• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Evliliğim

Merhaba hanımlar.. 27 yaşındayım güzel bir mesleğim var çalışıyorum. Ama hiç birikimim yok. 1.5senelik evliyim. Eşim de 28 yaşında, ve o da güzel bir işi var çalışıyor. Evliliğimde çok yıprandım, çok fazla gözyaşı döktüm ve içim 27 değil 127 yaşında gibi. Her kavgamızda Her tartışmamızda eşim aileni arıyorum gelip seni alsınlar, ben yapamıyorum boşanalım diyor. Sonra ben ağlıyorum kötü oluyorum. O halimi görünce gelip sarılıyor öpüyor özür diliyor. (Barışalım diye ağlamıyorum, onu sevdiğim için kaybetmekten korkuyorum) Ama beni bir o kadar da sevdiğini söylüyor. Buna rağmen tamam boşanalım dersem inadına ve gururuna yedirmez geri adım atmaz ve boşanır. Ayrıca eşim çok fazla trip atan ve asla şiddet meyilli olmasa da çok çabuk sinirlenen biri. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Bu konuyu açmayı uzun zamandır düşünüyordum ama asla da açmak istemiyordum taa ki bu gece bir rüya görene kadar. Çok sevdiğim değer verdiğim biri (vefat efen dedem) rüyama geldi ve ona ağlayarak çok mutsuz olduğumu boşanmak istediğimi söyledim.

Ben eşimi gerçekten çok seviyorum. O benim her şeyim.çok severek evlendik. Benden sonra bir başkasıyla hayat kurabilme ihtimali beni yok ediyor. Acılar içinde kıvrandırıyor.

Eşim çok tatlı çok düşünceli merhametli karıncayı bile incitmez. Çok saygılıdır. Ama işte ikimiz sürekli bir tartışma içindeyiz. Konu ne olursa olsun sonunda tartışma ile bitiyor.

Eşimle aramızdaki problemlere değinmek istemiyorum ve onun sorunlarını dillendirmek istemiyorum ama evliliği çok yorucu. Çok yıprandım. Ayrıca ailesine de çok düşkündür. Bu beni çok yıpratıyor. Aile ile olan evliliği bitmeden biz evlenmişiz gibi. Önceliği her zaman ailesidir bence ( ama önceliğim sensin diyor.) Ailelerden uzakta yaşıyoruz ama ailesi evde yaptığımız yemekten tutun da dışarıya çıkıp ne yaptığımıza kadar bilir. Onlar sorar eşim de anlatır. Ama ben ailesini seviyorum iyi kendi halinde insanlar. Kimseye karışmazlar 2 gelinleri de şanslı.

Ne yapacağımı bilmiyorum tahammülüm bitti tükendi. Buraya yazamadığım o kadar çok şey var ki. Yazsam destan olur, ama yazasım yok. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.
Bu şekilde kendinizi kaybetmeye kodlarsanız onun esiri olursunuz. Tartışmada ağlamayın ve tamam boşanalım deyin. Kaybetme korkusu olmayan biri çünkü. Sinir hastası olmamak için güçlü ve sağlam durmanız önemli. Mesela ilk tartışmada boşanma kelimesini siz kullanın bakalım karşıda neler oluyor.
 
Merhaba hanımlar.. 27 yaşındayım güzel bir mesleğim var çalışıyorum. Ama hiç birikimim yok. 1.5senelik evliyim. Eşim de 28 yaşında, ve o da güzel bir işi var çalışıyor. Evliliğimde çok yıprandım, çok fazla gözyaşı döktüm ve içim 27 değil 127 yaşında gibi. Her kavgamızda Her tartışmamızda eşim aileni arıyorum gelip seni alsınlar, ben yapamıyorum boşanalım diyor. Sonra ben ağlıyorum kötü oluyorum. O halimi görünce gelip sarılıyor öpüyor özür diliyor. (Barışalım diye ağlamıyorum, onu sevdiğim için kaybetmekten korkuyorum) Ama beni bir o kadar da sevdiğini söylüyor. Buna rağmen tamam boşanalım dersem inadına ve gururuna yedirmez geri adım atmaz ve boşanır. Ayrıca eşim çok fazla trip atan ve asla şiddet meyilli olmasa da çok çabuk sinirlenen biri. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Bu konuyu açmayı uzun zamandır düşünüyordum ama asla da açmak istemiyordum taa ki bu gece bir rüya görene kadar. Çok sevdiğim değer verdiğim biri (vefat efen dedem) rüyama geldi ve ona ağlayarak çok mutsuz olduğumu boşanmak istediğimi söyledim.

