Merhaba hanımlar...
Eski konularımdan hatırlayanlar vardır belki beni... Ben 25 yaşındayım 5 senelik bi ilişkim var. Hastalık derecesinde kıskanç bi nişanlım var. Onun kıskançlıkları yüzünden çevremde 1 tane arkadaşım kalmadı. Üniversite hayatıma ara verdim çünkü girdiğim derslerden bile bişey anlamıyodum her dakika arıyordu.. Düşünün markete bile haber vermeden gidemiyordum..
Gel gör ki mükemmel bi ailesi olduğu için, onun ailesini kendi ailem kadar çok sevdiğim için ve beni kendi öz kızları gibi sevdikleri için bugüne kadar herşeyine katlandım nişanlımın.
Bundan tam 1 ay önce oturup uzun uzun düşündüm. Bu adam bana ne kattı? 5 sene boyunca neredeyse her günüm evde geçti. Eğitim hayatıma bile devam edemedim. Gittiğim kuaföre bile karışır olmuştu 1 tane erkek çalışıyor diye.
1 ay önce ciddi bi şekilde düşündüm ve artık hayatıma bi yön vermem gerektiğine karar verdim. Zaten çok bunalmıştım bu ilişkiden... Ailemi aldım karşıma konuştum, nişanlımla ayrılmak istediğimi ve mutlu olmadığımı anlattım. Ailem bana sonuna kadar destek oldu. Sonra nişanlımla ve nişanlımın ailesiyle konuştum ve bitirdim ilişkiyi.
Üstümden sanki tonlarca ağırlıkta yük kalktı. Artık hayata bambaşka bi pencereden bakmaya başlamıştım. Yepyeni bi sayfa açmıştım. Artık hayallerim vardı, umutlarım vardı... Gelecek kaygım yoktu... Kendi ayaklarımın üstünde özgürce durabilecektim...
Ilk 2 hafta nişanlımın ailesi sürekli aradı beni, ne olur gel konuşalım barışın diye. Ama ben de artık herşey bitmişti ailesine de bunu tekrar tekrar anlattım.
Sonra nişanlım defalarca kapıya geldi, ağladı... Çok pişmanım yeniden şans ver hiçbişey eskisi gibi olmayacak dedi. Ama ben kabul etmedim... Yüreğim sızlamadı mı? Sızladı... Hem de nasıl. Ama biliyordum ki onunla beraberken mutlu olamıyordum... Artık bir sürü hayalim vardı tekrardan sil baştan ona dönemezdim...
2 gün önce tekrar aradı nişanlım. Ne olur son bi kez görüşelim dedi. Söz veriyorum bi daha asla rahatsız etmeyeceğim dedi.
O gün de benim kuzenimin doğum günüydü ve kuzenimin arkadaşlarıyla birlikte kalabalık bi grup doğum gününü kutluyorduk dışarda. Nişanlıma evde olmadığımı kuzenimin doğum gününde olduğumu söyledim. tamam o zaman adresi söyle oraya geleyim dedi. İnan çok tutmiycam seni sadece 5 dakika konuşalım dedi. Saf gibi kabul ettim. Adresi verdim yarım saat sonra nişanlım aradı. Aşağıda arabadayım, o kalabalığa girmiyim hiç yanıma gel direk dedi. Ben de mekandan çıktım arabaya bindim.
Arabada bana sarıldı ne olur barışalım lütfen uzatma dedi. Hayır istemiyorum dedim... Nerdeyse yarım saat inmeme izin vermedi. Lütfen bitmesin diyip durdu. Kuzenim de beni merak etmiş arkadaşını göndermiş aşağı. Biz tam nişanlımla konuşurken kuzenimin arkadaşı geldi, arzu hadi gelmiyor musun? dedi. O sırada nişanlım çıldırdı. Kim bu çocuk seni niye çağırıyor dedi. Kuzenimin arkadaşları dedim. Hepsi de nişanlımı tanıyorlar ama nişanlım gece karanlığında çocuğun yüzünü tanıyamamış galiba.
Indi arabadan çocuğa küfür etti, sen kimsin ki arzuyu çağırıyorsun dedi üstüne yürüdü sonra başladılar kavga etmeye. Ayırmaya çalıştım bütün gücümle.
Sonra etraftaki insanların da yardımıyla ayırmayı başardık. Ama nişanlımın kolu kırıldı. Hemen ben geçtim direksiyona gecenin o vakti onu hastaneye götürdüm...
Hastanede kolu alçıya alındı. Sonra başını omzuma koydu ağladı. Özürdilerim sinirden gözüm dönmüştü sonradan tanıdım ben o çocuğu dedi. Ben de dedim ki durduk yere çocuğa küfür ettin, üstüne yürüdün durduk yere kavga çıkardın. Beni tekrar tekrar utandırdın. Ayrı kaldığımız bu 1 ay içinde değiştin zannetmiştim ama sende biraz olsun bi ilerleme yok hep aynısın dedim.
Iyice ağlamaya başladı... Ellerimi öpüp durdu... Neredeyse 30 yaşına girecek ama küçük bi çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağladı.. O ağlayınca bende ağladım.. Bi de kolunu öyle görünce yüreğim parçalandı...
Bi anlık duygusallıkla birden bire yumuşadım ona karşı.. Bende ona sarıldım o ağladı ben ağladım...
Şimdi kafam o kadar karışık ki... Gelecekle ilgili kurduğum bütün hayaller boşa gitti... Sil baştan başlıyorum tekrardan... O kadar nişanı attım, ailelerle konuşuldu, üstünden 1 ay geçti... Tam herşey bitti derken yeniden birlikte olduk....
Dün uzun uzun konuştuk. Ben artık eskisi gibi kıskançlık istemiyorum dedim. Yarım bıraktığım ümiversiteme devam edeceğim dedim. Üniversiteden mezun olduğumda çalışıp kendi ayaklarım üstünde duracağım dedim...
Tamam herşeyini kabul ediyorum yeter ki mutlu olalım dedi. Bu sabah birlikte kahvaltıya gittik, kahvaltıda yine aynı şey oldu. Üniversiteye tekrardan gidecek olmana hiçbişey demiyorum tamam ama orda takılmak yok dedi. Ders çıkışlarında falan bi cafeye oturup kahve içmeye gitmek yok dedi. Kız arkadaşların bile olsa gerek olmadıkça okul dışı aktivitelere katılmiycaksın, adam gibi dersine gidip geleceksin dedi.
Benim zaten niyetim gezip tozmak değil. Zaten tek niyetim adam gibi üniversiteden mezun olup işime gücüme bakmak. Ama onun hala aynı kafada olduğunu görmek yıktı beni. Paramparça oldum. Hani sen değişmiştin, söz vermiştin bana? dedim. Değiştim zaten, farkındaysan benim gibi sığ kafalı bi adam senin üniversiteye gitmene izin veriyor. Daha nasıl değişebilirim ki? dedinasıl büyük bi hayal kırıklığı yaşıyorum anlatamam... Daha üniversitenin başlamasına 2 hafta var, başlamadan bir sürü şey kurmuş kafasında. Kafam çok karışık... Şuan eve geldim ve tek istediğim içimi dökmekti... Lütfen bana yardımcı olun...
Yazım çok uzun oldu kusura bakmayın ama inanın çok doluyum, ne olur güzel yorumlarınızı esirgemeyin bendenNe olacak benim sonum? Yine aynı şeyler olacak. Tam hayatıma yön çizmişken sil baştan aynı şeylerin olacak olması mahvediyor beni. Ama diyorum ya istem dışı gelişti barışma olayımız Şimdi tekrar ayrılırsam iyice çocuk oyuncağına dönecek. Bi de ayrıldıktan sonra rahat vermiyor ki sürekli kapıya geliyor Of allahım offff....
