırken sürekli kendimi suçlu hissederim.
*Evde hiçbir işe yaramaz. Ev işleri hep bende olduğu yetmezmiş gibi, eve çakılacak bir çivi için aylarca beklerim. Alınacak bir dolap için bir yıl beklerim. Sürekli erteler erteler. Paramız olduğu halde erteler. Ve ben söyledikçe hatırlattıkça dırdırcı olurum.

Bunlar dışında, iyi bir baba, dürüst bir adam. Brni aldatmadı, aldatmaz diyemem kimseye güvenmem ancak aldattığına dair en ufak bir şüphe oluşturacak bir durum yaşamadık. Bensiz biryere gitmez, yanlız takılmaz, etrafındakilere ailesine ezdirmez, evimizde ihtiyaç olduğuna inandığı şeyleri alır.

Elbetteki bu konularla ilgili çok konuştum. Güzellikle anlattım, bağırdım çağırdım, delirip hakaret ettim yok yok.. Düzelme çabasına giriyor güya ama iki gün sonra baika konuyla kavga öıkarınca artık benim de tahammülüm kalmadığından kopuyoruz.
Ona sevgim var mı bilmiyorum. Emin değilim. Onunda beni sevmediğini düşünüyorum, sanki oğlumuzun büyümesini bekliyo boşanmak için gibi. Oysa beni ne çok severdi.. Bazrn hala seviyor gibi bilmiyorum. Boşanmak istyorum. Ama korkuyorum. Ya daha mutsuz olursam ? Ya oğlum olumsuz etkilenirse? Öyle kötüyüm ki.. Evlilik terapisti önerenler olacaktır. Bir kere gittik ilk seansta bıraktı. Ben buna para vereceğime gider bi arkadaşıma da anlatırım diyor.. İnanmıyor yani o yüzden fayda göremeyiz diye düşğnüyorum. Ben tek gitsem neye yarar bilmiyorum. Sorun ikimizde sonuçta.


Biraz uzun oldu, kusura bakmayın. Şu an kimseye anlatamıyorum ama içimde de tutamıyorum. Her birinizin yorumu ve düşüncesine öyle çok ihtiyacım var ki.. Özellikle eşi ile boşanmış anneler, evlatlarınız bu durumdan nasıl etkilendi? Ben asla babayla bağını koparmadan elimden geldiğince sağlıklı şekilde bu süreci yönetebilirim diye düşünüyorum.Eşimde öyle yapar diye tahmin ediyorum ama bu yeterli mi? Şimdiden teşekkür ediyorum.
Bir dakika bile beklemeyin. Tipik bir ruh emiciyle evlenmişsiniz.hayatınıza yazık. Boşanmazsanız iyice hastalık sahibi olacaksınız.
 
Boşanın demek karşıdan çok kolay
Şuan kendimi sizin yerinize koydum sadece söylemek için değil yapabileceğim için söylüyorum boşanın.
Çocuğunuz huzurla kavgasız gürültüsüz büyüsün.
Ekonomik geliriniz de iyiymiş.
Cinsel hayatınızda yokmuş
Cinsel hayat çok önemli ama benim için duygusal olarak daha önemli her seferinde eşime daha daha çok bağlanırım
Malesef eşiniz düzelmez
Sebepleriniz geçerli
 
Boşanın demek karşıdan çok kolay
Şuan kendimi sizin yerinize koydum sadece söylemek için değil yapabileceğim için söylüyorum boşanın.
Çocuğunuz huzurla kavgasız gürültüsüz büyüsün.
Ekonomik geliriniz de iyiymiş.
Cinsel hayatınızda yokmuş
Cinsel hayat çok önemli ama benim için duygusal olarak daha önemli her seferinde eşime daha daha çok bağlanırım
Malesef eşiniz düzelmez
Sebepleriniz geçerli
Benimde düzeleceğine dair bir umudum yok. Düzelse düzelirdi çoktan, haklısınız.
 
Bir dakika bile beklemeyin. Tipik bir ruh emiciyle evlenmişsiniz.hayatınıza yazık. Boşanmazsanız iyice hastalık sahibi olacaksınız.
Kesinlikle günden güne ruhumun emildiğini hissediyorum. Sürekli göğsümün üzerinde tonlarca ağırlıkta bir yük. Ve sürekli bıktım diyorum içimden. Yoruldum, bıktım, bezdim.
 
Merhabalar.. 5 yıllık evliyim ve 2,5 yaşında bir oğlum var. Eşimden boşanmayı düşünüyorum. Çok uzun yazıp sizi yormak istemem.Nedenlerimi maddeleyeceğim.

*Eşim çok sinirli, katı, kuralcı, huysuz bir insan. Ben onu tanıyarak evlendim evet ancak bunları unutturacak güzellikte yönleri de vardı, hala var. Ancak bu huyu attık öyle bir yordu ki güzel yönlerini göremez oldum.

*Yine katı ve geçimsizliği yüzünden kendi ailesi ile benim ailemde bazı fertler dahil bir çok insanla sürekli arası açık. Ve bu durum beni çok yıpratıyor.

*Kendisiyle bir konu konuşurken 3. cümlemden sonra bana bağırmaya başlıyor. Her söylediğimi sanki ona zıt birşey söyleyecekmişim gibi bir önyargı ile dinliyor ve lafı ağzıma tıkıp bağırıp çağırmaya başlıyor.

*Bugüne kadar kendisi ile ilgili yahut ilgisiz dibe vurduğum, sıkıntı çektiğim hiçbir durumda yanımda olmamıştır. Olsa bile ertresi gün mutlaka başka bir mevzudan kavga çıkarıp burnumdan getirmiştir.Ben yapı olarak çok sakin biriyim ancak her insanın olduğu gibi bazen stressli bir anımda, ne biliyim hastayken, modum düşükken, çok sevdikkerimi kaybettiğimde ve yaşadığım bu acılarımda bile beni avutmamış, alttan almamıştır.

*5 yıllık evliliğimizin ilk yılı hariç, her özel günümde itinayla kavga çıkarıp ne anneler günümde, ne doğum günümde, ne yavrumun doğum gününde gülümseyerek anımsayacağım bir anı inşa etmediği gibi gözyaşıyla geçirmeme sebep olmuştur.

* Bu biraz özel olacak fakat anlatmaya mrcburum. Evliliğimizin en başından beri isteksizliği yüzünden düzenli bir cinsel hayatımızın olmaması. Bana balayımızda yaşattığı bir kavgadan sonra (ki bu benim için travmaydı) ilk bitlikteliğimiz gerçekleşti daha doğrusu gerçekleşemedi. Vajinismus teşhisi kondu. Ama çok hafif boyutta. Ve ben bunu aşmak için her yolu denedim. Ancak kendisi benimle ayda bir birlikte oluyordu ve ben bunu beni görsel olarak beğenmemesine yorup zaten psikolojik kaynaklı olan bir rahatsızlıkta ilerleme kaydedemiyordum. Sonrasında yaşadığı bizle alakalı, alakasız her sorunu bahane edip bana aylarca dokunmuyordu. Hala da öyle. Bana ona yaklaşmadığımı beklenti içinde olduğunu ima ediyordu, ben ona yaklaştığımda uyuyordu, çok hastayım ayaklarına yatıp kibarca reddediliyordum. Ve bu benim kadınlık gururumu yerle bir ettiği gibi beni cinsellikten tamamen soğuttu.Özgüvenimi bitirdi. Ve eşimi artık bir erkek olarak göremiyor, onu arzulamıyorum.

*Maddi olarak sürekli ensemde. Çalışıyorum, iyi bir işim ve gelirim var. Evet maaşımı ben yönetiyorum ben çekiyorum ama sürekli nereye ne harcadım bilmek ister. Heves ettiğim şeyleri alamam,içimde kalır. Sürekli para bittiğinde ne yaptın nereye harcadın vs sorar bunaltır. Kılık kıyafet alırken sürekli kendimi suçlu hissederim.
*Evde hiçbir işe yaramaz. Ev işleri hep bende olduğu yetmezmiş gibi, eve çakılacak bir çivi için aylarca beklerim. Alınacak bir dolap için bir yıl beklerim. Sürekli erteler erteler. Paramız olduğu halde erteler. Ve ben söyledikçe hatırlattıkça dırdırcı olurum.

