- 29 Temmuz 2021
- 3.684
- 24.917
-
- Konu Sahibi Homer Simpson
- #1
Ben istiyorum. Çocuk sayılacak yaşlarımdan beri çok ama çok istiyorum. Benim en büyük hayalim.Tip kazanmayi sen mi istiyorsun, ailen mi?
Sınavla ilgili kaygıların, kendine ya kazanamzsam diye kurduğun baskı anksiyeteni tetikliyo galiba. İlacı doktorla birlikte mi biraktin?Ben istiyorum. Çocuk sayılacak yaşlarımdan beri çok ama çok istiyorum. Benim en büyük hayalim.
İlacı henüz bırakmadım hâlâ kullanıyorum. Sınavla ilgili kaygım anksiyetemi muhakkak tetikliyor zaten benim anksiyetemin kendini gösterdiği ilk ve en büyük alan akademik başarı ve sınavlar oldu.Sınavla ilgili kaygıların, kendine ya kazanamzsam diye kurduğun baskı anksiyeteni tetikliyo galiba. İlacı doktorla birlikte mi biraktin?
İstediğin bölümü tekrar kazanamasan da bu dünyanın sonu değil, istediğin kadar deneyebilirsin. Ayrıca senin değerini, kapasiteni bu sınav belirlemiycek. Sınav kaygilari için terapi yapan pedagoglar var, destek almayı düşünmez misin? Kaygın arttıkça çalışman etkileniyo, çalışman etkilendikce kaygın artiyo, kısır döngüye girmişsin. Bu konuda lütfen profesyonel destek al. Çok işe yarıyor.İlacı henüz bırakmadım hâlâ kullanıyorum. Sınavla ilgili kaygım anksiyetemi muhakkak tetikliyor zaten benim anksiyetemin kendini gösterdiği ilk ve en büyük alan akademik başarı ve sınavlar oldu.
Çok teşekkür ederim bunları okumak ciddi manada iyi geldi çünkü çok daralmıştımSen çok akıllı kendini geliştirmiş zeki bir kızsın. Bu sınavlar insanların başarısını ölçmek için değil kesinlikle, ben bunu bilir bunu söylerim onca yıllık birikim o kadar saatte sınanmaz. Bu senin başarısız olduğunu da göstermez
Hepimiz geçtik bu yollardan emin ol, babaö da bana neler söylerdi. Hiçbirini takmadım kafama. zamanı gelince de istediğim çok da mutlu olduğum bölümü bitirdim. Onların baskısıyla bir seyler yapıp başka bölümü okusaymışım da mutsuz olur muşum. İyi ki yapmamışım.
Ebeveyn oldukları her şeyi mükemmel bildikleri yaptıkları anlamına gelmiyor.
Lütfen canını sıkma, çok az kaldı motivasyonunu düşürme
Biz hepimiz sana güveniyoruz
Bitir de gel, doğuracağım az kaldı geyik topiğine sabahlamaya lazımsın bana
Yazdiklarini okuyunca bile seni çok sevdim eminim çok değerli bir insansın . Elinden geleni yap sonucu cok dusunme sınava gir cık bakalim puan ne gelecek. O zaman karar verirsin. Kazanabilirsin sonuçta, ailenin maddi durumu karsilarsa ozel okul deneyebilirsin. Kazanamadigini varsayalım gelen bir bolumü yaz. Soyleki ben çok istedigim bir bolumü kazandım okudum meslegimi de seviyorum ama yas ilerledikce mutlu olmanin daha onemli oldugunu kavriyor insan. Mesela senon yastayken aklimin ucundan gecmezdi ama suan ziraat muhendisligi okumak ostiyorum beni mutlu edecegini dusunuyorum. Hedef degişikligine gidebilirsin. Sayisız meslek var bolum var . Sevecegin baska bir bolum illaki bulabilirsin. Git o bolume hem gez hem oku. Kafani dagit bu dunyaya birkez geliyoruz bu kadar kendimizi zincirlememeliyiz bazi seylere. Ne bileyim belki ciçekçi acsan yine mutlu olacaksın. Psikologa gitmeye devam et hatta anne baban da gelse de hatalarini anlayip senden ozur dileseler bir nebze olsun rahatlardın.Herkese merhaba.
Nasıl başlayacağımı bilmiyorum o yüzden geldiği gibi yazacağım. Eğer karışıklıklar, daldan dala atlamalar olursa kusura bakmayın.
Anlaşılmadığımı düşündüğüm için yalnız hissediyorum ve mutsuzum. İçimdeki ağırlığı bir türlü atamadım bu yüzden yazmak istedim.
