merhabalar, bilenleriniz vardir , esimden ayrildim, bosanma surecim baslayacak. gecen hafta esyalarimla birlikte memleketime geldim, moral olarak cok iyiydim hep bugune kadar. ordan kurtuldugum icin, cok mutluydum hep. hatta kendi kendime bu kadar mutlu olmam normal mi diyordum. kiyafetlerin oldugu kutulari actik bugun. kiyafetlerimi yerlestirirken cok ama cok kotu oldum.sanki birden coküs yasadim. amacsiz bir hayata baslayacakmisim gibi hissettim neden bilmiyorum. surekli aglayasim geliyor. esim, ailesi ugruna oglumla beni gozden cikardi. dusunsenize "benim ailemle iyi olursan, ben sana iyi olurum, onun disinda yasadigin bu sehir sana zindan olur, gezer tozar kendi keyfime bakarim" diyen bi adam... hayatimiza karisip, evimdeki tabloya kadar karisan insanlarla arama sınır cizmek istedim. hoş, esim de aramizda olan butun kavgalari babasi ile annesine hatta ablalarina anlariyor ve onlarin doldurusu ile evde bana küs davraniyordu. ucumuzum yasadigi evde o kendine ailt bir dunya kurdu, bana hep küs gibiydi. insan hapishanede bile cikis umidi ile yasar.ben o evde umutsuzca bir hapishanede yasiyor gibiydim. icimde cok buyuk bir hirs var, esim ve ailesinden nefret ediyorum. benim duzenim, hayatim alt ust oldu ama o yine gezmesine tozmasina devam edecek. icimdeki bu hirsi da atamiyorum. önüme bakayim diyorum ama sanirim zaman alacak. cok inisli cikisli olmaya basladim.