Bunlar dışında, iyi bir baba, dürüst bir adam. Brni aldatmadı, aldatmaz diyemem kimseye güvenmem ancak aldattığına dair en ufak bir şüphe oluşturacak bir durum yaşamadık. Bensiz biryere gitmez, yanlız takılmaz, etrafındakilere ailesine ezdirmez, evimizde ihtiyaç olduğuna inandığı şeyleri alır.

Elbetteki bu konularla ilgili çok konuştum. Güzellikle anlattım, bağırdım çağırdım, delirip hakaret ettim yok yok.. Düzelme çabasına giriyor güya ama iki gün sonra baika konuyla kavga öıkarınca artık benim de tahammülüm kalmadığından kopuyoruz.
Ona sevgim var mı bilmiyorum. Emin değilim. Onunda beni sevmediğini düşünüyorum, sanki oğlumuzun büyümesini bekliyo boşanmak için gibi. Oysa beni ne çok severdi.. Bazrn hala seviyor gibi bilmiyorum. Boşanmak istyorum. Ama korkuyorum. Ya daha mutsuz olursam ? Ya oğlum olumsuz etkilenirse? Öyle kötüyüm ki.. Evlilik terapisti önerenler olacaktır. Bir kere gittik ilk seansta bıraktı. Ben buna para vereceğime gider bi arkadaşıma da anlatırım diyor.. İnanmıyor yani o yüzden fayda göremeyiz diye düşğnüyorum. Ben tek gitsem neye yarar bilmiyorum. Sorun ikimizde sonuçta.


Biraz uzun oldu, kusura bakmayın. Şu an kimseye anlatamıyorum ama içimde de tutamıyorum. Her birinizin yorumu ve düşüncesine öyle çok ihtiyacım var ki.. Özellikle eşi ile boşanmış anneler, evlatlarınız bu durumdan nasıl etkilendi? Ben asla babayla bağını koparmadan elimden geldiğince sağlıklı şekilde bu süreci yönetebilirim diye düşünüyorum.Eşimde öyle yapar diye tahmin ediyorum ama bu yeterli mi? Şimdiden teşekkür ediyorum.
Bulunduğunuz şehirde iyi bir psikologa gidin önce siz bir tavsiye alın. Bazen insan ne yapacağını bilemez vs Profesyonel biri dışardan sizi daha iyi yorumlar ve yol gösterir.
 
Sürekli negatif bir hava psikolojik şiddet sizi yer bitirir. Böyle hayat çok zor geçer. Olumlu bir yönü de yokmuş öyle. Hele cinselliğin olmayışı çok çok fena. Acaba agresifliginin sebebi özellikle cinsel yetersizliği olabilir mi? Psikanalitik yaklaşıma inanırım. Cinsel yönden eksik olanlar bu yönlerini bastırmak için saldırgan davranışlar sergiler. Tabi kesin değil ama haklı olduğu yön çok. Eğer dayanamıyorsaniz ki haklısınız ciddi bir konuşma yapmanın vakti gelmiş. Kendini değiştirmek için cabalamayan adamı da boşamak en doğal hakkınız.
 
Her insanın iyi yönleri vardır elbette, kimse salt kötü değil. Ama demişsiniz ya kötü huylarını unutturacak güzellikte huyları da vardır diye... Eğer eşiniz şu anlattığınız gibiyse, hiçbir güzel huy değmez bu gerginliği, mutsuzluğu çekmeye. Bu adam sizin ruhunuzu hangi yönden okşuyor? Sizi dinliyor ve anlıyor mu, kötü zamanlarda destek olduğunu hissettiriyor mu, kimi zaman anlayışıyla ilacınız oluyor mu, yanında huzur duyuyor musunuz, şöyle başınızı göğsüne yasladığınızda dertleriniz hafifliyor mu? Anlattığınız eş profilinde, bunların hiçbirini bulduğunuzu sanmıyorum. O zaman evlilik ne işe yarar? Elbette boşanmak, yeni bir düzen kurmak zor. Hani ilişkiyi kurtaracağınıza dair bir umut, eşinizde bir çaba görüyorsanız mutlaka deneyin. Ama görmüyorsanız hayatınızı da aynı rutine, gergin ortama kurban etmeyin. Şu yazdıklarınız ekran başından bana bile mutsuzluk, bezginlik aşıladı. Biraz cesaret, yeni bir hayata başlamak zor ama bir o kadar da tazeleyici ve iyileştirici gelir bence size.
 
