merhaba 33 yaşımda ailesiyle yaşayan bekar bir memurum. hayatımda biri yok.çok kalabalık bir ailenin en küçüğüyüm. 53 yasinda ve 48 yasinda bekar ablalarim, annem ve öfkeli bir abiyle yasıyorum. yeni kiralık daire tuttum,henüz eşyalarımı tamamlayamadim. isyerim aynı şehrin farklı bir ilçesinde. bu kararı alana kadar çok düsündüm çok hesap kitap yaptım uzun uzun anlatamam ama bunu yapmam gerekiyordu hiç ailemden uzak yasamadim. okulları burada okudum. evlenerek kendi düzenimi kurmak istemiştim ama nasip olmadı henüz.
memur maası artı özel ders vererek ek kazanç,sınav görevi vs alabiliyorum ama masrafım da çok olacak. bu arada hiç lüks harcama yapan biri degilim hatta çok tutumluyumdur araba aldım tek basima bitirdim borcumu ama sanki sefalete düşebilirim diye korkuyorum saćma ama.
şimdi asıl konuya geleyim. her ne kadar çok istesem de içimde yoğun bir kaygı var tuhaf hissediyorum. yalnız kalacagim bir eşim yok başımda bir erkek yok gibi düşünceler geliyor aklıma. asla geri kafalı biri değilim ama yanımda bir erkek olmaması, bekar yalnız biri olmak, her işe kendim koşmam gerektiği, zoruma gidiyor. bugün gazı açmaya gelen görevliye, vanayı nasıl açmam gerek bana bilgi verir misiniz dedim diye beni tersleyip gitti. çok utandım. hiç tek başıma böyle işlere girişmemişim ki. psikiyatrise gittim kaygılarım için c*les yazdı ama almadım henüz. yalnızlık anksiyetesi diye bisey var mi sizce.
bir birey olmak,kendi düzenimi kurmak, bir odam olması hayalimdi. şimdi gerçekleştirmek üzereyken bu kaygılar normal mi. güzel düsüncelerinize ve tecrübelerinize ihtiyacım var , her yorumu okuyacağım,sevgiler.
memur maası artı özel ders vererek ek kazanç,sınav görevi vs alabiliyorum ama masrafım da çok olacak. bu arada hiç lüks harcama yapan biri degilim hatta çok tutumluyumdur araba aldım tek basima bitirdim borcumu ama sanki sefalete düşebilirim diye korkuyorum saćma ama.
şimdi asıl konuya geleyim. her ne kadar çok istesem de içimde yoğun bir kaygı var tuhaf hissediyorum. yalnız kalacagim bir eşim yok başımda bir erkek yok gibi düşünceler geliyor aklıma. asla geri kafalı biri değilim ama yanımda bir erkek olmaması, bekar yalnız biri olmak, her işe kendim koşmam gerektiği, zoruma gidiyor. bugün gazı açmaya gelen görevliye, vanayı nasıl açmam gerek bana bilgi verir misiniz dedim diye beni tersleyip gitti. çok utandım. hiç tek başıma böyle işlere girişmemişim ki. psikiyatrise gittim kaygılarım için c*les yazdı ama almadım henüz. yalnızlık anksiyetesi diye bisey var mi sizce.
bir birey olmak,kendi düzenimi kurmak, bir odam olması hayalimdi. şimdi gerçekleştirmek üzereyken bu kaygılar normal mi. güzel düsüncelerinize ve tecrübelerinize ihtiyacım var , her yorumu okuyacağım,sevgiler.
Son düzenleme: