Yorumları okumayı bitirmeden yazıyorum. Sevgili arkadaşlar Allah aşkına yapmayın ya
Burada çeşitli dertlere sert çıktığımız oluyor. Özellikle kendini ezdiren bariz hata yapan vs kişilerde bu metod kendine getirici olabilir ama kişilik özelliğine saygı göstermek çok mu zor? Karşımızda belli bir yaşta, evlilik sorumluluğu üstlenmiş, gitmiş ta bilmemkaç km ötede kendine hayat kurmuş bir kadın var. Bu konuya bu kadar takılması elbette doğru değil zaten bu maksatla konu açmış. Ama insanların mizaçları, yetişme tarzları ve çocukluk travmaları var bunlar öyle ha deyince çözülmüyor bazen sorunun teşhisi ve farkındalığı için bile uzun yıllar gerekiyor.
“Kaç yaşında kadınsın çocuk musun drama yapma buna da üzünülür mü iletişimi kes gitsin bu kadar basit” Bu cümleyi izole bi şekilde okuyun. O kadar faydasız ve hatalı ki. Bu şekilde yorum yapan arkadaşların da çocukluğuna inmek lazım. Okumuş okumamış kabul edelim bizim ebeveynlerimiz bizler kadar bilinçli değildi. Çocuklarımıza bile bu şekilde yaklaşmamamız gerektiğini bizler daha yeni öğreniyoruz. Bizler çocukken fiziksel ve duygusal acıları küçümsenerek büyümüş yetişkinler olarak bunu çocuklarımıza yaşatmayalım derken şu yukardaki üslup tam da yanlış ebeveyn davranışından kodlanan üslup.
Beni gerçek hayatta tanısanız birazdan yazacaklarıma ihtimal vermezsiniz çünkü pek çok konuda soğukkanlı (ilkyardım dahil) sorun çözme becerisi yüksek ve etkileşimde bulunduğum insanlarda güçlü ve realist bir izlenim bırakan biriyim. Bu özelliklerim yapay değil bunları taşıdığımı gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ancak karakterimiz katman katman. Ben de en az konu sahibi kadar hassasım bu konularda o yüzden kendim gibi savunacağım. Arkadaşlarımdan kazık yemek, nankörlük görmek beni de mahvediyor.
Örneklerle uzatmak istemiyorum ama lütfen şunu görün. Size çok aciz ve saçma gelen bu durum bir kişinin tüm karakterini asla yansıtmaz. Altında kişiye özel sebepler vardır. Ben işyerimde 9 yıl mahkeme açılabilecek ağırlıkta ve saçmalıkta mobbinge maruz kaldım. Başımı hiç eğmedim hiyerarşide en alttayken hiyerarşinin en üstündekine kafa tuttum. Saygı sınırını aşmadan hakkımı savundum. Bu süreçte üzüldüm ve öfkelendim ama bir gece olsun uykum kaçmadı, bir tek damla gözyaşı dökmedim, depresyona da girmedim. İş arkadaşlarım çok şaşırırdı demir leblebi gibisin ne kadar güçlüsün diyen, başımıza gelse bunalıma gireriz diyen… Ufacık bir soruşturmada gözyaşlarına boğulan arkadaşım oldu zerre kadar anlam veremedim ama dönüp de “sen çocuk musun ne ağlıyosun?” demedim.
12 yıllık, 15 yıllık arkadaşlıklarımı bitirdiğim bu sene ilk defa sizlerin yaşadığı özgüveni yaşadım üzüldüm ama yıpranmadım vicdanen çok rahatım. Bu farkındalık 39’da geldi bana. Kolay olmadı ama eski ben değilim çok şükür çünkü benzer bir durumu bana 5 yıl önce yaşattıklarında oturup konu sahibi gibi ağladığımı, bana daha yakın olana sebep sorduğumu ve sanki salakmışım gibi geçiştirildiğimi hatırlarım. Belki benim kırılma noktam oydu ve belki de konu sahibinin kırılma noktası bu olabilir. Lütfen yapıcı yaklaşalım birbirimize. Banlanma korkum yok, anonim de yazıyorum benim de bazı konularda dan dun giresim, ağzıma geleni sayıp rahatlayasım geliyor ama vazgeçip sayfa yeniliyorum. Fikrimin faydası karşı tarafa olmayacaksa kendi ego tatminim için kalp kırmama gerek yok. Bir ara KK’dan bu sebeple uzaklaşmıştım inşallah yine aynı duyguya kapılmam.
Konu sahibi üzüle üzüle öğreneceksiniz. Uygun zamanda daha detaylı yazışabiliriz ama şu an ilk aklıma gelen: Değişim istiyorsanız anahtar mottonuz “önce kendime değer vereceğim” olsun. Kendi özgün karakteriniz, tavrınız, fikir yürütme metodunuzla insanlarla kavga etmeden, küsmeden, üzülmeden ve gemileri yakmadan mesafe koymayı öğreneceksiniz ben bu sene epey yol kat ettim
Geriye dönüp bakıyorum ve görüyorum ki en az kendime merhamet etmişim. Artık bu denklemin değişmesi gerektiğini çok iyi biliyorum ve zihniyet oturdukça hareketlerimiz de ona göre şekilleniyor.
Benim sebeplerim biraz çocuklukla ilgili. Sizin de kendinize özgü sebepleriniz vardır bulup çıkarırsanız mücadele etmek daha kolay oluyor.
Belki yeni bir kıtada yeni bir hayata başlamanızdan ötürü arkadaşlık ve yakınlık ihtiyacınız daha ön plandadır bu sebeple daha hassassınızdır.
Çok uzun oldu okuyanlara teşekkür ederim. Konu sahibi sizi çok iyi anlıyorum ve sizi yıpratan bu hassaslığınızı kolaylıkla yönetebilecek duruma gelmenizi diliyorum. Sanal bir platformda sizi hiç tanımayan bir kadın olarak elinizi tutup sizi desteklediğimi düşünün
yok kalbim acidi. bence cok buyutmussun evet ekilmissin ama mesafeli ol. uzulmussundur anlarim ama sen biraz fazla arabeske baglamissin dert mi yani bu
Ama ben de bu yurtdisindaki yalnizlik hissinin cok abartildigini dusunuyorum. Ozellikle kendi ailesini kurmus, calisan olan insanlar icin... Sosyal ortamlarda bir sekilde arkadas ediniliyor ama ben gurbetteyiz, yalniziz, birbirimizden baska kimimiz var gibi dusuncesi olan insanlarla ozellikle iliski kurmuyorum.
Ama kalp acısı da çekmeyin bence evet kırılır insan buna hak veriyorum. Ama mesafeli olun bence küsmeyinde kendinize başka arkadaş ortamı yapın gezin. Ben her zaman aynı arkadaşlarla seyahat etmem çok sık kamp yapar, şehir dışına gideriz. Kimseye asla ikilemem bi buluşmayı. Gelirse gelir. Bi arkadaşımda sürekli son anda buluşalım görüşelim derdi sizin ki gibi. Sürekli arıyor ama hep sanki işi varmışta erken bitmiş neyse şunu arayayım bari demiş gibi. Bende plansız buluşamıyorum işim çıkıyor doğal olarak kendine çeki düzen verip önceden haber edeceği yerde bana kızıyor 
