- 10 Haziran 2020
- 703
- 786
- 53
- 30
- Konu Sahibi lesfleursfanent
-
- #41
Bende de var. Üniversite yıllarımda stresli bi senemde açığa çıktı ve sürekli devam etti. Ara ara sizin gibi diyetlere girdim, ama sonrasında yine kendimi yemekte buldum.Merhaba, bu konuyu biraz iç dökmek, tavsiye almak ve benim gibi olan varsa yalniz olmadığımı hissetmek için, birbirimizi motive edelim diye açıyorum. İlk açtığım konu o yüzden bir hata yaparsam kusura bakmayın.
Hala gencim, yirmi yaşındayım. Hayatım boyunca kilom, vücudum ve görüntümle ilgili sorunlarım oldu. Çok tuhaftır ki küçücük yedi yaşında bir çocukken bile aldığım kiloları kafama takar, kendimi aç birakir zayıf olunca daha çok sevildiğimi düşünürdüm. Tabi o zamanlar yeme bozukluğu nedir bir fikrim yoktu ve çok sonralara kadar da olmadı, ama benim çocukluk ve ergenligim tamamen bununla geçti. Sorunum az yemek değildi, toplu oldugum için dalga geçilirdi ve bu yüzden dönem dönem kilo vermeye zorlardim kendimi. Mesela beşinci sınıfta bir günümü hatırlıyorum, o zayıf 1.45 halimle koca iki ekmek ve 1 paket sarelleyi bitirmistim. Aç değildim, sadece kendimi rahatlatmak icin yemiştim ve bunu her okul dönüşü yapiyordum. Kilo alip zorbaliga ugrayinca diyete girdim, sonra bir yerde patladim ve yine rahatlamak için yemeğe döndüm. Bu hayatımda en az 10 defa tekrarlandı. Arkadaşlar vücut dayanır mı? Tabii ki ben sürekli 10-12 kilo, 3-5 kilo al ver döngüsü ile defalarca bunu yapınca sağlık sorunlarım çıktı. Her seferinde psikolojim daha da kötüye gitti, kilo vermem daha da zorlasti.
Yıllar geçti bir şekilde, bazı dönemler çok kötü bazi hafif halde duraksiz ben bu hastalığı yaşadım.
Gel gelelim günümüze, son iki senedir öyle bir haldeyim ki çöktüm. Eskiden bir şekilde çözerdim, daha sağlıklı yerdim az yerdim kısmen kontrol ederdim ancak şuan tam olarak bir yeme bozukluğu yaşıyorum. Tüm hayatımı bu yönetiyor. Tüm param, aklım enerjim burada. Hasta olana kadar yiyorum, asiri miktarlarda ve sağlıksız. Sonrasinda inanılmaz bir suçluluk ama anlatamayacagim bir şekilde. Nefes alamiyorum,panikliyorum, kendime olan saygım düşüyor yaşama isteğimi kaybediyorum. Bir daha yapmayacağıma dair söz veriyorum, üç gün sonra aynı yerdeyim. Artık sorun kilomu aştı, ataklar yüzünden sağlığım çok bozuldu insülin direnci,pkos ve anlatmayacağım korkunç şeyler daha. Sadece kendime ne olduğunu anlayamıyorum. Her şeyi gerçekten denedim,hala da devam ediyorum denemeye. Bir süre kendimi kısıtlamadan yemeyi, sezgisel yemeyi, düzenli öğünler ile beslenmeyi, sağlıklı beslenmeyi,orucu, her şeyi. Bir sürü kitap okudum video izledim. Psikiyatriye gittim ve ilaç tedavisi gördüm. Nafile. En ufak sorunda yemeğe sarılıyorum. Zaten sağlığım bozuldu,zaten kilo aldim,zaten çok cirkinim diyorum,yememek için o an bir sebep bulamıyorum.
Uzun olduysa özür dilerim. Lütfen böyle şeyler yaşayanlar varsa yazsın çünkü konuşmaya çok ihtiyacım var. Biliyorum çözüm psikolog diyeceksiniz, maalesef maddi olarak mümkün değil olsa da kesin çözüm olacağını düşünmüyorum psikiyatristi zaten denedim. İyileşecegime ve yavaş yavaş hayata olan inancimi da kaybediyorum. Bu şekilde yaşamak cok zor.
