Kendimi bildim bileli bu pco belasıyla uğraşıyorum.
Evlenmeden önce doğum kontrol haplarıyla adet olurdum.Evlendim ilaçsız zaten olmuyorum.
5 yıllık evliyim.1,5 yıldır uğraşıyoruz ama boşuna uğraşıyormuşuz.
1,5 yıl içinde 2 doktora gittim.Ne bir tahlil, ne hsg hiçbir şey yapmadılar.
Tahlil istediğimde biz zaten görüyoruz tahlile gerek yok dediler.Klomen verip yolladılar hep.İlk ay oluştu yumurta çatladı ama olmadı.Sonra 1 adet döneminde 3 kutu klomen içtiğimde bile yumurta oluşmadı.
Doktor değiştirdim o da tahlil yapmadan klomen verdi yolladı.O zamanda oluşmadı.Onu da bıraktım.
3 aydır adet olmuyordum, bitkisel bir şeyler denedik ama olmadı.
Bu ay doktora gittim bir sürü fırça yedim.KAdın inanılmaz kızdı nasıl tahlil yaptırmazsın dedi.Ben de onlar görüyormuş gerek yokmuş dedim.
Ya erken menopoza giriyorsan dedi.Boşuna ümitlendirmişler, uğraştırmışlar seni dedi.Çok korktum ben bu hastalıkla uğraşırken erken menopoz çıkarsa ne yaparım bilmiyorum.
Cumartesi tahlillerim yapılacak sonraki hafta da rahim filmi çekilecek.Ama çok mutsuzum, kötü haberler duyacağım diye çok korkuyorum.
En önemli şey moral ama bende o yok işte.
Eşim o kadar anlayışlı ki, o öyle oldukça onun babalık hakkını elinden aldığım için daha çok üzülüyorum. O olmazsa olmaz biz birbirimizi seviyoruz, gerisi önemli değil, her şeyin üstesinden geliriz diyor.
Ama biliyorum belli etmese de çok üzülüyor.
Bu yazacağımı lütfen yanlış anlamayın.Belki şu anki psikolojimden bilmiyorum ama inanın hamile haberi duymaya tahammül edemiyorum artık.
Kimsenin çocuğunda, mutluluğunda gözüm yok Allah biliyor ama bu duygudan kurtaramıyorum kendimi.Kıskançlık değil de imrenme sanki.
Ben de aynı mutluluğu yaşamak istiyorum.Ben de anne olmak, kocama o duyguyu tattırmak istiyorum.
Ben de evim bebek koksun istiyorum.Ben de geceleri onun kokusuyla uyumak istiyorum.
Bugün arka arkaya 2 hamile haberi aldım.Allah mutlu etsin, sağlıcakla doğsunlar, hayırlı evlat olsunlar.
Ama benim de olsun çok şey mi istiyorum? Saatlerdir ağlıyorum, eşimi üzüyorum.Biliyorum Rabbimin var bir bildiği ama insanız bazen ağır geliyor.
Kızlar çok uzun oldu ama içimi dökmem lazım duvarlar üstüme üstüme geliyor artık.
Çok korkuyorum ya hiç olmazsa diye.
Allah'ım duysun sesimizi.