Ben eşimi gerçekten çok seviyorum. O benim her şeyim.çok severek evlendik. Benden sonra bir başkasıyla hayat kurabilme ihtimali beni yok ediyor. Acılar içinde kıvrandırıyor.

Eşim çok tatlı çok düşünceli merhametli karıncayı bile incitmez. Çok saygılıdır. Ama işte ikimiz sürekli bir tartışma içindeyiz. Konu ne olursa olsun sonunda tartışma ile bitiyor.

Eşimle aramızdaki problemlere değinmek istemiyorum ve onun sorunlarını dillendirmek istemiyorum ama evliliği çok yorucu. Çok yıprandım. Ayrıca ailesine de çok düşkündür. Bu beni çok yıpratıyor. Aile ile olan evliliği bitmeden biz evlenmişiz gibi. Önceliği her zaman ailesidir bence ( ama önceliğim sensin diyor.) Ailelerden uzakta yaşıyoruz ama ailesi evde yaptığımız yemekten tutun da dışarıya çıkıp ne yaptığımıza kadar bilir. Onlar sorar eşim de anlatır. Ama ben ailesini seviyorum iyi kendi halinde insanlar. Kimseye karışmazlar 2 gelinleri de şanslı.

Ne yapacağımı bilmiyorum tahammülüm bitti tükendi. Buraya yazamadığım o kadar çok şey var ki. Yazsam destan olur, ama yazasım yok. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.
Hem nalına hem mıhına vurmuşsunuz ne diyeceğimi bilemedim.Eşiniz iyi biriyse sorun nedir?Evliliğin ilk zamanları uyum problemi yaşanabilir biz de yaşadık.Bu kadar bunalıma girecek kadar ne yaşadınız.Ailesi öncelikliyse sorun var ama ailesi karışmaz diyorsunuz.Kafanız karışık gibi sanki.Tam olarak sorunun ne olduğunu bilmiyorsunuz belki de.
 
Adamla boşanın demeyelim diye ne kadar güzel sıfat varsa eşinize sıralamışsınız, maşallah. Bu kadar iyi biri, karıncayı bile incitmeyecek, merhametli adam sizi nasıl her defasında ağlatıp evliliği zindan edebiliyor?
Eşiniz bu kadar iyiyse sorun sizde o zaman...
Ki öyle olduğunu sanmıyorum. Bu kadar aileye düşkünlük, her tartışmada "aileni arayacağım, gelip seni alsınlar" sözleri normal değil. Aşktan gözünüz o kadar kör ki eşinizin geçimsiz, acımasız biri olduğunu görmüyorsunuz ya da görmek istemiyorsunuz.
Sakın çocuk yapıp adamı evliliğe bağlamaya çalışmayın. Olan hem çocuğa hem de size olur. İstemeyen erkek bir şekilde boşanıyor, çocuğu da boşuyor eşle birlikte. Siz de kucağınızda bir çocuk, iki kuruş nafaka, ayda 1 kez birkaç saat çocuğunu görüp babalık yapan bir adamla uğraşır durursunuz.
 
Evliliğin ilk 2-3 senesi zordur derler, karşılıklı olarak uyumun oturulması beklenir ama sizin evliliğinizde fazlaca ağlama ve drama var. İki taraf için de ayrılmak daha sağlıklı görünüyor.
Aynen ilk yıllar uyum sağlamakla geçiyor.Ama bu kadar dram ve gözyaşının sonu iyi değil
 