Sorun artik kilom değil, normal bir kiloda olup normal şekilde yemek yemek istiyorum sadece. Sürekli atak yaşamadan, yemek yemememek için kendimle savaş vermeden. Hayatım yeme bozukluğu dışında yeterince kötü ve boyle psikolojik bir hastalik beni bitirdi diyebilirim. Çok zorlanıyorum.
Bende yemek yemek istiyorum ama yiyemiyorum kilo alamıyorum üstüne de hamileyimMerhaba, bu konuyu biraz iç dökmek, tavsiye almak ve benim gibi olan varsa yalniz olmadığımı hissetmek için, birbirimizi motive edelim diye açıyorum. İlk açtığım konu o yüzden bir hata yaparsam kusura bakmayın.
Hala gencim, yirmi yaşındayım. Hayatım boyunca kilom, vücudum ve görüntümle ilgili sorunlarım oldu. Çok tuhaftır ki küçücük yedi yaşında bir çocukken bile aldığım kiloları kafama takar, kendimi aç birakir zayıf olunca daha çok sevildiğimi düşünürdüm. Tabi o zamanlar yeme bozukluğu nedir bir fikrim yoktu ve çok sonralara kadar da olmadı, ama benim çocukluk ve ergenligim tamamen bununla geçti. Sorunum az yemek değildi, toplu oldugum için dalga geçilirdi ve bu yüzden dönem dönem kilo vermeye zorlardim kendimi. Mesela beşinci sınıfta bir günümü hatırlıyorum, o zayıf 1.45 halimle koca iki ekmek ve 1 paket sarelleyi bitirmistim. Aç değildim, sadece kendimi rahatlatmak icin yemiştim ve bunu her okul dönüşü yapiyordum. Kilo alip zorbaliga ugrayinca diyete girdim, sonra bir yerde patladim ve yine rahatlamak için yemeğe döndüm. Bu hayatımda en az 10 defa tekrarlandı. Arkadaşlar vücut dayanır mı? Tabii ki ben sürekli 10-12 kilo, 3-5 kilo al ver döngüsü ile defalarca bunu yapınca sağlık sorunlarım çıktı. Her seferinde psikolojim daha da kötüye gitti, kilo vermem daha da zorlasti.
Yıllar geçti bir şekilde, bazı dönemler çok kötü bazi hafif halde duraksiz ben bu hastalığı yaşadım.
Gel gelelim günümüze, son iki senedir öyle bir haldeyim ki çöktüm. Eskiden bir şekilde çözerdim, daha sağlıklı yerdim az yerdim kısmen kontrol ederdim ancak şuan tam olarak bir yeme bozukluğu yaşıyorum. Tüm hayatımı bu yönetiyor. Tüm param, aklım enerjim burada. Hasta olana kadar yiyorum, asiri miktarlarda ve sağlıksız. Sonrasinda inanılmaz bir suçluluk ama anlatamayacagim bir şekilde. Nefes alamiyorum,panikliyorum, kendime olan saygım düşüyor yaşama isteğimi kaybediyorum. Bir daha yapmayacağıma dair söz veriyorum, üç gün sonra aynı yerdeyim. Artık sorun kilomu aştı, ataklar yüzünden sağlığım çok bozuldu insülin direnci,pkos ve anlatmayacağım korkunç şeyler daha. Sadece kendime ne olduğunu anlayamıyorum. Her şeyi gerçekten denedim,hala da devam ediyorum denemeye. Bir süre kendimi kısıtlamadan yemeyi, sezgisel yemeyi, düzenli öğünler ile beslenmeyi, sağlıklı beslenmeyi,orucu, her şeyi. Bir sürü kitap okudum video izledim. Psikiyatriye gittim ve ilaç tedavisi gördüm. Nafile. En ufak sorunda yemeğe sarılıyorum. Zaten sağlığım bozuldu,zaten kilo aldim,zaten çok cirkinim diyorum,yememek için o an bir sebep bulamıyorum.
