- Katılım
- 26 Şubat 2021
- Mesajlar
- 235
- En iyi cevaplar
- 1
- Emoji Skoru
- 312
- Puanlar
- 23
- Konu Sahibi SilentHillRoom
-
- #41
bravo. işte deneyim böyle bişi. gerçekten öğretici. şimdi devam ederseniz bu hanımın öğrendiklerini belki daha fazlasını/azını siz de öğreneceksiniz. ömür kısa. herşeyi deneyim ederek öğrenirken bir bakmışız geçmiş gitmiş. aklınızı devreye sokun. tabi ki tedavi olmasını beklemeyi seçebilirsiniz. ki anlattıklarınızdan tedavi sürecinin uzun olacağı kesin. ancak daha karşıdaki durumunun farkında değilken, bu yüzden bir iyileşme talebi yokken ne kadar bekleyebilirsiniz?Senin için çok üzgünüm.
Bunları boşanmak üzere olan biri olarak yazıyorum. Ben burda çok yardım gördüm fikirlerim oluşurken, ayrıl diyenleri dinle. Psikolog mucize insan değil. Seanslar aylar sürüyor. Kişi yüzleştiği şeyi sindiriyor, aksiyon alıyor, almıyor, yarıda bırakıyor, teşhisi inkar için tedaviyi reddediyor.
Her şey yolunda giderse kocanın en az 1-2 yıl terapi alıp bu arada iniş çıkışlı, yüzleşmeli bi süreç geçirmesi lazım. Çekerim sanıyorsun ama değer mi? Gücün yeter mi? Ben yeter sananlardandım.
Şimdi anksiyete, panik atak, ne ararsan var.
Kaç kilo verdim bilmiyorum.
1- Kişi değişmek istemezse sen onu değiştiremezsin. Hipokrat bile der ki hastayı tedavi etmeden önce iyileşmek isteyip istemediğini sorun.
2- Eski kocam iş stresi, işsizlik, aile sorunu der sığınırdı her şeye imkanın olsa terapiste gitmem mi, aman gideceğim diye cilalardı beni. Bir terapist bulup gizlice parasını ödeyeyim deyip teklif edip terapiste durumu anlattığımda bana kısaca etik olarak yapamam demişti ve eklemişti 'o bundan kaçıyor, para bahane' inanmamıştım. Bi kere benim zorumla gittik de yüz bahane buldu yok para tuzağı, yok taraflı diye.
Sonra hiç para sıkıntımız yokken de kaçmaya başlayıp ben iyiyim sen çok anormalsin deyince emin oldum. 8 aydır terapi alıyorum da düzelemedim. Unutma hakikaten delilerin delirttiği masumlar gidiyor terapiye.
3- Çürük dişle idare ediyorsun ama diğerleri de çürüyor farkında değilsin. Acilen terapi al, alamazsan kitaplar oku ve kendi şemalarına bak.
4-Teşhisi salla ister hasta olsun ister sağlıklı, isterse hastalığı şizofreni ya da bipolarlık olsun farketmez. Sonuca bak, hayatını mahfediyor.
5- Şu sözü aklına kazı 'körün gözü açıldığında ilk kırdığı bastonu olur' işaizliği, iş bulduğu halini düşün. Senin fedakarlıklarının hiçbirini o sana yapmadı. Yani diyelim ki onu ikna ettin, terapi aldı, düzeldi, ilk beğenmeyip def ettiği sen olursun çünkü onun eski , kötü halini biliyorsun.
6- Kabul ettiğin her tutum, hakaret, kısıtlama seni daha da değersizleştiriyor. Eldeki kuş oldukça daha da üstüne gelecek. Nasılsa evde, kaybedilmeyen birisin.
7- Bu kadar dilindeyse mutlaka aldatma, yalan, sapıklık artık her napıyorsa kendisi yapıyordur. Bana su içsem yalancı diyen ex kocamın beni ayaküstü dolandırdığını sonradan öğrendim.
8- Şu gerçeği unutma incinmesin, kavga çıkmasın ya da korkuyorsun diye ona neyi söylemiyorsan o sana söyleyecek. Yalanını yakaladığında yalancı demezsen o sana diyecek. Hakaret ettiğinde susarsan o sana pislik diyecek. Yansıtma yapıyor.
9-Kendinden esirgediğin şeyleri ona verme. Psikoloğa kendin git o isteyerek kötü ama sen mağdursun artık. Farkına var.
