- Konu Sahibi nickimi feriha koydum
- #61
Şimdi gelmişim 30 yaşına.kimseye öyle aman ne de sığ ve acınasısınız falan diyerek tepeden tepeden konuşarak kendimi elit hissetmek falan değil derdim.kendi yorumumu yazacağım.çocuğu hayat amacı yapmak mantıklıdır.herhangi bir nesneyi ya da kişiyi hayat amacı yapmak da mantıklıdır.çünkü hayat amacı gerekli bir olgudur.benim takıldığım nokta herkes birbirinin hayat amacı olarak dünyaya geliyorsa bu zinciri birisi kırsa insanların yaşama amacı kalmayacak mi yani? Birinin yaşama amacı ya da yaşama nedeni olarak dünyaya gelmek mantıklı bir durum mu? Buna değer mi? Yaşlanınca yanlız kalmayayım, canim sıkılmasın çocuk büyüteyim. Bu mudur yani? Şimdi yaşadığımız ülkede adam gibi bir iş bulana kadar 25 yaşını geçiyoruz.o yaşa kadar gelecek kaygısı, çalışma, bunalım derken sıkıntıyla geliyoruz.25 yaş da iyimser ihtimal.çoğu kişi hayatı boyunca bile öyle çok düzenli ve rahat geçim sağlayacak iş bile bulamıyor.hadi iş hayatını geçelim.aşk hayatı.kaç tame konu açılıyor.ne zaman evleneceğim, ne zaman sevgilim olacak beklemekten depresyona girdim diye.hadi diyelim 35 yaşına geldin.ikisini de az çok tutturdun.işin de var eşin de.bu yaşlanmaya kadar geçecek zamanda.10, 15 sene hayatıma anlam gelsin benim de çocuğum olsun diye bu kadar çilenin içine birini seve isteye getirmek bana mantıklı gelmiyor.astarı yüzünü karşılıyor mu yani? Çok güzel bir duygudur da o çocuk bu dünyaya 70, 80 sene maruz kalacak.ben duygu yaşayacağım diye mi bunca şey şimdi?
İlk kez sonuna kadar hak verdim sana yazının sonunda bahsettiğin o 10-15 sene var ya insan hayatının yaşanacak kısmı. Her işi halledip kaliteli yaşayabileceğin süre ancak o kadar. 55-60 dediğin zaman zaten sağlık sorunlarından kıpırdayamıyorsun. 40 ile 55 arası hayatın bence en rahat zamanı ...