Uzun olduysa özür dilerim. Lütfen böyle şeyler yaşayanlar varsa yazsın çünkü konuşmaya çok ihtiyacım var. Biliyorum çözüm psikolog diyeceksiniz, maalesef maddi olarak mümkün değil olsa da kesin çözüm olacağını düşünmüyorum psikiyatristi zaten denedim. İyileşecegime ve yavaş yavaş hayata olan inancimi da kaybediyorum. Bu şekilde yaşamak cok zor.
Sorun artik kilom değil, normal bir kiloda olup normal şekilde yemek yemek istiyorum sadece. Sürekli atak yaşamadan, yemek yemememek için kendimle savaş vermeden. Hayatım yeme bozukluğu dışında yeterince kötü ve boyle psikolojik bir hastalik beni bitirdi diyebilirim. Çok zorlanıyorum.
Kimsenin ne dediğini ne düşündüğünü takmayın. Elimden bu kadar geliyor, benden değerli hiçbir şey yok deyin ve yolunuza devam edin.Tavsiyeleriniz için teşekkürler. Kısır döngüye sokan zaten takıntı haline getirmek, orasını bir cozebilsem... Sizin çözüm bulmaniza cok sevindim
Pkos gördüm yazında eğer yanlış değilse , pkos varsa eğer ilerde evlenirsen ki evli olup olmadığını da atlamış olabilirim uzun baya postun o yüzden kusura bakma .. bu rahatsızlıkta Zaten yeme içme bozukluğu oluyor daha sonra kilo aldıkça insülin direnci ortaya çıkıyor sonra kolestrol tavan yapıyor adetler gel git yaşıyor .. yüzde yağlanma sivilcelenme tüylenme Türlü türlü şeyler oluyor bu kalp damat tıkanıklığa kadar gider. Lütfen bir diyetisyen yardımı al. Sen yedikçe bu durum değişmiyor sadece sen yemekle duygularını kapatıyorsun ve yemek yedikçe mutlu hissediyorsun kendini öyle mutlu ediyorsun herşeyi boşverip o dolabın kapısını aç kapa sürekli öfkelen tavaya yemek koy oh yağlı yağlı ağlak ağlak otur çikolata cips ye neler oluyor biliyormusun sonra ? İlerde çocuk sahibi olamıyorsun .. çooooook uzun yıllarını almaya başlıyor bunlardan geçtim kuzum acilen diyetisyen yardımı al ve şu doktorlara görün harekete geç.Merhaba, bu konuyu biraz iç dökmek, tavsiye almak ve benim gibi olan varsa yalniz olmadığımı hissetmek için, birbirimizi motive edelim diye açıyorum. İlk açtığım konu o yüzden bir hata yaparsam kusura bakmayın.
Hala gencim, yirmi yaşındayım. Hayatım boyunca kilom, vücudum ve görüntümle ilgili sorunlarım oldu. Çok tuhaftır ki küçücük yedi yaşında bir çocukken bile aldığım kiloları kafama takar, kendimi aç birakir zayıf olunca daha çok sevildiğimi düşünürdüm. Tabi o zamanlar yeme bozukluğu nedir bir fikrim yoktu ve çok sonralara kadar da olmadı, ama benim çocukluk ve ergenligim tamamen bununla geçti. Sorunum az yemek değildi, toplu oldugum için dalga geçilirdi ve bu yüzden dönem dönem kilo vermeye zorlardim kendimi. Mesela beşinci sınıfta bir günümü hatırlıyorum, o zayıf 1.45 halimle koca iki ekmek ve 1 paket sarelleyi bitirmistim. Aç değildim, sadece kendimi rahatlatmak icin yemiştim ve bunu her okul dönüşü yapiyordum. Kilo alip zorbaliga ugrayinca diyete girdim, sonra bir yerde patladim ve yine rahatlamak için yemeğe döndüm. Bu hayatımda en az 10 defa tekrarlandı. Arkadaşlar vücut dayanır mı? Tabii ki ben sürekli 10-12 kilo, 3-5 kilo al ver döngüsü ile defalarca bunu yapınca sağlık sorunlarım çıktı. Her seferinde psikolojim daha da kötüye gitti, kilo vermem daha da zorlasti.
Yıllar geçti bir şekilde, bazı dönemler çok kötü bazi hafif halde duraksiz ben bu hastalığı yaşadım.
Gel gelelim günümüze, son iki senedir öyle bir haldeyim ki çöktüm. Eskiden bir şekilde çözerdim, daha sağlıklı yerdim az yerdim kısmen kontrol ederdim ancak şuan tam olarak bir yeme bozukluğu yaşıyorum. Tüm hayatımı bu yönetiyor. Tüm param, aklım enerjim burada. Hasta olana kadar yiyorum, asiri miktarlarda ve sağlıksız. Sonrasinda inanılmaz bir suçluluk ama anlatamayacagim bir şekilde. Nefes alamiyorum,panikliyorum, kendime olan saygım düşüyor yaşama isteğimi kaybediyorum. Bir daha yapmayacağıma dair söz veriyorum, üç gün sonra aynı yerdeyim. Artık sorun kilomu aştı, ataklar yüzünden sağlığım çok bozuldu insülin direnci,pkos ve anlatmayacağım korkunç şeyler daha. Sadece kendime ne olduğunu anlayamıyorum. Her şeyi gerçekten denedim,hala da devam ediyorum denemeye. Bir süre kendimi kısıtlamadan yemeyi, sezgisel yemeyi, düzenli öğünler ile beslenmeyi, sağlıklı beslenmeyi,orucu, her şeyi. Bir sürü kitap okudum video izledim. Psikiyatriye gittim ve ilaç tedavisi gördüm. Nafile. En ufak sorunda yemeğe sarılıyorum. Zaten sağlığım bozuldu,zaten kilo aldim,zaten çok cirkinim diyorum,yememek için o an bir sebep bulamıyorum.
Uzun olduysa özür dilerim. Lütfen böyle şeyler yaşayanlar varsa yazsın çünkü konuşmaya çok ihtiyacım var. Biliyorum çözüm psikolog diyeceksiniz, maalesef maddi olarak mümkün değil olsa da kesin çözüm olacağını düşünmüyorum psikiyatristi zaten denedim. İyileşecegime ve yavaş yavaş hayata olan inancimi da kaybediyorum. Bu şekilde yaşamak cok zor.
Sorun artik kilom değil, normal bir kiloda olup normal şekilde yemek yemek istiyorum sadece. Sürekli atak yaşamadan, yemek yemememek için kendimle savaş vermeden. Hayatım yeme bozukluğu dışında yeterince kötü ve boyle psikolojik bir hastalik beni bitirdi diyebilirim. Çok zorlanıyorum.
Bazı insanlarda stres yemek ihtiyacı getirir. Mesela temizlik yapmak benim için stres kaynağı. Daha doğrusu az zamanda çok temizlik yapmam gerektiğinde. Ve hep temizlik arasında abur cubur aldırırim eşime. Stresten aklıma o gelir çünkü. Yine ders çalışırken de aynı şekilde cips kola çeker canım. Sıkıntıdan ağzım boş durmasin diye. Normal zamanda sağlıklı beslenirim. Boşken de. Yani bence ilgisi yok bununla.Boşluktan mı oluyor acaba? Derslerinize daha çok asılsanız veya kendinize bir hobi bulup sürekli onunla meşgul olsanız yararı dokunur bence. İşiyle fazla kafayı bozmuş insanlar yemek yemeyi bile unutuyor yeri geldiğinde.
Emin misiniz. Terapi yapamıyor demişti benim doktorum. Sadece hastane testlerini yapabiliyor demişti. Annem nöroloji ye gittiğinde devletteki psikolog bir test yaptı mesela. Ama terapi yapamıyorlar diye biliyorum. Belediyelerin hizmeti oluyor amaDevlet hastanesinde psikiyatriste psikologla görüşmek istiyorum dersen, sana psikologdan yer açıyor randevu alabiliyorsun canim bilgin olsun
Ya yürüyüş grubu mu kursak. Benim de ihtiyacım var ama düzenli hale getiremedim. Konu açmıştım hatta. Amerika'da falan aynı dertten muzdaripler bir araya gelip konuşuyorlar ya o hesap. Telegram kullanıyorsanız birbirimizi gaza getirecegimiz bir grup olsa ben motive olurum gibi.Bende de var. Üniversite yıllarımda stresli bi senemde açığa çıktı ve sürekli devam etti. Ara ara sizin gibi diyetlere girdim, ama sonrasında yine kendimi yemekte buldum.
