- Konu Sahibi Gxuxlsxuxm Sultan
- #61
Arkadaşım o kadar güzel yazmışsın ki diyecek birşey bulamadım.İnsanoğlu ne zaman öleceğini bilse,görünmezleri görse,bilinmezleri bilse yaşayabilirmiydi acaba?ne yazıkki dünya telaşıyla hiç ölmeyecek gibi hareket ediyoruz çoğunlukla;kaçınılmaz sonu bile bile.Galiba kabullenmek istemiyoruz.Para,servet,zenginlik hep boş.Sadece yaptıklarımızla gideceğimizi unutuyoruz hep.Çok güzel bir paylaşımdı sağol.![]()
Ben teskkür ederim canim, sende sagol:1hug:
İnsanoğlu hayatta her şeye alışıyor..Allah ölümü ve ayrılığı dağa taşa vermiş onlar dayanamamış çatlamış..Ama insanoğlu öyle bir varlık ki..her şey bizim için..Bir yandan güler,bir yandan ağlarız..Rabbim kimseye kaldıramayacağı yükü vermiyor..Ölümün bir gerçek olduğunun hepimiz farkındayız ama sadece farkında olmakla yetiniyoruz sanırım.Ben de dahil olmak üzere dünya nimetleri çok cazip geliyor olsa gerek ne günah işlemekten geri kalıyoruz,nede doğru adımlar atabiliyoruz..İki komşu bir araya gelse hemen 3.çekiştirmeye başlıyor.Maneviyattan çok uzağız,bireysel olarak demiyorum ama inanın toplumsal bir manevi eksikliğimiz var.Son 1 yıldır nerdeyse her gün cinnetler,cinauyetler,anasını,babasını,eşini,evladını doğrayalar,tacizler,tecavüzler artık haberlere bakmak istemiyor insan..Sadece Rabbim hidayet versin diyebiliyorum kendi adıma..Namazı türlü bahanelerin arkasına sığınarak terkediyoruz,oysa bunun şeytanın bir oyunu olduğunu bilsek şeytanı mağlup etmek istemez miyiz?Nefsimize ağır geliyor.Allah'ın emir ve yasakları nefsimize ağır gelirken onları çiğnemekte hiç zorlanmıyoruz..Bugün Allah için ne yaptın sorusuna bir cevap bulamıyoruz..Bu konuya açan değerli ablama çok teşekkür ediyorum..Hergün kendime yaptığım yüzlerce eleştiriyle tekrar aynaya bakmamı sağladı sağolsun..
Ölüm bir gün bizede gelecek,genç yaşlı tanımıyor ki...15 yaşındayken sınıf arkadaşım kendini camdan aşağı bıraktı,gülümsedi el salladı ve atladı tutamadım onu...Yıllarca etkisini atamadım üzerimden..Sonra yine güldük eğlendik..Zaman geçti çocukluk arkadaşımı vuruldu,gözünden vurdular onu magandalar..Bir kaza kurşununa kurban gitti..Çok ağladık,üzüldük,ama ateş düştüğü yeri yakar..şüphesizki annesinin acısının ve çektiklerinin yanında bizimkisi çok hafif sayılırdı..4,5yıl geçti üzerinden..Biz hala yaşıyoruz,gülüyoruz,ağlıyoruz ama hayat devam ediyor...Bundan yaklaşık 3 hafta önce çok sevdiğim birini kaybettim...Azrail herkesi aynı iştahla yutuyor,ölüm yakınlarımıza geldikçe kendimize daha yakın olduğunu hissediyoruz..Tek dileğim ölüm bana gelmeden önce ki kimbilir çok yakın belkide Allah'ın emir ve yasaklarına uyabilen bilinçli,bir mümine olabilmek ve salih evlatlar yetiştirebilmek..Allah hepinizin gönlüne göre versin..
Ne kadar güzel yazdin canim ya...ve ne kadar dogru yazdin...iste bunlari hic olmazsa günde 1 defa aklimiza getirsek yeter belkide...Nefsimize yenik düsmemek icin...bu dünyanin nimetlerine aldanmamak icin...keske...