- Katılım
- 13 Haziran 2020
- Mesajlar
- 395
- Emoji Skoru
- 22
- Puanlar
- 18
- Konu Sahibi siyahibiri
- #1
Annem cevresine çok fedakar kendisine çok acımasız bi insan herkesin hizmetkarı gibidir. Erkeklerin isteklerinin her zaman ağır bastığı bi aile yapısında büyüdüm. Kardeşimle abimle sorun yasasam hep onlar korundu hep ötelendim bana karşı hep acımasız oldu isteklerime beklentilerime hep kulak tıkadı. Bebeğim oldu doğunca yanımda bi süre kalıp daha sonra çağırmasam gelmez oldu hep temim eşimin ailesi de yok. Evimin çevresi hep yokuş bi yere doğru düzgün çıkamıyorum arabaya binip inerken insanların yardımına ihtiyaç duyuyorum. Bugün minibüsten indirirken bebeğimi aracıyla düşürdüm yardım eden kişi tutamadı ve araba ters döndü. Bebeğimin sesi kesildi öyle korktu ki yalnızlığımı dibine kadar hissettim. Çaresizlik korku mahvetti ikimizi de söyleyin bana ben napayım eve kapanıyorum olmuyor dışarı çıkayım diyorum zorlanıyorum. Anneme de söyledim beraber gidebilecekken bırakıp tek başına yürüyerek gidiyorsun gitsek nolur beraber sen bencilsin ama diye ama bu ne kadar olsa şuanlık bi durum. Ben hep tekim bebek arabasına ihtiyacım var binamızda asansör yok araç ağır kapı giriş çıkışı merdivenli çocuğum henüz küçük arabamız yok.. çocuktur bu illaki düşecek ama ben yalnızlığımdan çok muzdaribim. Yan yanayken bile bu çaresizliği yasıyorum.