Şu an en kilolu olduğum dönemdeyim. İşe gitmek istemediğim bi dönemde daha da kilo aldım.
6-7 ay kadar yeme bozuklukları üzerine çalışan bi psikologtan terapi aldım. Çok verimli geçmediğini düşünüp bıraktım. Yeme kayıtları tutuyordum. Seanslarda sosyalleştiğim zaman daha az yediğimi fark etmişti psikoloğum. Sosyalleşebileceğim aktiviteler, kurslar bulmayı düşünüyorum; belki bi çare olabilir.
Bu düşünce de sağlıklı değil bence ama zayıflamaya çalıştığım veya fazlaca yemek yediğim günlerdeki döngüyü kırabilmek için yürüyüşe çıkıyordum. Etkili oluyordu da, birkaç gün sonrasında yemelerim düzene giriyordu.
Umarım çözebilirsiniz, çözebiliriz
Terapiyi bilmiyorum, terapi yapanı ben de duymadım yalnızca o şekilde psikologa yer açıldığını söyledim.Emin misiniz. Terapi yapamıyor demişti benim doktorum. Sadece hastane testlerini yapabiliyor demişti. Annem nöroloji ye gittiğinde devletteki psikolog bir test yaptı mesela. Ama terapi yapamıyorlar diye biliyorum. Belediyelerin hizmeti oluyor ama
Ben özellikle devletteki psikiyatriste söylemiştim. Bana bu şekilde açıklamıştı. İlaç kullanmak istemiyrodum çünkü. Psikologa yönlendirir misiniz dedim. Onlar anca hastanenin testlerine yetişiyor terapi yapmıyorlar dedi.Terapiyi bilmiyorum, terapi yapanı ben de duymadım yalnızca o şekilde psikologa yer açıldığını söyledim.
Şehir hastanesinde durum farklıdır belki onu bilemiyorum, araştırmak gerekli
Benim arkadaşımın kedi fobisi vardı, devlet hastanesinde psikologa gitti şu an şehir hastanesinde gidiyor.Ben özellikle devletteki psikiyatriste söylemiştim. Bana bu şekilde açıklamıştı. İlaç kullanmak istemiyrodum çünkü. Psikologa yönlendirir misiniz dedim. Onlar anca hastanenin testlerine yetişiyor terapi yapmıyorlar dedi.
Ama İBB nin psikoguna gittim. Pek verimli olmuyor ama hiç yoktan iyidir. Kime denk geldiğin önemli. Şu anda da ücretli terapiye gidiyorum. O ne kadar faydalı olacak göreceğim. Psikoloji ilmine inancımı kaybetmek üzere gibiyim hayırlısı. Yani süreç çok uzun oluyor. Biraz daha net sonuçlar görmek istiyoruz belki bundandır bilmiyorum ama ücretli olanın masrafının altından kalkmak çok zor. Ben yüzde 50 indirimli aldığım halde zorlanıyorum.
Bizim kurumun da psikologu var ama bana saçma sapan bir yorum yaptı bıraktım. İBB de bir tanesi ile benim hayatımdaki bir degisimden dolayı farklı yöne evrildi terapi. Sonra kendisi yer değiştirdi yarım kaldı. Başka birine devretti. O kişide hep aynı şeyleri söyleyip durdu. Çok tekrara girince terapi devam etmedim ben de. Bu seferkini bilemiyorum. Online ve yüzyüze aynıydı benim sorduklarımda. Sadece ilçemizde bir üniversite var ve burda yaşayanlara yüzde 50 indirimli. O yüzden burdan devam ediyorum ama şimdiden bütçemi zorladı. Gözüm taksimetrede gibi hissediyorum. Bıraksam zaten 3 seans nerdeyse sorun tespit kısmına gitti gibi. Tam fayda göreceğim yerde bırakmak olmaz. Bir on seans falan alırım ama işte ne kadar yeter belli degil.Benim arkadaşımın kedi fobisi vardı, devlet hastanesinde psikologa gitti şu an şehir hastanesinde gidiyor.