Bir kısmınızın zaten bildiği gibi 19 yaşındayım ve ikinci kez üniversite sınavına hazırlanıyorum. 3 yıldır depresyondayım ve anksiyete bozukluğum var. Hatta bir dönem panik bozuklukla da uğraştım. 3 yıl derken tanı konulan tarihten itibaren olan süre. Terapilere gidiyorum, ilaç kullanıyorum. Son 3 yılın yalnızca üç ayında antidepresan kullanmadım. Zor bir ailede büyüdüm. Geçen yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu, yoğun bakımda kaldım. Buralara çok girmek istemiyorum eski bir konumda detayı var.
Thread 'Boğuluyorum' Boğuluyorum
Geçen sene üniversite sonucum ciddi anlamda berbattı. 300.000 sayısal sıralama yaptım.(bunu ilk kez burada yazıyorum kimse bilmiyor, söyleyemedim, bununla yeni yüzleşiyorum) Garip değil. Pandemi döneminden itibaren giderek artan depresyon, anksiyete ve aile içi kaos yüzünden yarım yamalak bir 11.sınıf, hiçbir şey bilmediğim 12.sınıf ve ders çalışılmayan iki yıl yüzünden unutulan eski konular.
Bu yıl harika çalışacağımı ve her şeyin süper olacağını düşünmüştüm ama olmadı. Çünkü ne anksiyete o kadar kolay geçiyormuş ne travmadan iyileşmek o kadar çabuk oluyormuş. Tabi geçen yıla göre çok iyi çalıştım ancak yeterli değil. Korkudan masaya oturamayışlarım, depresyon ve anksiyete yüzünden beni korkutan bir şey yapmam gerektiğinde gelen uykum ve saatlerce uyumam, gece kaygıyla uyanıp saatlerce uyuyamamam ve ağlamam, neredeyse her olay için "ben o gün ölmüş olsaydım şimdi nolurdu, daha mı iyi olurdu, hayatları daha mı kolay olurdu?" diye düşünmem... Sonuç olarak yeteri kadar çalışamadım, deneme netlerim istediğim gibi değil. Biliyorum bu yıl tıp kazanamayacağım. Yine de çalışıyorum son güne kadar da çalışacağım çünkü bu üniversite sınavından çok kendimle verdiğim bir sınav bu. Baskı altında da faaliyet gösterebilmem, kaygımı yönetebilmem lazım. Çok daha iyiyim geçen yıla göre, bu yılın başına göre hatta iki ay öncesine göre.
Hâl böyleyken benim canımı sıkan şey ebeveynlerimin tutumu. Babamın beni ders çalışmak dışında bir şeyler yaparken görünce sınavı hatırlatması, sürekli çok zeki olduğumu ama çalışmadığımı söylemeleri. Annem mesela bugün çok zeki olduğumu ama hiç çalışma azmimin olmadığını söyledi. Sanırım bu bardağı taşıran son damla oldu. Babamın beni asla anlamadığını biliyordum da annemin beni anladığını ve destekçim olduğunu sanıyordum. Zaten ben bu savaşı büyük oranda yalnız veriyorum ama böyle alenen tembellikle suçlanmak çok ağrıma gidiyor. Üstelik yaşadığım şeylerin sorumlusu büyük oranda onlarken. Şimdi sınavdan sonra da bir sürü çalışsaydın bak bilmem kim kazanmış lafları duyacağım ve ben buna hiç hazır değilim. Bu yüzden mutsuz ve yalnız hissediyorum. Biraz da sınav yaklaşıyor onun duygusallığı mı ne bilmiyorum ama durum bu. Biraz dibe doğru gitmeye başladığımı ve kendi başıma çıkamadığımı fark ettiğim için buraya yazdım. Okuyan herkese çok teşekkür ederim.
Çok teşekkür ederimBen sizin 19 yasinda oldugunuza sasirdim desem :) sizi daha buyuk saniyordum cunku yasinizdan daha olgun ve aklibasinda birisiniz.
Ders calisma mevzusuna gelince muhtemelen sizin iyi olmaniz icin yapiyorlardir ama sonucunu basari olarak dusundukleri icin sizin duygusalliginizi hesaba katmiyorlardir.
Size sinavinizda tum kalbimle basarilar diliyorum ben basarili olacaginiza inaniyorum. Lutfen modunuzu dusurmeyin ve modunuzu dusurecek dusuncelerden uzaklasmaya calisin.
Anne babalar çocukların ne hissetiğini çektiği sıkıntıyı %100 bilemezler zaten ki onların eskiden bu kadar stresli bir okul hayatları bile çoğunda yoktu. O yüzden kızamıyorum da basit geliyor belki de onlara. Benimkide hep baskı kurmuştu zamanında hadi sen yine zekiymişsin ben zekide değildim tembeldim zaten bi sal beni dimi yokHerkese merhaba.
Nasıl başlayacağımı bilmiyorum o yüzden geldiği gibi yazacağım. Eğer karışıklıklar, daldan dala atlamalar olursa kusura bakmayın.