Merhaba hanımlar.. 27 yaşındayım güzel bir mesleğim var çalışıyorum. Ama hiç birikimim yok. 1.5senelik evliyim. Eşim de 28 yaşında, ve o da güzel bir işi var çalışıyor. Evliliğimde çok yıprandım, çok fazla gözyaşı döktüm ve içim 27 değil 127 yaşında gibi. Her kavgamızda Her tartışmamızda eşim aileni arıyorum gelip seni alsınlar, ben yapamıyorum boşanalım diyor. Sonra ben ağlıyorum kötü oluyorum. O halimi görünce gelip sarılıyor öpüyor özür diliyor. (Barışalım diye ağlamıyorum, onu sevdiğim için kaybetmekten korkuyorum) Ama beni bir o kadar da sevdiğini söylüyor. Buna rağmen tamam boşanalım dersem inadına ve gururuna yedirmez geri adım atmaz ve boşanır. Ayrıca eşim çok fazla trip atan ve asla şiddet meyilli olmasa da çok çabuk sinirlenen biri. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Bu konuyu açmayı uzun zamandır düşünüyordum ama asla da açmak istemiyordum taa ki bu gece bir rüya görene kadar. Çok sevdiğim değer verdiğim biri (vefat efen dedem) rüyama geldi ve ona ağlayarak çok mutsuz olduğumu boşanmak istediğimi söyledim.

Ben eşimi gerçekten çok seviyorum. O benim her şeyim.çok severek evlendik. Benden sonra bir başkasıyla hayat kurabilme ihtimali beni yok ediyor. Acılar içinde kıvrandırıyor.

Eşim çok tatlı çok düşünceli merhametli karıncayı bile incitmez. Çok saygılıdır. Ama işte ikimiz sürekli bir tartışma içindeyiz. Konu ne olursa olsun sonunda tartışma ile bitiyor.

Eşimle aramızdaki problemlere değinmek istemiyorum ve onun sorunlarını dillendirmek istemiyorum ama evliliği çok yorucu. Çok yıprandım. Ayrıca ailesine de çok düşkündür. Bu beni çok yıpratıyor. Aile ile olan evliliği bitmeden biz evlenmişiz gibi. Önceliği her zaman ailesidir bence ( ama önceliğim sensin diyor.) Ailelerden uzakta yaşıyoruz ama ailesi evde yaptığımız yemekten tutun da dışarıya çıkıp ne yaptığımıza kadar bilir. Onlar sorar eşim de anlatır. Ama ben ailesini seviyorum iyi kendi halinde insanlar. Kimseye karışmazlar 2 gelinleri de şanslı.

Ne yapacağımı bilmiyorum tahammülüm bitti tükendi. Buraya yazamadığım o kadar çok şey var ki. Yazsam destan olur, ama yazasım yok. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.
Her evlilikte olan durumlar bunlar. Boşan diyenlere kulak asmayın kendileri hiç mi tartismiyor acaba eşleriyle? Olabilir sinirleniyordur siz de belki sinirlenip yanlış kelimeler söylüyorsunuz bilmiyorum ama böyle böyle birbirine alışıyor insanlar evlilikte bence, tartışılır da barışılır da, sevgiyle her şeyin ustesinden gelinir bence ama bu ailene söyleyeceğim gelsin alsın konusunu tartışma sonrasında barisacaginiz zaman güzelce konuşun öyle bir şey söylerse alttan alamayacağınızı söyleyin, bir sonraki tartışmada gerçekten de alttan almayın bence. Hem ben demiştim olur hem de gururunu bırakıp özür diler ve tekrar öyle bir sey söylemez bence. Çok şükür ki çalışıyorsunuz kimseye muhtaç değilsiniz bunu biraz ona hissettirin bence. Bazen bazı dönemler oluyor insan hep kavga ediyor eşiyle, biz de bazen öyleyiz. Önceden ben de ağlardım çok üzülürdüm şu an salladım nasılsa gelip barışmak için çabalıyor. Sinirli bir insanla evli olmanın zor yani bu maalesef önemli olan pişman olması ve ne kadar sinirlense de karşı tarafa zarar vermemesi bence. Tartismalariniz ufak seylerdense bu söylediklerim gecerli, aldatma vs varsa orası ayrı
 
Gene konuyu açıp içini döküp kayıplara karışan bi arkadaş ....

Kendini nasıl da güzel kandırmışsın, keşke bu azmi kendine saygı duymakta da göstersen.