Bir arkadaşım daha gitti, anlattığı olay karşısında psikologun "sana müstehak" demesinden sonra bırakmıştı dhjdndd
Gidiliyor, sadece test amaçlı değil ama ne kadar verimli olur orasını gerçekten bilemiyorum.
Evet ücretli olan gerçekten çok yüksek fiyatta, online olarak görüşmelerde var belki daha uygun fiyatıdır bilemiyorum ama şu an başka bir arkadaşım da özele gidiyor. Hipnozla sigarayı bıraktı, işini hakkıyla yapan insana denk gelince gerçekten insanı çok değiştiriyor
Çoğu o şekilde kalitesini bulmak gerçekten çok zor. Biraz dayanın, götürebildiğiniz yere kadar götürün. İnşallah tamamlayabilirsinizBizim kurumun da psikologu var ama bana saçma sapan bir yorum yaptı bıraktım. İBB de bir tanesi ile benim hayatımdaki bir degisimden dolayı farklı yöne evrildi terapi. Sonra kendisi yer değiştirdi yarım kaldı. Başka birine devretti. O kişide hep aynı şeyleri söyleyip durdu. Çok tekrara girince terapi devam etmedim ben de. Bu seferkini bilemiyorum. Online ve yüzyüze aynıydı benim sorduklarımda. Sadece ilçemizde bir üniversite var ve burda yaşayanlara yüzde 50 indirimli. O yüzden burdan devam ediyorum ama şimdiden bütçemi zorladı. Gözüm taksimetrede gibi hissediyorum. Bıraksam zaten 3 seans nerdeyse sorun tespit kısmına gitti gibi. Tam fayda göreceğim yerde bırakmak olmaz. Bir on seans falan alırım ama işte ne kadar yeter belli degil.
Bence bunun kökenine inmek gerek. En başta bunu tetikleyen psikolojik şeyler belli ki. Ama bunun da ötesinde en kökende PCOS olabilir. Ve pcosu da tetikleyen belki de özel yaşantınız. Ve bir kısır döngü oluyor olabilir. Bana kalırsa mümkünse bi psikolog ile görüşün. Bir de insülin direncini kırma yolları arayın. Bence önce bi doktora gidin dahiliye özellikle, şekerden tutun kolestrol d vitamini magnezyum demir tüm değerlere baktırın. Eksikliklere göre takviyelere başlayın. Pcosa en iyi gelen şeyler takviyeler (ben bunu 30umda öğrendim keşke daha önce bilseydim) omega 3 yani balık yağı, koenzim q10, berberin, NAC, melatonin gibi takviyeler kullanarak 2 aydır güzel bi diyetle 5 kilo verdim. Gün içinde sabahtan tatlı bi şey atmazsam ağzıma ve o gün protein özellikle tavuk balık et yersem tok durabiliyorum fazla bi salata ile. Hafta içi mutlaka kuru fasülye nohut yeşil mercimek kırmızı mercimek(çorba) yiyorum. Bunlar baya doyurucu oluyor. Diyelim canım tatlı çekti durduramıyorum kendimi, az bir bitter çikolatayı aynı anda 5 badem 5 fındıkla yiyorum, ki insülin direncimi aşırı yükseltmesin. Böyle böyle kontrol etmeye çalışıyorum. Ha bunları neden anlattım çünkü bende de pcos var ve biz bir ömür bununla yaşayacağız, kısır döngüyü kırmamız gerek. Ve yaşın çok genç aralıklı oruçtan tut. Bu pcosun kökenine inip neye iyi geldiğine çok erkenden bakmaya başlaman lazım. Tabii bu dediklerimden önce psikolojik bi yardım da gerekiyor gibi ama ben pcosun her şeyi azıttığını düşünüyorum. Hormon değerlerine de baktır ve onları bi diyetisyenle ya da kendin araştırarak dengele. Vitaminleri araştır. İnsülini daha kontrol halinde tutabilirler.Merhaba, bu konuyu biraz iç dökmek, tavsiye almak ve benim gibi olan varsa yalniz olmadığımı hissetmek için, birbirimizi motive edelim diye açıyorum. İlk açtığım konu o yüzden bir hata yaparsam kusura bakmayın.