Ne var ya güzel? Onun yerine tek olsan y da x bir adam olsa yaşayamayacağın hiçbir şeyi yaşatmıyor sana farkına var.
10- Önlemini al, kanıt topla, hazırlık yap, para biriktir, destek al, en kötüyü düşün çünkü ayrılmak istediğinde ilk lafı aldatıyorsun, ikincisi öldürürüm olacak. Bikaç zaman insana dönebilir ama hepi topu o.
Üzgünüm yazdıklarım için ama daha iyi bir hayat mümkün. Bugüne kadar olduğu gibi gittikçe kötüleşecek.
BoşanirdimMerhabalar. 2 yıllık , severek evlendiğim bir eşim var. Pandemi döneminden bu yana kötü zamanlar geçirdik. Fakat son 5-6 ayda kavgalarımızın şiddeti çok fazla arttı. O okula gidiyor, bense mezunum fakat iş bulamadım evden bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Arkadaş çevrelerimiz yok, sadece abim ve birkaç akrabam ile bağlantıdayım. Eşimse akrabalarıyla da görüşmeyi istemiyor ve beni de kısıtlıyor. Annemi kaybedeli 1 yıl oldu ve kardeşime daha çok destek olmak için daha fazla görüşüyorum. Kardeşim bana çocukluktan beri bağlıdır , takma lakaplar koyar, bu lakaplar normal değil diyor. Dedikleri de " naptın canım, şirine nasılsın" gibi şeyler.. Eşim bana "sen ensestsin " diyerek sürekli kardeşim hakkında konuşuyor. Dışarıda en ufak birisiyle konuşsam nezaketen gülsem "sen pisliksin, herkesle yatarsın" diyor ama ben bu zamana kadar kimseyle yatmadım eşim dışında ve hiçbir zaman da böyle bir düşüncem olmadı. Mesleğimi yapamadığım için bunalımdayım zaten ama bu konular çıkınca ben ne yapacağımı bilmiyorum. Özür dileyip tekrar ediyor, evi kaç kez terk edip gittim ailemin yanına gidiyorum, hiçbir çözüm olmuyor. Eşim mecburen gittiğim kadın doğum doktorundan dahi kıskanıp beni suçladı. Ben artık çok çaresiz hissediyorum, ondan başka düşündüğüm birisi yok, 4,5 sene geçti, iletişimde olduğum erkekler iş başvurusu için konuştuğum, mesafemi koruduğum, tanımadıgım insanlar, gözünün önünde ona da okutuyorum ne mesaj geldiyse. Dayanacak gücüm kalmadı ama onu yalnız bırakmak da istemiyorum. Bunları kendisi yapıyor olamaz, çok hastalıklı düşünceler...Beraber çok daha mutlu olabilirdik, çünkü gerçekten aşık olup da evlendim ona, emek verdik, böyle konularla zamanımızı harcıyor olmamız beni kahrediyor ama o yaptıklarının farkında değil....
Şimdi size soruyorum, ben hala eşimi seviyorum, haketmediğim çok şey yaşattı bana ama yine de ona yardımcı olmak, bu senaryolarından kurtarmak istiyorum. Psikiyatra bir kez gitmeyi kabul etti ama sonra ihtiyacım yok dedi... Beraber gidelim, terapi alalım dedim; inanmıyorum çoğu yalancı terapistlerin dedi...Hiçbir şekilde ikna edemiyorum. Kimsem yok yardımcı olacak herkes bıkıyor bir zaman sonra, haklılar da. Boşan gitsin, uğraşma, çocuk da yokken boş ver diyorlar ama ne yapmalıyım, siz olsanız ne yapardınız, nasıl ikna edebilirim onu?
Korkarım sağ salim ayrılık bile mümkün olmaz bu adamla... ablacım (konu sahibi) bu adamı seviyorum demek apaçık akıl sağlığım yok demek. Bence senEnsest ilişki ile sizi yaftalayan birini kıskanç olarak tanımlamak yeterli değil.
Bu çok ciddi bir itham ve bence sizin de desteğe ihtiyacınız var, bu bağımlılıkla ilgili bir durum. Bence çocuk noktasında çok dikkat edin. Sonu ayrılığa gider böyle bir ilişkinin muhtemelen.