Merhabalar.. 5 yıllık evliyim ve 2,5 yaşında bir oğlum var. Eşimden boşanmayı düşünüyorum. Çok uzun yazıp sizi yormak istemem.Nedenlerimi maddeleyeceğim.

*Eşim çok sinirli, katı, kuralcı, huysuz bir insan. Ben onu tanıyarak evlendim evet ancak bunları unutturacak güzellikte yönleri de vardı, hala var. Ancak bu huyu attık öyle bir yordu ki güzel yönlerini göremez oldum.

*Yine katı ve geçimsizliği yüzünden kendi ailesi ile benim ailemde bazı fertler dahil bir çok insanla sürekli arası açık. Ve bu durum beni çok yıpratıyor.

*Kendisiyle bir konu konuşurken 3. cümlemden sonra bana bağırmaya başlıyor. Her söylediğimi sanki ona zıt birşey söyleyecekmişim gibi bir önyargı ile dinliyor ve lafı ağzıma tıkıp bağırıp çağırmaya başlıyor.

*Bugüne kadar kendisi ile ilgili yahut ilgisiz dibe vurduğum, sıkıntı çektiğim hiçbir durumda yanımda olmamıştır. Olsa bile ertresi gün mutlaka başka bir mevzudan kavga çıkarıp burnumdan getirmiştir.Ben yapı olarak çok sakin biriyim ancak her insanın olduğu gibi bazen stressli bir anımda, ne biliyim hastayken, modum düşükken, çok sevdikkerimi kaybettiğimde ve yaşadığım bu acılarımda bile beni avutmamış, alttan almamıştır.

*5 yıllık evliliğimizin ilk yılı hariç, her özel günümde itinayla kavga çıkarıp ne anneler günümde, ne doğum günümde, ne yavrumun doğum gününde gülümseyerek anımsayacağım bir anı inşa etmediği gibi gözyaşıyla geçirmeme sebep olmuştur.

* Bu biraz özel olacak fakat anlatmaya mrcburum. Evliliğimizin en başından beri isteksizliği yüzünden düzenli bir cinsel hayatımızın olmaması. Bana balayımızda yaşattığı bir kavgadan sonra (ki bu benim için travmaydı) ilk bitlikteliğimiz gerçekleşti daha doğrusu gerçekleşemedi. Vajinismus teşhisi kondu. Ama çok hafif boyutta. Ve ben bunu aşmak için her yolu denedim. Ancak kendisi benimle ayda bir birlikte oluyordu ve ben bunu beni görsel olarak beğenmemesine yorup zaten psikolojik kaynaklı olan bir rahatsızlıkta ilerleme kaydedemiyordum. Sonrasında yaşadığı bizle alakalı, alakasız her sorunu bahane edip bana aylarca dokunmuyordu. Hala da öyle. Bana ona yaklaşmadığımı beklenti içinde olduğunu ima ediyordu, ben ona yaklaştığımda uyuyordu, çok hastayım ayaklarına yatıp kibarca reddediliyordum. Ve bu benim kadınlık gururumu yerle bir ettiği gibi beni cinsellikten tamamen soğuttu.Özgüvenimi bitirdi. Ve eşimi artık bir erkek olarak göremiyor, onu arzulamıyorum.

*Maddi olarak sürekli ensemde. Çalışıyorum, iyi bir işim ve gelirim var. Evet maaşımı ben yönetiyorum ben çekiyorum ama sürekli nereye ne harcadım bilmek ister. Heves ettiğim şeyleri alamam,içimde kalır. Sürekli para bittiğinde ne yaptın nereye harcadın vs sorar bunaltır. Kılık kıyafet alırken sürekli kendimi suçlu hissederim.
*Evde hiçbir işe yaramaz. Ev işleri hep bende olduğu yetmezmiş gibi, eve çakılacak bir çivi için aylarca beklerim. Alınacak bir dolap için bir yıl beklerim. Sürekli erteler erteler. Paramız olduğu halde erteler. Ve ben söyledikçe hatırlattıkça dırdırcı olurum.