Seni bi itip bi tutarak dengeni bozarak üzerinde hakimiyet kuran bi adamla berabersin.
Bu çok korkunç bi vicdansızlık. Aynısını senelerce ben yaşadım. Ama ben hiç kendimi kandırmıyordum şöyle iyi böyle seviyor beni diye. Her şeyin farkındaydım ama ona bağımlıydım ve kaybetmekten deli gibi korkuyordum. Beni bu hale o getirdi. Her kavgada bitti diyordu , evlendik her kavgada boşanalım demeye başladı. En son dediğinde tamam dedim. 3 gün sonra gidip dilekçe verdik. O kadar özgür hissettim ki.
Bir daha asla hiç kimsenin benimle böyle oynamasına dengemi bozmasına izin vermeyeceğim.
Hiç kimseyi kaybetmekten de korkmuyorum.
Benimle yaşamak istemeyenin .... (bu kısım küfürlü) 'a kadar yolu var.

2 senedir sevgilim var en başından dedim ona. Yok blöf yapayım yok taktik yapayım yok sinirle söyledim diye bitti dersen biter, asla dönüşü olmaz. Kavgamız da oluyor anlaşamadığımız konular da oluyor, gerilim de yaşıyoruz birbirimizi istemeden incittiğimiz de oluyor olabilir 2 ayrı dünyayız sonuçta ama asla ayrılık bahsi geçmiyor. Geçedebilir, geçerse biter bu kadar basit. Ben her zorluğa her anlaşmazlığa rağmen orta yolu bulmaya çalışan, benle uzlaşmaya çalışan, beni seçen bir adamla olmayı hak ediyorum. Beni gözden çıkaran adam gerçekten uzay boşluğuna kadar gidebilir, hiç sorun değil.
 
Beni kaybeymekten korkmayacak adamı boşarım. Pek de bir anlam ifade etmiyorumdur demek ki hayatında. O çok gururlu, peki siz? Çok iyi bir insan olması farketmez. Kadınlar bazen kullanılır bu boşanma kelimesini de bir erkeğin ağzından gerçekten öyle düşünmediği sürece kolay kolay çıkmaz o kelime..
 
Her evlilikte olan durumlar bunlar. Boşan diyenlere kulak asmayın kendileri hiç mi tartismiyor acaba eşleriyle? Olabilir sinirleniyordur siz de belki sinirlenip yanlış kelimeler söylüyorsunuz bilmiyorum ama böyle böyle birbirine alışıyor insanlar evlilikte bence, tartışılır da barışılır da, sevgiyle her şeyin ustesinden gelinir bence ama bu ailene söyleyeceğim gelsin alsın konusunu tartışma sonrasında barisacaginiz zaman güzelce konuşun öyle bir şey söylerse alttan alamayacağınızı söyleyin, bir sonraki tartışmada gerçekten de alttan almayın bence. Hem ben demiştim olur hem de gururunu bırakıp özür diler ve tekrar öyle bir sey söylemez bence. Çok şükür ki çalışıyorsunuz kimseye muhtaç değilsiniz bunu biraz ona hissettirin bence. Bazen bazı dönemler oluyor insan hep kavga ediyor eşiyle, biz de bazen öyleyiz. Önceden ben de ağlardım çok üzülürdüm şu an salladım nasılsa gelip barışmak için çabalıyor. Sinirli bir insanla evli olmanın zor yani bu maalesef önemli olan pişman olması ve ne kadar sinirlense de karşı tarafa zarar vermemesi bence. Tartismalariniz ufak seylerdense bu söylediklerim gecerli, aldatma vs varsa orası ayrı
Her evlikte olan şeyler mi? Her kavganızdan sonra kocanız olacak kişi söyle anana babana gelip seni alsın mı diyor?
 
Her evlilikte olan durumlar bunlar.
Yok yanlış demişler sana, her evlilikte olduğunu zannetmiyorum, bizde yok çünkü, eşimle tartışırız orada kalır, geçer biter, kimse boşanma lafını ağzına almaz, aileler asla karistirilmaz. Bı taraf sinirliyse diğer taraf idare eder falan. Kimse tehditvari konuşmaz mesela, seni eşya gibi vereyim götürsünler getirsinler bahsi olmaz.

Ola ki bir gün asilamayacak bı derdimiz olur o vakit oturur karar veririz, kimsenin ailesini aramaya gerekte yok, herkes yoluna gider. Ota b.ka aile karistirilmaz çünkü, laçkalaşir ilişkiler, taraflar unutur barışır, aileler unutmaz.