Bunun sevgiyle falan alakası yok, nişanlım da bana ilk zamanlar seni çok sevdiğim için çok kıskanıyorum derdi. Yaşadıkça gördüm ki bunun sevgiyle bi alakası yok. Seven insan sevdiğinin mutluluğunu ister, hayatı zindan etmez bana yapılan gibi. Bi insan bu kadar kıskançsa ya kendine güveni yoktur ya da hastadır. Başka hiçbi açıklaması olamaz... Bu arada allah bağışlasın kızınızı, ömrü boyunca şansı güzel olsun, allah sağlıklı uzun ömürler nasip etsin inşallah...
Evet aynen öyle, bu 1 aylık ayrı kaldığımız süre içinde değişti sanmıştım. Karşımda nasıl ağlıyor bi görseniz, değerini kaybedince anladım bi daha seni asla üzmeyeceğim diyor sonra ona güveniyorsun yeniden ellerini uzatıyorsun bi de bakıyosun ki değişen hiçbişey yok... Çok yıprandım artık.
Merhaba hanımlar...
Eski konularımdan hatırlayanlar vardır belki beni... Ben 25 yaşındayım 5 senelik bi ilişkim var. Hastalık derecesinde kıskanç bi nişanlım var. Onun kıskançlıkları yüzünden çevremde 1 tane arkadaşım kalmadı. Üniversite hayatıma ara verdim çünkü girdiğim derslerden bile bişey anlamıyodum her dakika arıyordu.. Düşünün markete bile haber vermeden gidemiyordum..
Gel gör ki mükemmel bi ailesi olduğu için, onun ailesini kendi ailem kadar çok sevdiğim için ve beni kendi öz kızları gibi sevdikleri için bugüne kadar herşeyine katlandım nişanlımın.
Bundan tam 1 ay önce oturup uzun uzun düşündüm. Bu adam bana ne kattı? 5 sene boyunca neredeyse her günüm evde geçti. Eğitim hayatıma bile devam edemedim. Gittiğim kuaföre bile karışır olmuştu 1 tane erkek çalışıyor diye.
1 ay önce ciddi bi şekilde düşündüm ve artık hayatıma bi yön vermem gerektiğine karar verdim. Zaten çok bunalmıştım bu ilişkiden... Ailemi aldım karşıma konuştum, nişanlımla ayrılmak istediğimi ve mutlu olmadığımı anlattım. Ailem bana sonuna kadar destek oldu. Sonra nişanlımla ve nişanlımın ailesiyle konuştum ve bitirdim ilişkiyi.
Üstümden sanki tonlarca ağırlıkta yük kalktı. Artık hayata bambaşka bi pencereden bakmaya başlamıştım. Yepyeni bi sayfa açmıştım. Artık hayallerim vardı, umutlarım vardı... Gelecek kaygım yoktu... Kendi ayaklarımın üstünde özgürce durabilecektim...
Ilk 2 hafta nişanlımın ailesi sürekli aradı beni, ne olur gel konuşalım barışın diye. Ama ben de artık herşey bitmişti ailesine de bunu tekrar tekrar anlattım.
Sonra nişanlım defalarca kapıya geldi, ağladı... Çok pişmanım yeniden şans ver hiçbişey eskisi gibi olmayacak dedi. Ama ben kabul etmedim... Yüreğim sızlamadı mı? Sızladı... Hem de nasıl. Ama biliyordum ki onunla beraberken mutlu olamıyordum... Artık bir sürü hayalim vardı tekrardan sil baştan ona dönemezdim...
2 gün önce tekrar aradı nişanlım. Ne olur son bi kez görüşelim dedi. Söz veriyorum bi daha asla rahatsız etmeyeceğim dedi.