Hala gencim, yirmi yaşındayım. Hayatım boyunca kilom, vücudum ve görüntümle ilgili sorunlarım oldu. Çok tuhaftır ki küçücük yedi yaşında bir çocukken bile aldığım kiloları kafama takar, kendimi aç birakir zayıf olunca daha çok sevildiğimi düşünürdüm. Tabi o zamanlar yeme bozukluğu nedir bir fikrim yoktu ve çok sonralara kadar da olmadı, ama benim çocukluk ve ergenligim tamamen bununla geçti. Sorunum az yemek değildi, toplu oldugum için dalga geçilirdi ve bu yüzden dönem dönem kilo vermeye zorlardim kendimi. Mesela beşinci sınıfta bir günümü hatırlıyorum, o zayıf 1.45 halimle koca iki ekmek ve 1 paket sarelleyi bitirmistim. Aç değildim, sadece kendimi rahatlatmak icin yemiştim ve bunu her okul dönüşü yapiyordum. Kilo alip zorbaliga ugrayinca diyete girdim, sonra bir yerde patladim ve yine rahatlamak için yemeğe döndüm. Bu hayatımda en az 10 defa tekrarlandı. Arkadaşlar vücut dayanır mı? Tabii ki ben sürekli 10-12 kilo, 3-5 kilo al ver döngüsü ile defalarca bunu yapınca sağlık sorunlarım çıktı. Her seferinde psikolojim daha da kötüye gitti, kilo vermem daha da zorlasti.
Yıllar geçti bir şekilde, bazı dönemler çok kötü bazi hafif halde duraksiz ben bu hastalığı yaşadım.
Gel gelelim günümüze, son iki senedir öyle bir haldeyim ki çöktüm. Eskiden bir şekilde çözerdim, daha sağlıklı yerdim az yerdim kısmen kontrol ederdim ancak şuan tam olarak bir yeme bozukluğu yaşıyorum. Tüm hayatımı bu yönetiyor. Tüm param, aklım enerjim burada. Hasta olana kadar yiyorum, asiri miktarlarda ve sağlıksız. Sonrasinda inanılmaz bir suçluluk ama anlatamayacagim bir şekilde. Nefes alamiyorum,panikliyorum, kendime olan saygım düşüyor yaşama isteğimi kaybediyorum. Bir daha yapmayacağıma dair söz veriyorum, üç gün sonra aynı yerdeyim. Artık sorun kilomu aştı, ataklar yüzünden sağlığım çok bozuldu insülin direnci,pkos ve anlatmayacağım korkunç şeyler daha. Sadece kendime ne olduğunu anlayamıyorum. Her şeyi gerçekten denedim,hala da devam ediyorum denemeye. Bir süre kendimi kısıtlamadan yemeyi, sezgisel yemeyi, düzenli öğünler ile beslenmeyi, sağlıklı beslenmeyi,orucu, her şeyi. Bir sürü kitap okudum video izledim. Psikiyatriye gittim ve ilaç tedavisi gördüm. Nafile. En ufak sorunda yemeğe sarılıyorum. Zaten sağlığım bozuldu,zaten kilo aldim,zaten çok cirkinim diyorum,yememek için o an bir sebep bulamıyorum.
Uzun olduysa özür dilerim. Lütfen böyle şeyler yaşayanlar varsa yazsın çünkü konuşmaya çok ihtiyacım var. Biliyorum çözüm psikolog diyeceksiniz, maalesef maddi olarak mümkün değil olsa da kesin çözüm olacağını düşünmüyorum psikiyatristi zaten denedim. İyileşecegime ve yavaş yavaş hayata olan inancimi da kaybediyorum. Bu şekilde yaşamak cok zor.
Sorun artik kilom değil, normal bir kiloda olup normal şekilde yemek yemek istiyorum sadece. Sürekli atak yaşamadan, yemek yemememek için kendimle savaş vermeden. Hayatım yeme bozukluğu dışında yeterince kötü ve boyle psikolojik bir hastalik beni bitirdi diyebilirim. Çok zorlanıyorum.
