Kendi aiLeem (!)
onlara ailem demek bile istemiyorum bazen biliyormusunuz ..
Hergün aynı evin içinde aynı şekilde onları görmek zorunda olmaktan nefret ediyorum.
Şuan yazmak istediklerimi onlara asla anlatamam.
Anlamazlar..
O yüzden burayıı seçiyorumm..
Karşımdalarmış gibi içimi döküyorum..
Beni o kadar kırdınızz,o kadar yıprattınızkii..
Sizden gördüğüm acıyı hiç kimseden görmedim..
Sizin ağlattığınız kadar hiç kimse için ağlamadım..
Ben hiç bir zaman "ailem benim herşeyim" diyemedim..
"onlardan asla kopamam,vazgeçemem" diyemedim..
çünkü bu sözleri hak edicek bir aileye sahip değilim.
Sen "Baba"
Sana baba demek zorunda olduğum için bu hayattan nefret ediyorum.
Bana saçma sapan gelen sebeblerden dolayı bağırıp çağırmandan bıktım artık..
o içimi parçalayan sesinden,benimde bi gururum olduğunu unutmandan,söylediklerime gülüp geçmenden,yaptığın haksızlıklardan bıktım.
Filmlerde,masallarda "kahraman" olarak görülen baba figüründen öyle farklısınki benim için bütün sevgimi tüketten.Hiç tanımadığım bir nefretle doldurdun içimi.
Sözünü dinlemek zorunda olmaktan,sana boyun eğmekten,kurallarından,herşeye karışmandan,SENDEN nefret ediyorum..
Ve..
Sen "Anne"
O kutsal annelerden değilsin benim için,
Sokaktaki tanımadığım insanlar bile senden daha değerli.
Hiç bir zaman yanımda olmadın bu güne kadar.
Hep anlayış göstermeye çalıştım.Kötü şartlarda kötü bir dönemde büyümüş olmana bağladım beni anlamamanı.
Ama sen hiç kendini geliştirmek için uğraşmadın bile.
olanları kabul ettin hep,hiç bir denilene itiraz etmedin ve ben senin yüzünden bu kadar pasif bu kadar kendine güvensiz büyüdüm.
Senin yüzünden,senden gördüklerim yüzünden hep ikinci planda kalan olmayı tercih ettim. Hiç bir zaman ifade edemedim kendimi..
Sayenizde kendiyle bile küs,kendi dünyasını yıkmış,başarısız,sevgisiz bir insan oldum
Beni hayattan bıktırdığınız için teşekkür ediyorum size..
onlara ailem demek bile istemiyorum bazen biliyormusunuz ..
Hergün aynı evin içinde aynı şekilde onları görmek zorunda olmaktan nefret ediyorum.
Şuan yazmak istediklerimi onlara asla anlatamam.
Anlamazlar..
O yüzden burayıı seçiyorumm..
Karşımdalarmış gibi içimi döküyorum..
Beni o kadar kırdınızz,o kadar yıprattınızkii..
Sizden gördüğüm acıyı hiç kimseden görmedim..
Sizin ağlattığınız kadar hiç kimse için ağlamadım..
Ben hiç bir zaman "ailem benim herşeyim" diyemedim..
"onlardan asla kopamam,vazgeçemem" diyemedim..
çünkü bu sözleri hak edicek bir aileye sahip değilim.
Sen "Baba"
Sana baba demek zorunda olduğum için bu hayattan nefret ediyorum.
Bana saçma sapan gelen sebeblerden dolayı bağırıp çağırmandan bıktım artık..
o içimi parçalayan sesinden,benimde bi gururum olduğunu unutmandan,söylediklerime gülüp geçmenden,yaptığın haksızlıklardan bıktım.
Filmlerde,masallarda "kahraman" olarak görülen baba figüründen öyle farklısınki benim için bütün sevgimi tüketten.Hiç tanımadığım bir nefretle doldurdun içimi.
Sözünü dinlemek zorunda olmaktan,sana boyun eğmekten,kurallarından,herşeye karışmandan,SENDEN nefret ediyorum..
Ve..
Sen "Anne"
O kutsal annelerden değilsin benim için,
Sokaktaki tanımadığım insanlar bile senden daha değerli.
Hiç bir zaman yanımda olmadın bu güne kadar.
Hep anlayış göstermeye çalıştım.Kötü şartlarda kötü bir dönemde büyümüş olmana bağladım beni anlamamanı.
Ama sen hiç kendini geliştirmek için uğraşmadın bile.
olanları kabul ettin hep,hiç bir denilene itiraz etmedin ve ben senin yüzünden bu kadar pasif bu kadar kendine güvensiz büyüdüm.
Senin yüzünden,senden gördüklerim yüzünden hep ikinci planda kalan olmayı tercih ettim. Hiç bir zaman ifade edemedim kendimi..
Sayenizde kendiyle bile küs,kendi dünyasını yıkmış,başarısız,sevgisiz bir insan oldum
Beni hayattan bıktırdığınız için teşekkür ediyorum size..