Gerçekten… neden bende böyle düşünüyorum ki acaba? (Kadın yokken biri gelip kalmasın düşüncesi)
Benim çocukluğumdan gelen bir durum olabilir mi ki. Hiç sınırlarıma saygı gösterilmezdi. Özel alan diye bir şey yoktu. Annem ve babam ayrıldıktan sonra o kadar çok akraba akraba gezdim ki, herhalde “benim evim, benim özel alanım” diye bi tetiklenme yaşıyorum. Bunun yanı sıra ben huysuz bir ev sahibiyim.



Asla evime gelene yansıtmam ama evden misafir gittikten sonra tuvaleti direk çamaşır suyuyla yıkarım. Vakit geçirilen yerleri direk silerim. Normalde aşırı derecede temizlik hastası da değilim aslında. Düzenimin bozulmasını vs hiç sevmem, aklım kalır evde eğer ben yoksam.
Bende varsam eğer, emrivaki yapılmamışsa, bana danışılmışsa buyursun gelsinler ama mesela geldiklerinde de asla hiçbir işe ellerini sürdürmem yine hoşuma gitmez. Mesela arkadaşlarım bana geldiğinde bulaşık yıkamak isterler, kimisi mutlu olur yardımcı olunuyor diye ben rahatsız hissediyorum. Belki her şeyi yardımsız yapmaya alıştığım içindir onuda bilmiyorum. Oo biraz daha sorgularsam terapi seansına dönecek.