Tabii sizin açınızdan farklı gelişiyor belli ki durumlar.
 
Ailesine neleri anlatıyor mesela tartışmalarınızı falan mı o kısmı anlamadım
 
Eşin çok iyi karıncayı incitmez ama çok mutsuzsun. Ailesi çok iyi çok seversin ama ailesiyle de problemler var hiç bir şey anlamadım çok üstün körü ne şiş yanmış ne kebap. Olması gereken politik gelinsin tebrik ederim seni🥰 ilişki terapistine eşinle ya da tek başına gidebilirsin ben bir derdim olunca gidiyorum çok iyi akıllar alıyorum.
 
Yok yanlış demişler sana, her evlilikte olduğunu zannetmiyorum, bizde yok çünkü, eşimle tartışırız orada kalır, geçer biter, kimse boşanma lafını ağzına almaz, aileler asla karistirilmaz. Bı taraf sinirliyse diğer taraf idare eder falan. Kimse tehditvari konuşmaz mesela, seni eşya gibi vereyim götürsünler getirsinler bahsi olmaz.

Ola ki bir gün asilamayacak bı derdimiz olur o vakit oturur karar veririz, kimsenin ailesini aramaya gerekte yok, herkes yoluna gider. Ota b.ka aile karistirilmaz çünkü, laçkalaşir ilişkiler, taraflar unutur barışır, aileler unutmaz.

Tabii sizin açınızdan farklı gelişiyor belli ki durumlar.
Çok doğru tabiki tartışma olur ama eş aileni arayayım seni götürsünler demez. Biz bir saat küssek ikinci saatte sevişiriz. Aileler bilmez bile kavga ettiğimizi birimiz sinirlenir öbürümüz alttan alır. Evlilik kaos ortamı değil ev orası yuva dinlendiğimiz koşa koşa gittiğimiz yer birbirimizde güvenli limanlarız. Böyle olursa çekilir öteki türlü hiç olmasın daha iyi.
 
Ara desene.
Sırf seni yalvartacagini bildiği için tepende tehdit olarak tutuyor, Allah aşkına dik dur da bir kez ara de.
Bana öyle dese kapıyı çarpar çıkarım. Ama en doğrusu sen defol git demek kendisi gitsin madem erkek adam ceketini alıp çıkmalı.
 
Merhaba hanımlar.. 27 yaşındayım güzel bir mesleğim var çalışıyorum. Ama hiç birikimim yok. 1.5senelik evliyim. Eşim de 28 yaşında, ve o da güzel bir işi var çalışıyor. Evliliğimde çok yıprandım, çok fazla gözyaşı döktüm ve içim 27 değil 127 yaşında gibi. Her kavgamızda Her tartışmamızda eşim aileni arıyorum gelip seni alsınlar, ben yapamıyorum boşanalım diyor. Sonra ben ağlıyorum kötü oluyorum. O halimi görünce gelip sarılıyor öpüyor özür diliyor. (Barışalım diye ağlamıyorum, onu sevdiğim için kaybetmekten korkuyorum) Ama beni bir o kadar da sevdiğini söylüyor. Buna rağmen tamam boşanalım dersem inadına ve gururuna yedirmez geri adım atmaz ve boşanır. Ayrıca eşim çok fazla trip atan ve asla şiddet meyilli olmasa da çok çabuk sinirlenen biri. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Bu konuyu açmayı uzun zamandır düşünüyordum ama asla da açmak istemiyordum taa ki bu gece bir rüya görene kadar. Çok sevdiğim değer verdiğim biri (vefat efen dedem) rüyama geldi ve ona ağlayarak çok mutsuz olduğumu boşanmak istediğimi söyledim.

Ben eşimi gerçekten çok seviyorum. O benim her şeyim.çok severek evlendik. Benden sonra bir başkasıyla hayat kurabilme ihtimali beni yok ediyor. Acılar içinde kıvrandırıyor.

Eşim çok tatlı çok düşünceli merhametli karıncayı bile incitmez. Çok saygılıdır. Ama işte ikimiz sürekli bir tartışma içindeyiz. Konu ne olursa olsun sonunda tartışma ile bitiyor.

