- 10 Haziran 2011
- 860
- 622
5.5 yaşında birgün bu huyu bitecek diye sabırla bekliyorum ama yok olmuyor düzelmiyor kafayı yeme noktasındayım artık biz mi büyütmeyi beceremedik sorun ne anlayamıyorum su isterken bile susadım sen getir diye ağlıyor markete gitsek istedikleri olmazsa ağlıyor uykusu gelse ağlıyor mızmız sürekli mızmız. Anane dede büyüttü kızımı her istediğini yaptılar hala daha yapıyorlar ama sorunun bu olduğunu sanmıyorum çünkü uzun süredir eşimle tüm imkanlarımızı zorlayıp kendimiz bakmaya çalışıyoruz ama tükendik artık birbirimize sarmaya başladık çünkü evde asla birşeyden memnun olmayan günün 4/2 sini ağlayarak yaptırmaya çalışan bir çocuk var. İnanın yavrumu çok seviyorum istesin canımı düşünmem ama insanım ve tükendim yeteme duygusuyla başa çıkamıyorum.
Acaba mental bir sıkıntısı mı var diye aldık doktora da götürdük koskoca insanlar şımarık dediler çünkü orda onları da dinlemedi sadece kendi istediklerini diretti doktor istediğini verince susup dinledi. Okul ve öğretmen önerisinde bulundu bu yıl orada eğitim aldı kızım yemek çok seçiyordu biraz o konuda törpülendi düzen oluşturdu abur cubur alışkanlığı bitti. Okulda öğretmenlerine karşı asla ağlama zırlama dediklerini yapmama gibi bir sorun yaşamadık. Aksine okulun en sevilen öğrencisi oldu kızım ama evde içinden başka birşey çıkıyor daha eve girerken okulda kendi giyip çıkardığı ayakkabıyı sen çıkar diye ağlamaya başlıyor. Pedagoğun dediklerini yapmaya sakin kalmaya çalışıyorum biryerde dayanamıyorum sinirimden ağladım bugün. Nolur beni kınamayın ayıplamayın çocuğumu sevmiyor istemiyor değilim ama ona bakamıyormuşum yetemiyormuşum gibi hissediyorum gibi hissetmeye anneliği beceremiyorum gibi düşüncelere girmeye başladım. Bu hareketleri bir tek babası ve bana sergilemesinin sebeplerini bulamıyorum. Çok sevdiğimizi kıyamadığımızı biliyor ondan mı yapıyor bilmiyorum hiç bağıran vuran bir anne olmadım saçının teline dokunmadım belkide otoriteyi hiç kuramadım. Bir yere yemeğe gitsek bakıyorum insanların çocukları annelerinin yanımda şapur şupur yiyor benimki ya yemicem diye ağlıyor yada video izlersem yerim diye ağlıyor yerinde durmuyor. Yanlış anlamayın ben ondan yteişkin gibi davranmasını beklemiyordum sadece ağlamasa bu kadar yıpratmasa sanki bir tık daha kolay olacaktı herşey. Bir çözümü var mı onu bile bilmiyorum yazmak rahatlamak istedim galiba. Darmadağın yazdıysam kusura bakmayın
Bu arada bende babası da nöbetli çalışıyoruz sabah o gidiyorsa akşam ben yada tam tersi birşekilde çalışma saatlerimizi ayarlıyoruz yani çocuk gün içinde bizi mutlaka görüyor özlediği için bir tepki gösterme durumu da yok
Acaba mental bir sıkıntısı mı var diye aldık doktora da götürdük koskoca insanlar şımarık dediler çünkü orda onları da dinlemedi sadece kendi istediklerini diretti doktor istediğini verince susup dinledi. Okul ve öğretmen önerisinde bulundu bu yıl orada eğitim aldı kızım yemek çok seçiyordu biraz o konuda törpülendi düzen oluşturdu abur cubur alışkanlığı bitti. Okulda öğretmenlerine karşı asla ağlama zırlama dediklerini yapmama gibi bir sorun yaşamadık. Aksine okulun en sevilen öğrencisi oldu kızım ama evde içinden başka birşey çıkıyor daha eve girerken okulda kendi giyip çıkardığı ayakkabıyı sen çıkar diye ağlamaya başlıyor. Pedagoğun dediklerini yapmaya sakin kalmaya çalışıyorum biryerde dayanamıyorum sinirimden ağladım bugün. Nolur beni kınamayın ayıplamayın çocuğumu sevmiyor istemiyor değilim ama ona bakamıyormuşum yetemiyormuşum gibi hissediyorum gibi hissetmeye anneliği beceremiyorum gibi düşüncelere girmeye başladım. Bu hareketleri bir tek babası ve bana sergilemesinin sebeplerini bulamıyorum. Çok sevdiğimizi kıyamadığımızı biliyor ondan mı yapıyor bilmiyorum hiç bağıran vuran bir anne olmadım saçının teline dokunmadım belkide otoriteyi hiç kuramadım. Bir yere yemeğe gitsek bakıyorum insanların çocukları annelerinin yanımda şapur şupur yiyor benimki ya yemicem diye ağlıyor yada video izlersem yerim diye ağlıyor yerinde durmuyor. Yanlış anlamayın ben ondan yteişkin gibi davranmasını beklemiyordum sadece ağlamasa bu kadar yıpratmasa sanki bir tık daha kolay olacaktı herşey. Bir çözümü var mı onu bile bilmiyorum yazmak rahatlamak istedim galiba. Darmadağın yazdıysam kusura bakmayın
Bu arada bende babası da nöbetli çalışıyoruz sabah o gidiyorsa akşam ben yada tam tersi birşekilde çalışma saatlerimizi ayarlıyoruz yani çocuk gün içinde bizi mutlaka görüyor özlediği için bir tepki gösterme durumu da yok