Ilerde daha beter olacak adam sizofren kafadan kuruyor sende bunlari cekiyorsun vala bravoMerhabalar. 2 yıllık , severek evlendiğim bir eşim var. Pandemi döneminden bu yana kötü zamanlar geçirdik. Fakat son 5-6 ayda kavgalarımızın şiddeti çok fazla arttı. O okula gidiyor, bense mezunum fakat iş bulamadım evden bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Arkadaş çevrelerimiz yok, sadece abim ve birkaç akrabam ile bağlantıdayım. Eşimse akrabalarıyla da görüşmeyi istemiyor ve beni de kısıtlıyor. Annemi kaybedeli 1 yıl oldu ve kardeşime daha çok destek olmak için daha fazla görüşüyorum. Kardeşim bana çocukluktan beri bağlıdır , takma lakaplar koyar, bu lakaplar normal değil diyor. Dedikleri de " naptın canım, şirine nasılsın" gibi şeyler.. Eşim bana "sen ensestsin " diyerek sürekli kardeşim hakkında konuşuyor. Dışarıda en ufak birisiyle konuşsam nezaketen gülsem "sen pisliksin, herkesle yatarsın" diyor ama ben bu zamana kadar kimseyle yatmadım eşim dışında ve hiçbir zaman da böyle bir düşüncem olmadı. Mesleğimi yapamadığım için bunalımdayım zaten ama bu konular çıkınca ben ne yapacağımı bilmiyorum. Özür dileyip tekrar ediyor, evi kaç kez terk edip gittim ailemin yanına gidiyorum, hiçbir çözüm olmuyor. Eşim mecburen gittiğim kadın doğum doktorundan dahi kıskanıp beni suçladı. Ben artık çok çaresiz hissediyorum, ondan başka düşündüğüm birisi yok, 4,5 sene geçti, iletişimde olduğum erkekler iş başvurusu için konuştuğum, mesafemi koruduğum, tanımadıgım insanlar, gözünün önünde ona da okutuyorum ne mesaj geldiyse. Dayanacak gücüm kalmadı ama onu yalnız bırakmak da istemiyorum. Bunları kendisi yapıyor olamaz, çok hastalıklı düşünceler...Beraber çok daha mutlu olabilirdik, çünkü gerçekten aşık olup da evlendim ona, emek verdik, böyle konularla zamanımızı harcıyor olmamız beni kahrediyor ama o yaptıklarının farkında değil....
Şimdi size soruyorum, ben hala eşimi seviyorum, haketmediğim çok şey yaşattı bana ama yine de ona yardımcı olmak, bu senaryolarından kurtarmak istiyorum. Psikiyatra bir kez gitmeyi kabul etti ama sonra ihtiyacım yok dedi... Beraber gidelim, terapi alalım dedim; inanmıyorum çoğu yalancı terapistlerin dedi...Hiçbir şekilde ikna edemiyorum. Kimsem yok yardımcı olacak herkes bıkıyor bir zaman sonra, haklılar da. Boşan gitsin, uğraşma, çocuk da yokken boş ver diyorlar ama ne yapmalıyım, siz olsanız ne yapardınız, nasıl ikna edebilirim onu?
Ay ruh hastası resmenMerhabalar. 2 yıllık , severek evlendiğim bir eşim var. Pandemi döneminden bu yana kötü zamanlar geçirdik. Fakat son 5-6 ayda kavgalarımızın şiddeti çok fazla arttı. O okula gidiyor, bense mezunum fakat iş bulamadım evden bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Arkadaş çevrelerimiz yok, sadece abim ve birkaç akrabam ile bağlantıdayım. Eşimse akrabalarıyla da görüşmeyi istemiyor ve beni de kısıtlıyor. Annemi kaybedeli 1 yıl oldu ve kardeşime daha çok destek olmak için daha fazla görüşüyorum. Kardeşim bana çocukluktan beri bağlıdır , takma lakaplar koyar, bu lakaplar normal değil diyor. Dedikleri de " naptın canım, şirine nasılsın" gibi şeyler.. Eşim bana "sen ensestsin " diyerek sürekli kardeşim hakkında konuşuyor. Dışarıda en ufak birisiyle konuşsam nezaketen gülsem "sen pisliksin, herkesle yatarsın" diyor ama ben bu zamana kadar kimseyle yatmadım eşim dışında ve hiçbir zaman da böyle bir düşüncem olmadı. Mesleğimi yapamadığım için bunalımdayım zaten ama bu konular çıkınca ben ne yapacağımı bilmiyorum. Özür dileyip tekrar ediyor, evi kaç kez terk edip gittim ailemin yanına gidiyorum, hiçbir çözüm olmuyor. Eşim mecburen gittiğim kadın doğum doktorundan dahi kıskanıp beni suçladı. Ben artık çok çaresiz hissediyorum, ondan başka düşündüğüm birisi yok, 4,5 sene geçti, iletişimde olduğum erkekler iş başvurusu için konuştuğum, mesafemi koruduğum, tanımadıgım insanlar, gözünün önünde ona da okutuyorum ne mesaj geldiyse. Dayanacak gücüm kalmadı ama onu yalnız bırakmak da istemiyorum. Bunları kendisi yapıyor olamaz, çok hastalıklı düşünceler...Beraber çok daha mutlu olabilirdik, çünkü gerçekten aşık olup da evlendim ona, emek verdik, böyle konularla zamanımızı harcıyor olmamız beni kahrediyor ama o yaptıklarının farkında değil....