Eşimle aramızdaki problemlere değinmek istemiyorum ve onun sorunlarını dillendirmek istemiyorum ama evliliği çok yorucu. Çok yıprandım. Ayrıca ailesine de çok düşkündür. Bu beni çok yıpratıyor. Aile ile olan evliliği bitmeden biz evlenmişiz gibi. Önceliği her zaman ailesidir bence ( ama önceliğim sensin diyor.) Ailelerden uzakta yaşıyoruz ama ailesi evde yaptığımız yemekten tutun da dışarıya çıkıp ne yaptığımıza kadar bilir. Onlar sorar eşim de anlatır. Ama ben ailesini seviyorum iyi kendi halinde insanlar. Kimseye karışmazlar 2 gelinleri de şanslı.

Ne yapacağımı bilmiyorum tahammülüm bitti tükendi. Buraya yazamadığım o kadar çok şey var ki. Yazsam destan olur, ama yazasım yok. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.
Karıncayı bile incitmez mı

Siz nesiniz kimsiniz peki, duvar mi
 
Merhaba hanımlar.. 27 yaşındayım güzel bir mesleğim var çalışıyorum. Ama hiç birikimim yok. 1.5senelik evliyim. Eşim de 28 yaşında, ve o da güzel bir işi var çalışıyor. Evliliğimde çok yıprandım, çok fazla gözyaşı döktüm ve içim 27 değil 127 yaşında gibi. Her kavgamızda Her tartışmamızda eşim aileni arıyorum gelip seni alsınlar, ben yapamıyorum boşanalım diyor. Sonra ben ağlıyorum kötü oluyorum. O halimi görünce gelip sarılıyor öpüyor özür diliyor. (Barışalım diye ağlamıyorum, onu sevdiğim için kaybetmekten korkuyorum) Ama beni bir o kadar da sevdiğini söylüyor. Buna rağmen tamam boşanalım dersem inadına ve gururuna yedirmez geri adım atmaz ve boşanır. Ayrıca eşim çok fazla trip atan ve asla şiddet meyilli olmasa da çok çabuk sinirlenen biri. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Bu konuyu açmayı uzun zamandır düşünüyordum ama asla da açmak istemiyordum taa ki bu gece bir rüya görene kadar. Çok sevdiğim değer verdiğim biri (vefat efen dedem) rüyama geldi ve ona ağlayarak çok mutsuz olduğumu boşanmak istediğimi söyledim.

Ben eşimi gerçekten çok seviyorum. O benim her şeyim.çok severek evlendik. Benden sonra bir başkasıyla hayat kurabilme ihtimali beni yok ediyor. Acılar içinde kıvrandırıyor.

Eşim çok tatlı çok düşünceli merhametli karıncayı bile incitmez. Çok saygılıdır. Ama işte ikimiz sürekli bir tartışma içindeyiz. Konu ne olursa olsun sonunda tartışma ile bitiyor.

Eşimle aramızdaki problemlere değinmek istemiyorum ve onun sorunlarını dillendirmek istemiyorum ama evliliği çok yorucu. Çok yıprandım. Ayrıca ailesine de çok düşkündür. Bu beni çok yıpratıyor. Aile ile olan evliliği bitmeden biz evlenmişiz gibi. Önceliği her zaman ailesidir bence ( ama önceliğim sensin diyor.) Ailelerden uzakta yaşıyoruz ama ailesi evde yaptığımız yemekten tutun da dışarıya çıkıp ne yaptığımıza kadar bilir. Onlar sorar eşim de anlatır. Ama ben ailesini seviyorum iyi kendi halinde insanlar. Kimseye karışmazlar 2 gelinleri de şanslı.

Ne yapacağımı bilmiyorum tahammülüm bitti tükendi. Buraya yazamadığım o kadar çok şey var ki. Yazsam destan olur, ama yazasım yok. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.
Tüm yorumları okudum. Herkese çok teşekkür ederim. Ezik diyende olmuş güçlü dur diyen de olmuş. Bilemiyorum ya ben çok güçsüzüm ya da hemcinslerim gerçekten çok güçlü dirençli 🤍
Eşimi seviyorum ama sevgi bir yere kadar evet hepiniz haklısınız. Korkuyorum bu saatten sonra yeni bir düzen yeni bir hayat. Yeniden ekonomik toparlanma vs korkutuyor beni. Çünkü kuruş birikimim yok. Alıştım evime düzenime en çokta eşime.

