- Katılım
- 21 Temmuz 2015
- Mesajlar
- 6.688
- Emoji Skoru
- 6.066
- Puanlar
- 398
- Konu Sahibi Siyah Kugu
- #1
merhaba arkadaşlar,
ben kendimi çok mutsuz çok huzursuz, enerjisiz hissediyorum. Çabuk öfkeleniyorum. Önceden böyle değildim, neşeli cıvıl cıvıl bir kızdım. Kahkahama kahkaha atardı insanlar.. Ne oldu radikal olarak bilmiyorum sebep bunlar mıdır ama annem kansere yakalandı çok şükür tedavisi iyi gidiyor son kürleri kaldı inşallah vücudu temizlendi o kötü şeyden. Ama hayatın ilk yüzüme indirdiği tokat buydu sanırım. İlk defa ciddiye aldım hayatı galiba. O anneme babama bir şey olmaz algısı orda yıkıldı ve kaybetmekten çok korktum. Ailemle aynı şehirde olmak için şehir değiştirdim düzenimi ailemin olduğu yerde kurdum. İki eve birden yetişmeye çalıştım. (Evliyim) işten çıkıp annemlerin temizlik yemeğini yaptım en neşeli halime büründüm. Eve geldim en yıkıntılı halimle başbaşa kaldım. Ne yemek ne temizlik… Annemin sağlığıyla ilgili en küçük detayı bile düşündüm canı sağolsun yine düşünürüm yüksündüğümden değil kesinlikle. Ama bu sürecin beni nasıl yorduğunu anlatmaya çalışıyorum.
Annemler ben doğduğumdan beri geniş aile. Yani evde anne baba kardeş hala babanne dede kaldık. Ben evlendim, dede vefat etti. Yani ev ekibi anne baba kardeş hala babanne. Babanne yatalaktı buarada babamlar 7 kardeş. Kalan 5 kardeşin hiçbirisi destek olmadı bu süreçte. İyice kinlendim hepsine. Hiçbirisi ile görüşmüyorum.
Biraz karmaşık anlatıyorum kusura bakmayın biraz iç dökme gibi de oldu.
Bu süreçte annemin kanser oluşunu hep babamın ailesine bağladım. Annemi çok üzdüler, evdeki hala ve babanne neler yapmışlar anneme. Hep bunları duyarak büyüdüm. ( çocuğum olursa çocuğuma yüklendiğim yükleri yüklememeye çalışacağım) oyüzden diğer aile üyelerine karşı da tamamen tahammulsüzüm sanırım. Konuşmalarına bile sinirleniyorum. Sabrım yok.
Konuyu çok dallandırıp budaklandırdım. Annem çok şükür iyiye gidiyor 3 ay sonraya tedavi bitecek kontrollerimiz olacak inşallah yenilenmez bir daha tamamen iyileşir anneciğim. Tabi bu arada sağlık anksiyetesi de yüklendi bana. Kontrollerde çarpıntı ve telaş beni bırakmıyor. Sonuçları görene kadar rahat yok bana.
Ama ben çok o neşemi yakalayamıyorum. O enerjimi bulamıyorum. Evimi temizlemek gelmiyor içimden. Yemek yapasım bile yok. İşe gidip geliyorum eşim desteknoluyor sağolsun ama onu da yıpratıyorum biliyorum.
Eski beni çok özledim. Renk renk yaptığım makyajları, hevesle giyindiğim giysileri.. şimdi hiçbir şey içimden gelmiyor.
ben kendimi çok mutsuz çok huzursuz, enerjisiz hissediyorum. Çabuk öfkeleniyorum. Önceden böyle değildim, neşeli cıvıl cıvıl bir kızdım. Kahkahama kahkaha atardı insanlar.. Ne oldu radikal olarak bilmiyorum sebep bunlar mıdır ama annem kansere yakalandı çok şükür tedavisi iyi gidiyor son kürleri kaldı inşallah vücudu temizlendi o kötü şeyden. Ama hayatın ilk yüzüme indirdiği tokat buydu sanırım. İlk defa ciddiye aldım hayatı galiba. O anneme babama bir şey olmaz algısı orda yıkıldı ve kaybetmekten çok korktum. Ailemle aynı şehirde olmak için şehir değiştirdim düzenimi ailemin olduğu yerde kurdum. İki eve birden yetişmeye çalıştım. (Evliyim) işten çıkıp annemlerin temizlik yemeğini yaptım en neşeli halime büründüm. Eve geldim en yıkıntılı halimle başbaşa kaldım. Ne yemek ne temizlik… Annemin sağlığıyla ilgili en küçük detayı bile düşündüm canı sağolsun yine düşünürüm yüksündüğümden değil kesinlikle. Ama bu sürecin beni nasıl yorduğunu anlatmaya çalışıyorum.
Annemler ben doğduğumdan beri geniş aile. Yani evde anne baba kardeş hala babanne dede kaldık. Ben evlendim, dede vefat etti. Yani ev ekibi anne baba kardeş hala babanne. Babanne yatalaktı buarada babamlar 7 kardeş. Kalan 5 kardeşin hiçbirisi destek olmadı bu süreçte. İyice kinlendim hepsine. Hiçbirisi ile görüşmüyorum.
Biraz karmaşık anlatıyorum kusura bakmayın biraz iç dökme gibi de oldu.
Bu süreçte annemin kanser oluşunu hep babamın ailesine bağladım. Annemi çok üzdüler, evdeki hala ve babanne neler yapmışlar anneme. Hep bunları duyarak büyüdüm. ( çocuğum olursa çocuğuma yüklendiğim yükleri yüklememeye çalışacağım) oyüzden diğer aile üyelerine karşı da tamamen tahammulsüzüm sanırım. Konuşmalarına bile sinirleniyorum. Sabrım yok.
Konuyu çok dallandırıp budaklandırdım. Annem çok şükür iyiye gidiyor 3 ay sonraya tedavi bitecek kontrollerimiz olacak inşallah yenilenmez bir daha tamamen iyileşir anneciğim. Tabi bu arada sağlık anksiyetesi de yüklendi bana. Kontrollerde çarpıntı ve telaş beni bırakmıyor. Sonuçları görene kadar rahat yok bana.
Ama ben çok o neşemi yakalayamıyorum. O enerjimi bulamıyorum. Evimi temizlemek gelmiyor içimden. Yemek yapasım bile yok. İşe gidip geliyorum eşim desteknoluyor sağolsun ama onu da yıpratıyorum biliyorum.
Eski beni çok özledim. Renk renk yaptığım makyajları, hevesle giyindiğim giysileri.. şimdi hiçbir şey içimden gelmiyor.