Şimdi size soruyorum, ben hala eşimi seviyorum, haketmediğim çok şey yaşattı bana ama yine de ona yardımcı olmak, bu senaryolarından kurtarmak istiyorum. Psikiyatra bir kez gitmeyi kabul etti ama sonra ihtiyacım yok dedi... Beraber gidelim, terapi alalım dedim; inanmıyorum çoğu yalancı terapistlerin dedi...Hiçbir şekilde ikna edemiyorum. Kimsem yok yardımcı olacak herkes bıkıyor bir zaman sonra, haklılar da. Boşan gitsin, uğraşma, çocuk da yokken boş ver diyorlar ama ne yapmalıyım, siz olsanız ne yapardınız, nasıl ikna edebilirim onu?
şizofreni gibi durmuyor tespit edilmesi en zor bozuklukturBu adam şizofren olmuş bir an önce kurtulmaya bakın bir daha sanrıları geldiği zaman size zarar vermeyeceği ne malum
Eşinden midem bulandı. Bas git Kurtul bu nasıl hastalıklı bir adam ve hastalıklı bir SevgiMerhabalar. 2 yıllık , severek evlendiğim bir eşim var. Pandemi döneminden bu yana kötü zamanlar geçirdik. Fakat son 5-6 ayda kavgalarımızın şiddeti çok fazla arttı. O okula gidiyor, bense mezunum fakat iş bulamadım evden bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Arkadaş çevrelerimiz yok, sadece abim ve birkaç akrabam ile bağlantıdayım. Eşimse akrabalarıyla da görüşmeyi istemiyor ve beni de kısıtlıyor. Annemi kaybedeli 1 yıl oldu ve kardeşime daha çok destek olmak için daha fazla görüşüyorum. Kardeşim bana çocukluktan beri bağlıdır , takma lakaplar koyar, bu lakaplar normal değil diyor. Dedikleri de " naptın canım, şirine nasılsın" gibi şeyler.. Eşim bana "sen ensestsin " diyerek sürekli kardeşim hakkında konuşuyor. Dışarıda en ufak birisiyle konuşsam nezaketen gülsem "sen pisliksin, herkesle yatarsın" diyor ama ben bu zamana kadar kimseyle yatmadım eşim dışında ve hiçbir zaman da böyle bir düşüncem olmadı. Mesleğimi yapamadığım için bunalımdayım zaten ama bu konular çıkınca ben ne yapacağımı bilmiyorum. Özür dileyip tekrar ediyor, evi kaç kez terk edip gittim ailemin yanına gidiyorum, hiçbir çözüm olmuyor. Eşim mecburen gittiğim kadın doğum doktorundan dahi kıskanıp beni suçladı. Ben artık çok çaresiz hissediyorum, ondan başka düşündüğüm birisi yok, 4,5 sene geçti, iletişimde olduğum erkekler iş başvurusu için konuştuğum, mesafemi koruduğum, tanımadıgım insanlar, gözünün önünde ona da okutuyorum ne mesaj geldiyse. Dayanacak gücüm kalmadı ama onu yalnız bırakmak da istemiyorum. Bunları kendisi yapıyor olamaz, çok hastalıklı düşünceler...Beraber çok daha mutlu olabilirdik, çünkü gerçekten aşık olup da evlendim ona, emek verdik, böyle konularla zamanımızı harcıyor olmamız beni kahrediyor ama o yaptıklarının farkında değil....
