• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Evliliğim

Merhaba hanımlar.. 27 yaşındayım güzel bir mesleğim var çalışıyorum. Ama hiç birikimim yok. 1.5senelik evliyim. Eşim de 28 yaşında, ve o da güzel bir işi var çalışıyor. Evliliğimde çok yıprandım, çok fazla gözyaşı döktüm ve içim 27 değil 127 yaşında gibi. Her kavgamızda Her tartışmamızda eşim aileni arıyorum gelip seni alsınlar, ben yapamıyorum boşanalım diyor. Sonra ben ağlıyorum kötü oluyorum. O halimi görünce gelip sarılıyor öpüyor özür diliyor. (Barışalım diye ağlamıyorum, onu sevdiğim için kaybetmekten korkuyorum) Ama beni bir o kadar da sevdiğini söylüyor. Buna rağmen tamam boşanalım dersem inadına ve gururuna yedirmez geri adım atmaz ve boşanır. Ayrıca eşim çok fazla trip atan ve asla şiddet meyilli olmasa da çok çabuk sinirlenen biri. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Bu konuyu açmayı uzun zamandır düşünüyordum ama asla da açmak istemiyordum taa ki bu gece bir rüya görene kadar. Çok sevdiğim değer verdiğim biri (vefat efen dedem) rüyama geldi ve ona ağlayarak çok mutsuz olduğumu boşanmak istediğimi söyledim.

Ben eşimi gerçekten çok seviyorum. O benim her şeyim.çok severek evlendik. Benden sonra bir başkasıyla hayat kurabilme ihtimali beni yok ediyor. Acılar içinde kıvrandırıyor.

Eşim çok tatlı çok düşünceli merhametli karıncayı bile incitmez. Çok saygılıdır. Ama işte ikimiz sürekli bir tartışma içindeyiz. Konu ne olursa olsun sonunda tartışma ile bitiyor.

Eşimle aramızdaki problemlere değinmek istemiyorum ve onun sorunlarını dillendirmek istemiyorum ama evliliği çok yorucu. Çok yıprandım. Ayrıca ailesine de çok düşkündür. Bu beni çok yıpratıyor. Aile ile olan evliliği bitmeden biz evlenmişiz gibi. Önceliği her zaman ailesidir bence ( ama önceliğim sensin diyor.) Ailelerden uzakta yaşıyoruz ama ailesi evde yaptığımız yemekten tutun da dışarıya çıkıp ne yaptığımıza kadar bilir. Onlar sorar eşim de anlatır. Ama ben ailesini seviyorum iyi kendi halinde insanlar. Kimseye karışmazlar 2 gelinleri de şanslı.

Ne yapacağımı bilmiyorum tahammülüm bitti tükendi. Buraya yazamadığım o kadar çok şey var ki. Yazsam destan olur, ama yazasım yok. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.
Ne güzel bir işin varmış kendi ayakları üzerinde durabilen kadınlar neden bir erkeğin kahrını çeker ki anlamıyorum anasına herşeyi anlatan adamdan olmaz yıllar geçtikçe dahada düşkün olur bunlar anasına tecrübe ile konuşuyorum
 
Dik dur kaybetme korkusu yaşasın seni yoksa hep böyle devam eder şimdi seviyorsun 2 yıl sonra o sevginde biter sana böyle davrandıkça emin olmadanda bebek yapma sırf bebek için biraz daha durayım diyorsun sonra..
 
Back