Boşanmak ya da boşanmamak.

15 haftayla 32. Hafta da dahil hamileliğim en güzel zamanıydı. Bulantım bitti, uyku düzenim eskiye döndü ve eşimden tiksintim de geçti. Belki sizin biraz daha zamana ihtiyacınız vardır. Ama duygularınızı yönetmeniz gerekiyor. Fazla öfkeli ve yüksek olursanız hangi duygunun gerçek hangi duygunun hamilelikten geldiğini ayırt edemezsiniz. Cinsellik konusunda da ikinci trimester bence en iyisi eskiye dönmüştük. Belki de benim karnım çok geç çıktığı için zorlanmadık. Karnım top gibi kilo almadım😄 ama 3.trimester aman tanrım o karnı taşıyamıyorum sanki ve sürekli kıpırdandığı için ne adam odaklandı ne benim keyfim geldi. 😄😄 Şu an izniniz varsa yürüyüş yapın doğada biraz zaman geçirin. Ben 34.haftaya kadar çalıştım kafam da inanılmaz dağıldı böylece. Uğraş bulun derim🫶🏻
Ben çok şanslıyım mide bulantısı vs sıfır 20. Haftam göbek hala yok ama çok yorgunum kafam kalkmıyor tahammül edemiyorum anneme de böyle çalışıyorum ama iş yeri tazminatı verip bay bay diyecek doğum iznim bile gelmeden. Ben kendimi zorluyorum ya. Düzelsin istiyorum tabii ki. Ama içim soğudu adama. Bunu da ilk düşük oldu ona bağlıyorum çünkü ilk hamilelikte muyluydum mesela heyecan vardı bunda da tam tersi sürekli korku ve mutsuzluk vardı eşimden bağımsız
 
Böyle nasıl devam edecek ki :(
Çok garip gelecek ama her şey bitti dediğiniz anda yeşillenir bir şeyler. Küçüklüğümden beri annemler hep tartışırdı mesela. Ben o yaşımdan beri dua ederim kaç sene. Ben daha yeni kendi olayların olunca saldım her şeyi yeter dedim. Bakış açım da değişti çünkü. Ve şuan çok iyiler (maşallah). Yani sıkıntılarınızı bi düşünün neyi kafanıza takıyorsunuz, ne olsun istiyorsunuz. Birde gerçekten tartışmaya değecek konular mı tatsızlıklar. Birbirinizi bir süre bunaltmayın. Aileleri de umursamayın. Çok anlam yğklemekten oluyor gerçekten. Ben şimdi diyorum ki eski kaynanamı çok takmışım kafama.

Bu bir süreç siz eşiniz değişiyorsunuz bir aile oluyorsunuz. Kimse sabit karakterde kalamaz huy yani demek istediğim. Ama kaldırılmayacak çizgileriniz ezildiği zaman tavur koyun. Çekip giderek kavga ederek değil. Sakin lafını söyleyip muhatap olmayarak( büyük şeyler olmadığı vs) özelden anlatmak isterseniz dinlerim.
 
Çok garip gelecek ama her şey bitti dediğiniz anda yeşillenir bir şeyler. Küçüklüğümden beri annemler hep tartışırdı mesela. Ben o yaşımdan beri dua ederim kaç sene. Ben daha yeni kendi olayların olunca saldım her şeyi yeter dedim. Bakış açım da değişti çünkü. Ve şuan çok iyiler (maşallah). Yani sıkıntılarınızı bi düşünün neyi kafanıza takıyorsunuz, ne olsun istiyorsunuz. Birde gerçekten tartışmaya değecek konular mı tatsızlıklar. Birbirinizi bir süre bunaltmayın. Aileleri de umursamayın. Çok anlam yğklemekten oluyor gerçekten. Ben şimdi diyorum ki eski kaynanamı çok takmışım kafama.