Şimdi size soruyorum, ben hala eşimi seviyorum, haketmediğim çok şey yaşattı bana ama yine de ona yardımcı olmak, bu senaryolarından kurtarmak istiyorum. Psikiyatra bir kez gitmeyi kabul etti ama sonra ihtiyacım yok dedi... Beraber gidelim, terapi alalım dedim; inanmıyorum çoğu yalancı terapistlerin dedi...Hiçbir şekilde ikna edemiyorum. Kimsem yok yardımcı olacak herkes bıkıyor bir zaman sonra, haklılar da. Boşan gitsin, uğraşma, çocuk da yokken boş ver diyorlar ama ne yapmalıyım, siz olsanız ne yapardınız, nasıl ikna edebilirim onu?
Benim bir tanıdığım sizinkine benzer bir durumdaydı zorla götürdü. En son çalıştığı iş yerine gidip eğer şimdi benimle doktora gelmezsen yukarı çıkıp senin psikolojik rahatsızlıkları olan bi deli olduğunu söylerim dedi evet kulağa çirkin gelebilir a carrsizdi yaptı şuan adam ilaç kullanıyor ve düzeldi. O süreç arkadaşım için de hiç kolay olmadı. Arkadaşımı yıllar önce çekildiği bir fotografla kendisi bile görmemiş ablasına kendisi için bak burda nasıl da gencim derken duymuş kafasında yazmış ve kendi çocuklarına bile onlar benden değil sen beni aldattın vs diye iftiralarda bulunmuş. Şimdi çok pişman tedavi oluyo her şey düzelmiş ilaçtan sonra. Ya mücadele edeceksiniz zorla gotureceksiniz ya da bosanacaksiniz. Şimdi çok derin dusunemiyor olabilirsiniz çünkü umutlusunuz ama o hasta ilerde çocuğunuz olursa bir gün siz de çocuğun ondan olduğunu kanıtlamak için teste götürmek zorunda kalabilirsiniz. Toplum içinde belki hiç hak etmediginiz iftiralara maruz kalabilirsiniz. Ki hastalık ilerleyebilir siddetlenebilir. Allah korusun bi kadın cinayetine kurban gidebilirsiniz. Kararlı olun ya hastaneye gitsin ya da onun hasta ruhlu bi manyak olduğunu herkes bilsin. Çünkü yanımızda kaldırımda bizlerin de yanından geçiyo bu tiplerMerhabalar. 2 yıllık , severek evlendiğim bir eşim var. Pandemi döneminden bu yana kötü zamanlar geçirdik. Fakat son 5-6 ayda kavgalarımızın şiddeti çok fazla arttı. O okula gidiyor, bense mezunum fakat iş bulamadım evden bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Arkadaş çevrelerimiz yok, sadece abim ve birkaç akrabam ile bağlantıdayım. Eşimse akrabalarıyla da görüşmeyi istemiyor ve beni de kısıtlıyor. Annemi kaybedeli 1 yıl oldu ve kardeşime daha çok destek olmak için daha fazla görüşüyorum. Kardeşim bana çocukluktan beri bağlıdır , takma lakaplar koyar, bu lakaplar normal değil diyor. Dedikleri de " naptın canım, şirine nasılsın" gibi şeyler.. Eşim bana "sen ensestsin " diyerek sürekli kardeşim hakkında konuşuyor. Dışarıda en ufak birisiyle konuşsam nezaketen gülsem "sen pisliksin, herkesle yatarsın" diyor ama ben bu zamana kadar kimseyle yatmadım eşim dışında ve hiçbir zaman da böyle bir düşüncem olmadı. Mesleğimi yapamadığım için bunalımdayım zaten ama bu konular çıkınca ben ne yapacağımı bilmiyorum. Özür dileyip tekrar ediyor, evi kaç kez terk edip gittim ailemin yanına gidiyorum, hiçbir çözüm olmuyor. Eşim mecburen gittiğim kadın doğum doktorundan dahi kıskanıp beni suçladı. Ben artık çok çaresiz hissediyorum, ondan başka düşündüğüm birisi yok, 4,5 sene geçti, iletişimde olduğum erkekler iş başvurusu için konuştuğum, mesafemi koruduğum, tanımadıgım insanlar, gözünün önünde ona da okutuyorum ne mesaj geldiyse. Dayanacak gücüm kalmadı ama onu yalnız bırakmak da istemiyorum. Bunları kendisi yapıyor olamaz, çok hastalıklı düşünceler...Beraber çok daha mutlu olabilirdik, çünkü gerçekten aşık olup da evlendim ona, emek verdik, böyle konularla zamanımızı harcıyor olmamız beni kahrediyor ama o yaptıklarının farkında değil....