Ailesine evdeki sorunları vs asla anlatmaz. Ama örnek veriyorum en basitinden bir geziye gidelim hopp ailesine söyler. Ve ne ara söylediğini inanın hiç bilmiyorum. Aşırı aşırı iletişim halindeler. Benimle ev içinde bu kadar iletişimi yoktur.

Kurtarmaya çok çalıştım ama artık soğuduğumu ve ilk fırsatta gideceğimi biliyor sanırım. Ve bu yüzden 3 aydır neredeyse hiç tartışma yok, boşanalım kelimesi yok. Ne desem tamam evresi, fakat ben artık tahammül edemiyorum. Bu yüzden konu açtım.

Herkese çok teşekkür ederimm ❤️
 
Eşiniz merhametli falan değil, acımasız ve ergen. Bu evlilik sizi tüketip yok edene dek devam eder ta ki sizden geriye hiçbirşey kalmayana dek. O da rahat bir on yılınızı alır. Eşiniz sizi sevmiyor. Sizin ona duygusal köle oluşunuzu seviyor.
 
Merhaba hanımlar.. 27 yaşındayım güzel bir mesleğim var çalışıyorum. Ama hiç birikimim yok. 1.5senelik evliyim. Eşim de 28 yaşında, ve o da güzel bir işi var çalışıyor. Evliliğimde çok yıprandım, çok fazla gözyaşı döktüm ve içim 27 değil 127 yaşında gibi. Her kavgamızda Her tartışmamızda eşim aileni arıyorum gelip seni alsınlar, ben yapamıyorum boşanalım diyor. Sonra ben ağlıyorum kötü oluyorum. O halimi görünce gelip sarılıyor öpüyor özür diliyor. (Barışalım diye ağlamıyorum, onu sevdiğim için kaybetmekten korkuyorum) Ama beni bir o kadar da sevdiğini söylüyor. Buna rağmen tamam boşanalım dersem inadına ve gururuna yedirmez geri adım atmaz ve boşanır. Ayrıca eşim çok fazla trip atan ve asla şiddet meyilli olmasa da çok çabuk sinirlenen biri. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Bu konuyu açmayı uzun zamandır düşünüyordum ama asla da açmak istemiyordum taa ki bu gece bir rüya görene kadar. Çok sevdiğim değer verdiğim biri (vefat efen dedem) rüyama geldi ve ona ağlayarak çok mutsuz olduğumu boşanmak istediğimi söyledim.

Ben eşimi gerçekten çok seviyorum. O benim her şeyim.çok severek evlendik. Benden sonra bir başkasıyla hayat kurabilme ihtimali beni yok ediyor. Acılar içinde kıvrandırıyor.

Eşim çok tatlı çok düşünceli merhametli karıncayı bile incitmez. Çok saygılıdır. Ama işte ikimiz sürekli bir tartışma içindeyiz. Konu ne olursa olsun sonunda tartışma ile bitiyor.

Eşimle aramızdaki problemlere değinmek istemiyorum ve onun sorunlarını dillendirmek istemiyorum ama evliliği çok yorucu. Çok yıprandım. Ayrıca ailesine de çok düşkündür. Bu beni çok yıpratıyor. Aile ile olan evliliği bitmeden biz evlenmişiz gibi. Önceliği her zaman ailesidir bence ( ama önceliğim sensin diyor.) Ailelerden uzakta yaşıyoruz ama ailesi evde yaptığımız yemekten tutun da dışarıya çıkıp ne yaptığımıza kadar bilir. Onlar sorar eşim de anlatır. Ama ben ailesini seviyorum iyi kendi halinde insanlar. Kimseye karışmazlar 2 gelinleri de şanslı.

Ne yapacağımı bilmiyorum tahammülüm bitti tükendi. Buraya yazamadığım o kadar çok şey var ki. Yazsam destan olur, ama yazasım yok. Tavsiyelerinize ihtiyacım var.
Karıncayı bile incitmez mi? Çok mu saygılı? O yüzden mi kavga ederken "ailen gelsin alsın" diye defolu eşya muamelesi yapıyor? Lütfen açın gözünüzü ya.
Saygı duyulacak biri değil karşınızdaki.
 
Back
X