O gün de benim kuzenimin doğum günüydü ve kuzenimin arkadaşlarıyla birlikte kalabalık bi grup doğum gününü kutluyorduk dışarda. Nişanlıma evde olmadığımı kuzenimin doğum gününde olduğumu söyledim. tamam o zaman adresi söyle oraya geleyim dedi. İnan çok tutmiycam seni sadece 5 dakika konuşalım dedi. Saf gibi kabul ettim. Adresi verdim yarım saat sonra nişanlım aradı. Aşağıda arabadayım, o kalabalığa girmiyim hiç yanıma gel direk dedi. Ben de mekandan çıktım arabaya bindim.
Arabada bana sarıldı ne olur barışalım lütfen uzatma dedi. Hayır istemiyorum dedim... Nerdeyse yarım saat inmeme izin vermedi. Lütfen bitmesin diyip durdu. Kuzenim de beni merak etmiş arkadaşını göndermiş aşağı. Biz tam nişanlımla konuşurken kuzenimin arkadaşı geldi, arzu hadi gelmiyor musun? dedi. O sırada nişanlım çıldırdı. Kim bu çocuk seni niye çağırıyor dedi. Kuzenimin arkadaşları dedim. Hepsi de nişanlımı tanıyorlar ama nişanlım gece karanlığında çocuğun yüzünü tanıyamamış galiba.
Indi arabadan çocuğa küfür etti, sen kimsin ki arzuyu çağırıyorsun dedi üstüne yürüdü sonra başladılar kavga etmeye. Ayırmaya çalıştım bütün gücümle.
Sonra etraftaki insanların da yardımıyla ayırmayı başardık. Ama nişanlımın kolu kırıldı. Hemen ben geçtim direksiyona gecenin o vakti onu hastaneye götürdüm...
Hastanede kolu alçıya alındı. Sonra başını omzuma koydu ağladı. Özürdilerim sinirden gözüm dönmüştü sonradan tanıdım ben o çocuğu dedi. Ben de dedim ki durduk yere çocuğa küfür ettin, üstüne yürüdün durduk yere kavga çıkardın. Beni tekrar tekrar utandırdın. Ayrı kaldığımız bu 1 ay içinde değiştin zannetmiştim ama sende biraz olsun bi ilerleme yok hep aynısın dedim.
Iyice ağlamaya başladı... Ellerimi öpüp durdu... Neredeyse 30 yaşına girecek ama küçük bi çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağladı.. O ağlayınca bende ağladım.. Bi de kolunu öyle görünce yüreğim parçalandı...
Bi anlık duygusallıkla birden bire yumuşadım ona karşı.. Bende ona sarıldım o ağladı ben ağladım...
Şimdi kafam o kadar karışık ki... Gelecekle ilgili kurduğum bütün hayaller boşa gitti... Sil baştan başlıyorum tekrardan... O kadar nişanı attım, ailelerle konuşuldu, üstünden 1 ay geçti... Tam herşey bitti derken yeniden birlikte olduk....
Dün uzun uzun konuştuk. Ben artık eskisi gibi kıskançlık istemiyorum dedim. Yarım bıraktığım ümiversiteme devam edeceğim dedim. Üniversiteden mezun olduğumda çalışıp kendi ayaklarım üstünde duracağım dedim...
Tamam herşeyini kabul ediyorum yeter ki mutlu olalım dedi. Bu sabah birlikte kahvaltıya gittik, kahvaltıda yine aynı şey oldu. Üniversiteye tekrardan gidecek olmana hiçbişey demiyorum tamam ama orda takılmak yok dedi. Ders çıkışlarında falan bi cafeye oturup kahve içmeye gitmek yok dedi. Kız arkadaşların bile olsa gerek olmadıkça okul dışı aktivitelere katılmiycaksın, adam gibi dersine gidip geleceksin dedi.
Benim zaten niyetim gezip tozmak değil. Zaten tek niyetim adam gibi üniversiteden mezun olup işime gücüme bakmak. Ama onun hala aynı kafada olduğunu görmek yıktı beni. Paramparça oldum. Hani sen değişmiştin, söz vermiştin bana? dedim. Değiştim zaten, farkındaysan benim gibi sığ kafalı bi adam senin üniversiteye gitmene izin veriyor. Daha nasıl değişebilirim ki? dedinasıl büyük bi hayal kırıklığı yaşıyorum anlatamam... Daha üniversitenin başlamasına 2 hafta var, başlamadan bir sürü şey kurmuş kafasında. Kafam çok karışık... Şuan eve geldim ve tek istediğim içimi dökmekti... Lütfen bana yardımcı olun...