Bu bir süreç siz eşiniz değişiyorsunuz bir aile oluyorsunuz. Kimse sabit karakterde kalamaz huy yani demek istediğim. Ama kaldırılmayacak çizgileriniz ezildiği zaman tavur koyun. Çekip giderek kavga ederek değil. Sakin lafını söyleyip muhatap olmayarak( büyük şeyler olmadığı vs) özelden anlatmak isterseniz dinlerim.
Şuan annesi umrumda bile değil artık. Takmıyorum bile. Teşekkür ederim ben de boşanmış aile çocuğuyum eşim de öyle. Haliyle içten içe bence ayrılmak istemiyoruz. Yazacağım
 
Herkese merhaba. Bu aralar en büyük sıkıntım maalesef eşimle. Aramız çok kötü ama ortada bir sebep yok. Sadece hiçbir şeyi aşamıyoruz. 6 yıllık evliyiz. İlk çocuğuma hamileyim. Ama acayip derecede soğudum. Adamdan huzursuz olmaya başladım. Sevgim birden tükenmiş gibi hissediyorum aynı şekilde onun beni sevmediğini hissediyorum.

Aramızda bir tartışma çıktı. Annesi bizim 2 tane arabamız olduğu için bir tanesine göz koydu. Onu satıp tarla almamızı istedi. Eşim yok diyince bana hakaretler etti telefonda. Ben de eşime patladım ve büyük kavga etik. 6 yıllık evlilik hayatında edilen en büyük kavga buydu. sorunu halletmeden eve gelmemesini söyledim. Annenin evine git dedim. annene sen benim karım hakkında nasıl böyle konuşuyorsun bile diyemiyorsun dedim. O da kendini savundu. Sonra ortada satılık bir tarla bile yokmuş. Sadece bizi huzursuz etmek için söylemiş. 2 gün boyunca evden gitti ve benim için kabus orada başladı. Zor bir hamilelik yaşıyorum. Kanamam ve düşük riskim vardı. Buna rağmen beni aramadı. 2. Gün sonunda aradı ve eve geleceğim dedi. Eve geldi konuştuk. Boşanmak istemiyorum dedi. Ben de sen evden gideceksin ben her şeye susacağım öyle mi dedim. Beni bu evde bulamazsın ya da sen artık giremezsin dedim. Boşansak bile evden artık gitmem düzeni bozulan sen olursun dedim.

Bu kavgaya aileler de dahil oldu. Benim annem eşime açık açık kızımı annene oyuncak edemem bu kaçıncı dedi. İsterse 5 çocuğu olsun mutsuz edemezsin kızımı dedi. O da seni evden kovamaz artık çocuk değilsiniz dedi. Babası da anneni tanımıyor musun artık bu kadın sadece mutsuz eder çevresinde kimse yok. Onun gibi mi olacaksın dedi. Bana da eşler birbirine saygı duyacak insan eşini evden kovamaz bak anne olacaksın dedi. Ailelerin dahil olması annemin eve gelip beni o halde görmesinden oldu. Babasına da babasından para alıp annesine mi veriyor diye şüphe ettiğim için dahil ettim. Bi şekilde çözdük ya da öyle sandım. Ama asla çözülmedi. Beni boşanma fikrinden vazgeçiren de annem oldu. Boşanmamam gerektiğini söyledi. Durdun durdun çocuk yaptın ve boşanma lafı açıyorsun dedi. Evliliğine sahip çıkacaksın herkes kavga ediyor dedi.

Normalde sakin kavga etmeyen yapıcı bir kocam var. Ben daha sivriyim. Ama sürekli kavga da çıkarmam. O suratımın düşmesinden anlar. Ama aynı zamanda da egosuna düşkün. Bu olay bi yerde aramızda sidik yarışına döndü. Sürekli açılıyor. Şuan annemle konuşmuyorum ama ilerde barışırım bu sonsuza kadar hayatımda yok demek değil dedi. Sonra aileler karıştı diye sorun oldu.

Ben buz gibiyim bana dokunsun benimle konuşsun istemiyorum. Aynı yatakta uyumak boğuyor. Beraber yatınca gece kalkıp farklı yere geçiyorum. Sabah uyanıp yanıma yatıyor. Saçıma vs dokunup karnımı öpüyor rahatsız oluyorum. Elini sırtıma omzuma atıyor istemiyorum. Öpüşmek bile istemiyorum. Öncesinde de sürekli temas halinde olan konuşan mutlu bir çifttik. Onu çok seviyordum artık hiçbir his kalmadı. 1.5 haftadır iş için başka şehirde. Sanki kocam hiç varolmamış gibi hissediyorum yani yokmuş gibi. Konuşuyoruz ama normal. Dün yine bana beni özlediğini söyledi. Sen özlemedin mi dedi. Özledim dedim görüntülü konuşmak istedi arama dedim. Eşim konfor alanına çok düşkün. Beni sevmediğini sadece konforunu bozmak istemediğini düşünüyorum. Örneğin sürekli aynı pantolonun modelini alır. Aynı yemeği yer. Beni de böyle gördüğünü hissediyorum. Ne o boşanmaya adım atıyor ne ben. Çünkü pişman olmaktan korkuyorum.

Esim konfor alanina cok duskun oldugu icin bosanmak istemedigini dusunuyorum demissiniz ama bence siz de oylesiniz. Beni bosanma fikrinden vazgeciren annem oldu demissiniz. Yazdiklarinizdan benim anladigim anneniz bahane siz de bosanmak istemiyorsunuz. Su durumda acele atmeyin zaten hamilesiniz ve hassas bir donemdesiniz.
 
Esim konfor alanina cok duskun oldugu icin bosanmak istemedigini dusunuyorum demissiniz ama bence siz de oylesiniz. Beni bosanma fikrinden vazgeciren annem oldu demissiniz. Yazdiklarinizdan benim anladigim anneniz bahane siz de bosanmak istemiyorsunuz. Su durumda acele atmeyin zaten hamilesiniz ve hassas bir donemdesiniz.
Bu konuyu açtıktan sonra işsiz kaldım 🤣 şuan boşanma yoluna istesem de girmem en azından bebeğim büyüyene kadar. Annemle konuşurken bitmişti kafamda evden gidecektim. Annem ikna etti evet olmaz dedi böyle ani karar veremezsin o zaman durup durup neden çocuk yaptın artık kafana göre gidemezsin her şeyi yakıp gitme otur evinde dedi ikna etti beni kayınpederimle beraber. Ve evet evlilik bir yerde rahatlık. Tek olsam neyse ama doğmamış bebeğimle boşanırsam hayat bana kolay olmayacak.
 
Bu konuyu açtıktan sonra işsiz kaldım 🤣 şuan boşanma yoluna istesem de girmem en azından bebeğim büyüyene kadar. Annemle konuşurken bitmişti kafamda evden gidecektim. Annem ikna etti evet olmaz dedi böyle ani karar veremezsin o zaman durup durup neden çocuk yaptın artık kafana göre gidemezsin her şeyi yakıp gitme otur evinde dedi ikna etti beni kayınpederimle beraber. Ve evet evlilik bir yerde rahatlık. Tek olsam neyse ama doğmamış bebeğimle boşanırsam hayat bana kolay olmayacak.

Uzmeyin kendinizi her serde bir hayir vardir. Onceliginiz bebeginiz ve kendi ruhsal sagliginiz olsun. Bu surecte belki bir seyleri cozersiniz. Saglikla gelsin bebeginiz.
 
Bu gidişte zor gibi geliyor biliyorum bencillik karı kocayız ona bu şekilde davranmamam lazım ama benden de beklentiyi kessin hamileyim. İlk hamileliğimde hiç dikkat etmedim ne ilişkiye ne başka şeye amaaaaan dedim 11 haftalık düştü. Bunda 3 ay doktor uzak dur dedi. 3 ay yeni bitti peşimde dolanmaya başladı. Ben zaten kendimi zorluyorum gerçekten. Ki burda özelde de konuştum bir çok kişiyle benzer hisleri olan çok varmış. Umarım düzeliriz kimse yuvasını bozmak istemez. Hele böyle elle tutulur bir sebep yokken. Aldatmış olsa kötü olsa cimri olsa diyeceğim napim kader. Bir yerde bebeğimi düşünüyorum artık. En azından kreşe gidene kadar boşanmayı düşünmüyorum. O boşanalım derse anca biter
Ohooooo. Yuvanı kibrit çakıp yakma
 
Back
X