Anlaşılmadığımı düşündüğüm için yalnız hissediyorum ve mutsuzum. İçimdeki ağırlığı bir türlü atamadım bu yüzden yazmak istedim.
Bir kısmınızın zaten bildiği gibi 19 yaşındayım ve ikinci kez üniversite sınavına hazırlanıyorum. 3 yıldır depresyondayım ve anksiyete bozukluğum var. Hatta bir dönem panik bozuklukla da uğraştım. 3 yıl derken tanı konulan tarihten itibaren olan süre. Terapilere gidiyorum, ilaç kullanıyorum. Son 3 yılın yalnızca üç ayında antidepresan kullanmadım. Zor bir ailede büyüdüm. Geçen yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu, yoğun bakımda kaldım. Buralara çok girmek istemiyorum eski bir konumda detayı var.
Thread 'Boğuluyorum' Boğuluyorum
Geçen sene üniversite sonucum ciddi anlamda berbattı. 300.000 sayısal sıralama yaptım.(bunu ilk kez burada yazıyorum kimse bilmiyor, söyleyemedim, bununla yeni yüzleşiyorum) Garip değil. Pandemi döneminden itibaren giderek artan depresyon, anksiyete ve aile içi kaos yüzünden yarım yamalak bir 11.sınıf, hiçbir şey bilmediğim 12.sınıf ve ders çalışılmayan iki yıl yüzünden unutulan eski konular.
Bu yıl harika çalışacağımı ve her şeyin süper olacağını düşünmüştüm ama olmadı. Çünkü ne anksiyete o kadar kolay geçiyormuş ne travmadan iyileşmek o kadar çabuk oluyormuş. Tabi geçen yıla göre çok iyi çalıştım ancak yeterli değil. Korkudan masaya oturamayışlarım, depresyon ve anksiyete yüzünden beni korkutan bir şey yapmam gerektiğinde gelen uykum ve saatlerce uyumam, gece kaygıyla uyanıp saatlerce uyuyamamam ve ağlamam, neredeyse her olay için "ben o gün ölmüş olsaydım şimdi nolurdu, daha mı iyi olurdu, hayatları daha mı kolay olurdu?" diye düşünmem... Sonuç olarak yeteri kadar çalışamadım, deneme netlerim istediğim gibi değil. Biliyorum bu yıl tıp kazanamayacağım. Yine de çalışıyorum son güne kadar da çalışacağım çünkü bu üniversite sınavından çok kendimle verdiğim bir sınav bu. Baskı altında da faaliyet gösterebilmem, kaygımı yönetebilmem lazım. Çok daha iyiyim geçen yıla göre, bu yılın başına göre hatta iki ay öncesine göre.
Hâl böyleyken benim canımı sıkan şey ebeveynlerimin tutumu. Babamın beni ders çalışmak dışında bir şeyler yaparken görünce sınavı hatırlatması, sürekli çok zeki olduğumu ama çalışmadığımı söylemeleri. Annem mesela bugün çok zeki olduğumu ama hiç çalışma azmimin olmadığını söyledi. Sanırım bu bardağı taşıran son damla oldu. Babamın beni asla anlamadığını biliyordum da annemin beni anladığını ve destekçim olduğunu sanıyordum. Zaten ben bu savaşı büyük oranda yalnız veriyorum ama böyle alenen tembellikle suçlanmak çok ağrıma gidiyor. Üstelik yaşadığım şeylerin sorumlusu büyük oranda onlarken. Şimdi sınavdan sonra da bir sürü çalışsaydın bak bilmem kim kazanmış lafları duyacağım ve ben buna hiç hazır değilim. Bu yüzden mutsuz ve yalnız hissediyorum. Biraz da sınav yaklaşıyor onun duygusallığı mı ne bilmiyorum ama durum bu. Biraz dibe doğru gitmeye başladığımı ve kendi başıma çıkamadığımı fark ettiğim için buraya yazdım. Okuyan herkese çok teşekkür ederim.
Geçen sene ben sayısal bölüm çözmedim sözel ve EA da çözdüm ve oradaki sıralamam daha iyiydi. Öğretmenlik, iibf, birçok sözel bölüm, bazı mühendislik bölümleri geliyordu ancak istemediğim için yazmadım. Yine yazmam. Tıp için belki biraz şartlanmış gibiyim ancak o kadar çok istiyorum ki kendimi başka bir sahnede hayal edemiyorum. Çok bunaldığımda başka bölümler düşündüm ama hiç içime sinmedi.Aklım olsaydı geçmişe dönsem konservatuar okurdum. Siz de kendinizi tıp diye şartlamayın. Başka alanlara da bakın. Bence dilden hazırlanmak en iyisi.
Asla ama asla puanım şuraya da güzel yetiyor diye iibf yazmayın. İibf pişmanlıktır.