Ben katılırım :) spora başlayayım diyorum hem disipline sokar, sosyalleşirim vs. Yani umarımYa yürüyüş grubu mu kursak. Benim de ihtiyacım var ama düzenli hale getiremedim. Konu açmıştım hatta. Amerika'da falan aynı dertten muzdaripler bir araya gelip konuşuyorlar ya o hesap. Telegram kullanıyorsanız birbirimizi gaza getirecegimiz bir grup olsa ben motive olurum gibi.
Söylediklerinize aynen katılıyorum ama ben diyetisyenden çok fayda gördüm. Bir kere yemek yemeği öğreniyor insan. Hangi gıdalar sonradan açlık hissi uyandırır hangileri uzun süre tok tutar, onları öğreniyorsunuz. Bu arada kişi şeker hastası olmasa bile açlık krizlerini önlemek için şeker dengesini korumak lazım ve bunun için belli öğünlerin ardından belli saatlerde ara öğünler tüketmek önemli, örneğin protein ağırlıklı bir öğünden 3,5-4 saat sonra, karbonhidrat ağırlıklı bir öğünden 2-2,5 saat sonra. Bir de hangi gıdayı ne ile tüketmeniz gerektiği gibi belli hileler öğreniyorsunuz.Yeme bozuklugum vardı ancak benimki tam tersi şekildeydi.
Kendimi aç bırakıyor kendimce annemi cezalandiriyordum.
Aslında kendimi cezalandırdığımı bana terapist söyledi. Ben aslında okb için gittim ama bilirsin ki bazen birden çok sorunumuz oluyor.
Yeme bozukluğunu diyetisyen çözemez. Sizin Yeme davranışınız psikolojik bir durum. Seker hastası ya da doğum sonrası kilo vermek isteyen birey değilsiniz öncelikle bunu kabullenin. Diyetisyene gidip kilo verebilirsiniz ancak tekrar alırsınız.
Su an ben normal kilomdayim ama biri beni kızdırdı diyelim yemek yemeyecek gibi oluyorum. Yersem istifra ediyorum bu arada hala tam çözülmüş değil. Sonra diyorum ki içimden bu kişi seni sinirlendirdi/üzdü diye kendi bedenini cezalandırma. O yüzden yemeğini ye diyorum. Kalkıp yiyorum bazen midem bulanıyor çünkü bu tepkiyi beynim icsellestirmis. Yine de yapmamaya çalışıyorum.
Bu arada merak etme toplum çok zayıf kızlara da ceset, yemek ye falan diyor. Kilo alınca da neden aldın manken gibiydin diyorlar. Toplumu mutlu edemezsin.
Kendin için kalk ve bir terapist ile başla
Sevgiler.
Çikolata yerine bezelye miiSöylediklerinize aynen katılıyorum ama ben diyetisyenden çok fayda gördüm. Bir kere yemek yemeği öğreniyor insan. Hangi gıdalar sonradan açlık hissi uyandırır hangileri uzun süre tok tutar, onları öğreniyorsunuz. Bu arada kişi şeker hastası olmasa bile açlık krizlerini önlemek için şeker dengesini korumak lazım ve bunun için belli öğünlerin ardından belli saatlerde ara öğünler tüketmek önemli, örneğin protein ağırlıklı bir öğünden 3,5-4 saat sonra, karbonhidrat ağırlıklı bir öğünden 2-2,5 saat sonra. Bir de hangi gıdayı ne ile tüketmeniz gerektiği gibi belli hileler öğreniyorsunuz.
Ben evime asla paketli bisküvi, çikolata, cips gibi gıdalar almıyorum. Böylece kriz geldiğinde bu gıdaları evde bulamadığım için onun yerine sebze yemeği tüketmek, veya bir konserve nohut veya bezelye açmak, veya bir haşlanmış yumurta, ya da yoğurt ya da bir bardak sütlü neskafe içmek çözüm oluyor mesela. Canım çok tatlı isterse 2 kuru incir ve ceviz. Rafine şekeri hayatımdan çıkarmaya çalışıyorum. Rafine şekerli bir gıda tükettiğimde ise (ki evde olmadığı için ya dışarıda ya da misafirlikte falan yediğim oluyor) onu bir bardak tarçınlı süt veya bir kase tarçınlı yoğurt ile dengelemeye çalışıyorum. Evet terapi şart ama bu bağlamda diyetisyen desteği de yabana atılmamalı.
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?