Çocuk konusunda yazdıklarını okurken, geçmiş hayatımı hatırladım....Ben 26 yaşında evlendim, 29 yaşına kadar çocuk düşünmedim, 29 yaşıma geldiğimde artık çocuk sahibi olmanın zamanı geldi dedim. Konuyu eşime açtığımda ben çocuk istemiyorum henüz hazır değilim dedi, istemiyorum dedi....... Ben kendim daha çocuğum, çocuk sorumluluğunu alamam dedi....30 yaşındaydı....ben beklemeye başladım, fikri değişir umuduyla..... bekledim, bekledim, bekledim..... tam 3,5 yıl bekledim... O istemiyorum dedikçe, bendeki çocuk özlemi büyüdükçe büyüdü... Sık sık çocuk konusunu gündeme getirmeye başladım ve olan oldu... benim nekadar çok üzüldüğümü gördükçe vicdan azabı duyuyordu, ama yinede istemiyordu... Ben istedikçe o korkuyordu, sonraları beni suçlamaya başladı, kendi suçluluk duygusunu bastırmak adına....Sen çocuğa bakamazsın, çok az kazanıyorsun (benim maaşım 2.500 TL), benim başıma birşey gelse, çocuğa nasıl bakarsın, (onun geliri benimkinin 4 katıydı), yapamazsın vs. demeye başladı... Bütün bunlar bahaneydi... Bir gün ani bir karar verip, "Bana çocuk vermeyen adamın karısı olmam ben" dedim ve ondan boşandım.... 3,5 yıl oldu.... Hiç pişman olmadım... Bazen telefonda görüşüyoruz, hala aynı fikirde olduğunu söylüyor... Hiçbirşey değişmemiş geçen zaman içinde.... Beni kaybettiğine çok üzüldüğünü biliyorum, beni kaybetmiş olmak bile onu dize getirmedi....Çocuk sevgin çok büyükse eğer; duygularınla değil mantığınla hareket etmeni öneririm....... İnşallah herşey gönlünce olsun......
lmaz:galiba sen buna çok yüz verdin.sende onu milletin yanında azarlada görsün nasıl bi duyguymuş.insan bi eşten önce bayana bu gibi lafları yakıştırmamalı.
arkadaşların yanında bu daha bana bakamıyo çocuğa nasıl bakacak diyodu ki bugüne kadar hiçbişeyi eksik olmadı meğer hepsi bahaneymiş.daha bir iki sene çocuk falan düşünmüyomuş hayatını yaşayacakmış keşke banada sorsaydı değil mi
