kesinlikle hayatı acımasız yapan bizleriz bence
yaşadığımız herşeyin aslında bizim aynamız olduğunu düşünüyorum ben
neyi ekiyorsak onu biçiyoruz kısacaa.s
hayatı acımasız yapan,hayatı bu denli zor yapan bizleriz kesinlikle,
hayat kendi halinde devam ediyor,
onu bu denli acımasız kılan insanların acımasızlığıdır
hayatı acımasız yapan bızlerın.....yoksa hayat hep aynı...
bızler hayatı kendımızce yasadıklarımızı göre acımasız hale getırıyoruz....
sonundada hayat ...acımasız olup cıkıyor...
Aslinda hayat acimasiz degil,hayati acimasiz yapan bizleriz.hayatin okadar guzel yanlari varki ama biz yaptiklarimizla birturlu goremiyoruz ve durmadan hayatin acimasiz oldugunu soyluyoruz
tercihlerimiz hayatı acımasız kılıyor
Hayat acımasız ve bu acımasızlığa ayak uydurmaya çalışamak için-
acımasız olmak durumunda kalan insanlar.
Masum bebelerin - amansız hastalıklarla mücadeleleri aklıma gelince -
hayatın acımasızlığını vurgular hep yüreğim.:çok üzgünüm:
Hayatın ne sucu var. o herşeyden habersiz akıııppp gidiyor. bizler cogu şeyi kendimize etrafımıza zehir edip.topu hayata atıyoruz.
( bizler derken: bizim hatalarımızı ve diğerlerinin hatasını kapsadım.genel olarak insanoğlu yani)
Bu düşünceleri okurken aklıma okudugum güzel bir söz geldi kim söyledi hatırlayamıyorum ama suydu:
Hayat insanın yaşadıgı kadardır insan yaşadıgı kadarını hayat sanar..Çok begenmiştim bu sözü doğruluk payıda cok hani biz bizim dısındakileri nadir görürüz hep sıkıntılarımızı ve yasadıgımız zorlukları asamayıp hayata yükleniriz insanoglu bu acıya meyillli zaten mutluluktan hep korkarız kendimizde dahil hemen yok bişiler ters gidecek diye düşünürüz hemen:) bende dahil:) o yüzden yükledigimiz manaya baglı hayat ve acımasızlık diyorumm kararı veren anlamlandıran İNSAN benceee tabiki..
zincirleme halka olduğunu düşünüyorum...yani toplumdan birileri yanlış birşeyler yapmaya başladı onu diğerleri takip etti...domino taşları gibi görüyorum....toplumlar düzemedikçe hayatımız kolaylaşmaz...hayatı tek başımıza iyi yaşayamayız diye düşünüyorum...sosyal olarak bakabiliyorum ben bu konuya bireysel olduğunu düşünmüyorum.
bence hayatın,dünyamızın,evrenin bizlere ket vurduğu gibi bir gerçek yok....
bireysel olarak eğitime önem verilmediği ve sadece kendi menfaatlerimiz ön plandayken kurallarınve toplumsal düzenin önemsendiği bir sistemde hayat çok ama çok acmısız gibi görünüyor..aslında acımasızlık bizim kenidmizden başkasına bütün gücümüzle gösterdiğimiz duyarsızlığımızdan kaynaklanıyor....toplum bireylerden ve temel olarak ailelerden geçiyor yani hayatın bize güzellikler getirmesini istiyorsak bence küçük yapıtaşlarını sağlamlaştırmalıyız...
hayatı açımasız yapan bizler olduğumuzu düşünüyorum.
hayattan beklentilerimiz oluyor mesela ben hayatta *a* yı yaşamak istiyorum
ama hayat bana *b* yı sunuyor bunu kabul etmiyorum
ona alışmıyorum
onla mutlu olmuyorumda
* a* için açılar çekip hep onu bekliyorum.