Yazım çok uzun oldu kusura bakmayın ama inanın çok doluyum, ne olur güzel yorumlarınızı esirgemeyin bendenNe olacak benim sonum? Yine aynı şeyler olacak. Tam hayatıma yön çizmişken sil baştan aynı şeylerin olacak olması mahvediyor beni. Ama diyorum ya istem dışı gelişti barışma olayımız Şimdi tekrar ayrılırsam iyice çocuk oyuncağına dönecek. Bi de ayrıldıktan sonra rahat vermiyor ki sürekli kapıya geliyor Of allahım offff....
orda takılmak yok dedi. Ders çıkışlarında falan bi cafeye oturup kahve içmeye gitmek yok dedi. Kız arkadaşların bile olsa gerek olmadıkça okul dışıBu sabah birlikte kahvaltıya gittik, kahvaltıda yine aynı şey oldu. Üniversiteye tekrardan gidecek olmana hiçbişey demiyorum tamam ama aktivitelere katılmiycaksın, adam gibi dersine gidip geleceksin dedi.
akıllanmış halimi bu.
bence hiç değişmemiş ki.
sadece okula gitmenize izin vermiş. o kadar.
benım nıyetım zaten gezmek tozmak degıl,okumak ıstyorum diyosun ya,okumak asli vazifen tabi ama nedemek canım tabıkı gezıp tozacaksın
arkadaslarınla cıkacaksın,üniversite yılları geri gelmez,
sankı matah bişi yapıyomuş gibi bide izin veriyo beyefendı
pardonda bu senın en dogal hakkın zaten
valla kardeşim hazır daha yenı başlamış 2,kez karsısında dik dur
yerı gelır gezerım yerı gelır gezmem ben neyapacagını bılen bırıyım ve senın gibi birine 2,kez guvenmıyorum de..
kararlı ol ve sakın tavız verme
madem bukadar kapılarıma geldın yalvardın barıstım ama bu demek degıl kı sana boyun egecegım
en ufak bı hatanda ve tek sacma kısıtlamanda geldıgın yere dönersın
okadarda uzun boylu degil de..
normal olan insanların birbirlerine güvenebilmesi. ama pratikle uygulama her zaman birebir tutmuyor işte, güvenmemek gerekiyor her zaman herkese. Siz de bir hata yok bence. Size değiştim demiş siz de öyle olduğunu düşünmüşsünüz. artık zararın neresinden dönerseniz kardır.
nişanlın paranoyak sanırım üni. bitirincede çalışmana izin vermicektir eminim hiç arkana bakmadan kaç kurtar kendini böle bi adamla ömür geçmez
Ağır takıntı haline getirmiş nişanlınız sizi.. Benim anlamadığım ailesi o kadar iyi de neden oğullarıyla konuşup engel olmuyolar anlamadım. O Kadar oturup düşünüp karar almışsın sonra gelip konuşunca vazgeçmişsin.. O senin dediğini yapmıyor yani sizi boğmaya devam ediyor, siz deseniz ondan vazgeçemiyosunuz üzgünüm ama onun sınırları dahilinde yaşamaya devam ediceksiniz. Çünkü hayatınıza çok müdehale ettirmişsiniz. Okulunuzu arkadaşlarınızı bile silmişsinz. Siz onun için bunca şeyleri arkanızda bırakırken o bi tepkisini bile kontrol edememiş
Böyle bir ilişkinin içindeyken mutlu olmazsın tabii, arkadaşlarla gerekmedikçe takılmak yok falan filan? Bu ne yaa? Sen nasıl dayandın bunca sene bu adama? Ailesi çok iyi olabilir ama bu adamla bir ömrü paylaşacak olan sensin, onunla anlaşamadıktan sonra ailesi dünya iyisi, pamuk şeker gibi olsalar neyi tek başına halleder ki?