Şimdi size soruyorum, ben hala eşimi seviyorum, haketmediğim çok şey yaşattı bana ama yine de ona yardımcı olmak, bu senaryolarından kurtarmak istiyorum. Psikiyatra bir kez gitmeyi kabul etti ama sonra ihtiyacım yok dedi... Beraber gidelim, terapi alalım dedim; inanmıyorum çoğu yalancı terapistlerin dedi...Hiçbir şekilde ikna edemiyorum. Kimsem yok yardımcı olacak herkes bıkıyor bir zaman sonra, haklılar da. Boşan gitsin, uğraşma, çocuk da yokken boş ver diyorlar ama ne yapmalıyım, siz olsanız ne yapardınız, nasıl ikna edebilirim onu?
Burada boşan demek çok kolaydır. Yakın çevre kimseye kolay kolay boşan demez. Yakın çevren bile boşan diyorsa söz dinlemenizi öneririm. Çok hastalıklı düşünceler bunlar. Kıskançlık ötesi hatta iğrenç. Hiçbir kadın elin oğlunu tedavi edip düzeltmek zorunda değildir. Ki sizinkinin iflah olma ihtimali ancak 1000de 1,büyük ihtimalle fiziksel şiddet de görüyorsunuz, görmüyorsanız bile günleriniz sayılıdır. İyice manipüle edilmiş olduğunuz her halinizden belli. Lütfen kaçıp kurtaeın kendinizi.Merhabalar. 2 yıllık , severek evlendiğim bir eşim var. Pandemi döneminden bu yana kötü zamanlar geçirdik. Fakat son 5-6 ayda kavgalarımızın şiddeti çok fazla arttı. O okula gidiyor, bense mezunum fakat iş bulamadım evden bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Arkadaş çevrelerimiz yok, sadece abim ve birkaç akrabam ile bağlantıdayım. Eşimse akrabalarıyla da görüşmeyi istemiyor ve beni de kısıtlıyor. Annemi kaybedeli 1 yıl oldu ve kardeşime daha çok destek olmak için daha fazla görüşüyorum. Kardeşim bana çocukluktan beri bağlıdır , takma lakaplar koyar, bu lakaplar normal değil diyor. Dedikleri de " naptın canım, şirine nasılsın" gibi şeyler.. Eşim bana "sen ensestsin " diyerek sürekli kardeşim hakkında konuşuyor. Dışarıda en ufak birisiyle konuşsam nezaketen gülsem "sen pisliksin, herkesle yatarsın" diyor ama ben bu zamana kadar kimseyle yatmadım eşim dışında ve hiçbir zaman da böyle bir düşüncem olmadı. Mesleğimi yapamadığım için bunalımdayım zaten ama bu konular çıkınca ben ne yapacağımı bilmiyorum. Özür dileyip tekrar ediyor, evi kaç kez terk edip gittim ailemin yanına gidiyorum, hiçbir çözüm olmuyor. Eşim mecburen gittiğim kadın doğum doktorundan dahi kıskanıp beni suçladı. Ben artık çok çaresiz hissediyorum, ondan başka düşündüğüm birisi yok, 4,5 sene geçti, iletişimde olduğum erkekler iş başvurusu için konuştuğum, mesafemi koruduğum, tanımadıgım insanlar, gözünün önünde ona da okutuyorum ne mesaj geldiyse. Dayanacak gücüm kalmadı ama onu yalnız bırakmak da istemiyorum. Bunları kendisi yapıyor olamaz, çok hastalıklı düşünceler...Beraber çok daha mutlu olabilirdik, çünkü gerçekten aşık olup da evlendim ona, emek verdik, böyle konularla zamanımızı harcıyor olmamız beni kahrediyor ama o yaptıklarının farkında değil....
Şimdi size soruyorum, ben hala eşimi seviyorum, haketmediğim çok şey yaşattı bana ama yine de ona yardımcı olmak, bu senaryolarından kurtarmak istiyorum. Psikiyatra bir kez gitmeyi kabul etti ama sonra ihtiyacım yok dedi... Beraber gidelim, terapi alalım dedim; inanmıyorum çoğu yalancı terapistlerin dedi...Hiçbir şekilde ikna edemiyorum. Kimsem yok yardımcı olacak herkes bıkıyor bir zaman sonra, haklılar da. Boşan gitsin, uğraşma, çocuk da yokken boş ver diyorlar ama ne yapmalıyım, siz olsanız ne yapardınız, nasıl ikna edebilirim onu?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?