Bunlar dışında, iyi bir baba, dürüst bir adam. Brni aldatmadı, aldatmaz diyemem kimseye güvenmem ancak aldattığına dair en ufak bir şüphe oluşturacak bir durum yaşamadık. Bensiz biryere gitmez, yanlız takılmaz, etrafındakilere ailesine ezdirmez, evimizde ihtiyaç olduğuna inandığı şeyleri alır.

Elbetteki bu konularla ilgili çok konuştum. Güzellikle anlattım, bağırdım çağırdım, delirip hakaret ettim yok yok.. Düzelme çabasına giriyor güya ama iki gün sonra baika konuyla kavga öıkarınca artık benim de tahammülüm kalmadığından kopuyoruz.
Ona sevgim var mı bilmiyorum. Emin değilim. Onunda beni sevmediğini düşünüyorum, sanki oğlumuzun büyümesini bekliyo boşanmak için gibi. Oysa beni ne çok severdi.. Bazrn hala seviyor gibi bilmiyorum. Boşanmak istyorum. Ama korkuyorum. Ya daha mutsuz olursam ? Ya oğlum olumsuz etkilenirse? Öyle kötüyüm ki.. Evlilik terapisti önerenler olacaktır. Bir kere gittik ilk seansta bıraktı. Ben buna para vereceğime gider bi arkadaşıma da anlatırım diyor.. İnanmıyor yani o yüzden fayda göremeyiz diye düşğnüyorum. Ben tek gitsem neye yarar bilmiyorum. Sorun ikimizde sonuçta.


Biraz uzun oldu, kusura bakmayın. Şu an kimseye anlatamıyorum ama içimde de tutamıyorum. Her birinizin yorumu ve düşüncesine öyle çok ihtiyacım var ki.. Özellikle eşi ile boşanmış anneler, evlatlarınız bu durumdan nasıl etkilendi? Ben asla babayla bağını koparmadan elimden geldiğince sağlıklı şekilde bu süreci yönetebilirim diye düşünüyorum.Eşimde öyle yapar diye tahmin ediyorum ama bu yeterli mi? Şimdiden teşekkür ediyorum.
Bence problemlerin kaynağı cinsellik. Eşiniz kendini yetersiz hissediyor gibi geldi bana. Yani çözüm ya terapist yada boşanmak.Ama siz terapist için ikna etmeye çalışın, gerekirse boşanmak ile tehdit edin.
 
Sizi çok iyi anlıyorum. Boşanma kararı çok mantıklı sizin için doğru karar ama çocuklu bir anne önce kendini düşünemiyor malesef.. ben de çok düşündüm boşanmayı .. sevgi saygı sabır kalmamış gibi geliyor. Boşanıp yeni bi hayat kurup mutlu olayım diyorum.sonra kızımı düşünüyorum . Ne kadar yetebilirim ona. Babasını özlediğinde ne derim ne yaparım diye düşünüyorum ve işin içinden çıkamıyorum . Ne olacaklarını baştan anlayabilseydik keşke...
 
Sürekli negatif bir hava psikolojik şiddet sizi yer bitirir. Böyle hayat çok zor geçer. Olumlu bir yönü de yokmuş öyle. Hele cinselliğin olmayışı çok çok fena. Acaba agresifliginin sebebi özellikle cinsel yetersizliği olabilir mi? Psikanalitik yaklaşıma inanırım. Cinsel yönden eksik olanlar bu yönlerini bastırmak için saldırgan davranışlar sergiler. Tabi kesin değil ama haklı olduğu yön çok. Eğer dayanamıyorsaniz ki haklısınız ciddi bir konuşma yapmanın vakti gelmiş. Kendini değiştirmek için cabalamayan adamı da boşamak en doğal hakkınız.
Cinsel anlamda herhangi bir yetersizliği yok sadece isteksiz. Ama evli ve bu yaşlarda iki insanın bu ihtiyacını giderememesi tabiiki sinir stress yapar. Mesela ben belki diğer konularda bir şekilde tahammül gösterip belki düzelmesi adına adı. Atabilirdim ama bu konuyu içimde aşamıyorum, bu konuyu ke dime yediremiyor ve diğer sorunların üstesinden gelme gücünü kendimde bulamıyorum.
 
Back
X