Benim eşimde çok kıskanç, bu şekilde yaşamaya alıştım ama nişanlınızın yaptıkları bana bile fazla geldi. Okurken yüreğim daraldı. Madem sil baştan yapmışsınız ve sizi bu kadar çok seviyor. Evlenmeden önce değiştirmeye çalışın. Her şeyi bir anda silebileceginizi gördü, yavaş yavaş alışır belki ama düzelme yoksa evlendikten sonra her şey daha kötü olabilir ve o zaman ayrılması daha zor olur. Aynı anlattıklarınız gibi bir arkadaşım vardı. Annesi ile bile yan komşuya geçmesine izin vermezdi. Şimdi çalışıyor, her türlü aktivitelere gece gündüz katılıyor. Tek başına şehir dışına bile çıkıyor ve kocası hiç karışmaz. hatta bazen karışmadığı için bozulur ama herkes böyle olacak diye birşey yok.
bu kadar bunaltmayın kendinizi hiçbirşey için geç değil sadece affetmişsiniz geri dönüşü olmayan bir yol değil bu yeniden konuşup ayrılın ama siz birkere affettiğiniz için yine aynı yolları deneyecektir size duygu sömürüsü yapacağından eminim gerçekten iyi dayanmışsınız
''huylu huyundan vazgeçmez'' derler ya çok doğru ne yazık ki vazgeçmez
kendine b eziyeti çektirme bence
''markete bile heber vermeden gidemiyorum'' demişsin
nişanlıyken böyleyse evlenince nasıl olacağını tahmin etmek zor değil
karısına çamaşır bile astırmayan erkekler gördüm
5 yıllık ilişkiyi bitirmek zor tabiki nişan atmak falan ama zaten sen bunu yaptın denedin bu süreçte kendini de onu tartttın barışmak hata diyemem sonuçta bi kere daha şans vermiş oldun ama o bu şansı hakeden biri değil. barışır barışmaz üni. ye git ama gezmek tozmak yok diyor bence sen onda saplantı haline gelmişsin sevgi değil bu seven insan boyle davranmaz kıskanır ama bi yere kadar
okudum sonuna kadar okudukça duygulandım yakın bir arkadaşım yaşamıştı böyle bir şey o zamanlar hep yanındaydım nasıl olduğunuzu bi nebze anlayabilirim onlar ne oldu diye sorarsanız arkadaşım şuan bi başkasyla çok mutlu eski erkek arkadaşı da bi başkasıyla çok mutlu arkadaşım nişanlandı bi başkasıyla evlilik hazırlığı yapıyor diğeri de kendine yeni bir düzen kurmuş
bazen kıskanılmak hoşumuza gider ama çok aşırı olmadığı sürece ne yapın ne yapmayın bu sizin bileceğiniz birşey siz devam etmek istiyosanız katlanmak zorunda kalacağınız çok şey var bunu göz önünde bulundurun derim
Bu adam resmen hasta konu sahibesi siz farkinda misinizYaptiklarini, tepkilerini sanki cok olaganmis, normalmis gibi yazmsisiniz ama ben okuyunca resmen tuylerim dikeldi, manyakligin bu kadarina pes diyorum. isin bana daha da garip gelen yani, sizin de bu duruma 5 yildir asina oldugunuzdan gerek, gayet bu deliligi kabullenmis olmaniz. Tekrar ediyorum, boyle kiskanclik olmaz; bu adam kiskanc degil hasta resmen.
Bence bir sure daha ayri kalin, disari cikin, arkadaslarinizla gorusun.....yani normal insanlar gibi ozgurce yasayin, nefes alip oh diyeceksiniz bence.
Ben sizin yerinizde olsam bu adamin manyakligiyla kesinlikle ugrasmazdim. Deli miyim kendimi esir edeyim ?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?