2 aylık evliliğim iyi gitmiyor, yardım

esmermavigoz

kafası karmakarışık bir kadın..
Kayıtlı Üye
19 Şubat 2015
563
415
2 aylık evliyim, 26 yaşındayız, 2. evliliğimi yaptım (ilki 21 yaşında 15 gün sürmüştü), eşimin ilk evlil.
konu eşimin ailesine olan aşırı düşkünlüğü. ailesinde baba rolünü üstlenmesi ve 7 kardeşine karşı kendini manevi olarak yakınlık sorumluluğu hissetmesi.

sürekli onlara karşı sorumlu hissetmesinden dolayı tartışıyoruz, 2 aydır belki 10-15 kez ailesi bu evde bulundu çeşitli sebeplerden ötürü.
hayırlı olsuna akrabaları geliyordu, kayınvalidem ve eşimin kardeşleri de bizde oluyordu. bir sebepten ötürü bu evde oluyorlar.
14 katlı binanın en üst katındayım, kayınvalidem alt katta yaşıyor, ailem ise 120 km uzakta.
bazen kendimi enayi gibi hissediyorum, ben ailemi göremiyorken o ailesini hergün görüyor, benim ailem daha 1 kez evime gelmişken onun ailesi defalarca kez oturmaya geldi. bu canımı çok sıkıyor, sanki ağaç kavuğundan çıkmışım benim ailem yokmuş gibi sürekli onun ailesiyle yakın olmak canımı acıtıyor. ailemi terkedip, başka aile transfer olmuş gibi hissediyorum. ve tek kız evladıyım, ailem benden sonra çok eksik kaldı, annemse evliliğimin ilk 3 haftası onu hiç arayamadım görüntülü konuşamadık diye bana küstü, arayamadım çünkü eşimle çok kavga ediyorduk neredeyse gün aşırı eve misafir geliyordu diye, annem bunları bilsin istemedim çünkü huzursuz olurdu ve eşim gözünden düşerdi.

kardeşleri evlendiğimiz ilk günden beri hergün eve bir bahaneyle geliyordu (3 küçük kardeşi var 6-8-11 yaşlarında). ilk günler sinir krizleri geçirdim hep böylemi olcak diye birini gönderiyorum öteki kapıyı çalıyor, eşim çocuklara anlayışlı olmam gerektiğini söyledi bende onlara hep hoşgörülü olursam alışamazlar diye bi süre sonra çocuklara sert tavırla buraya gelmemeleri gerektiğini söyledim. bu şekilde çocukları alıştırdım artık ailesi gelmeden gelmiyorlar. aileme karşı çektiğim vicdan azabı bir yana dursun, eşimin ailesini kardeşlerini gerçekten çok seviyorum hepsi o kadar iyiler ki, şimdiye kadar her süreçte kayınvalidem, kayınbabam ve büyük kardeşleri bizim için çok çaba veriler maddi olarak. kayınvalideme resmen hayranım hergün yemek gönderir, davet etmeden gelmez, çocuklara da bunu öğretiyor ama çocuklar dinlemiyordu, tüm derdimi sıkıntımı onunla paylaşırım şimdiye kadar tek bir kelimesi bile rahatsız etmedi kalbimi kırmadı, boşanmış olma durumuma kucak açtı, yani ailesi aşırı iyidir ama yine de bukadar yakın olmak beni rahatsız ediyor rahatsız olduğum içinde vicdan azabı çekiyorum haketmiyorlar diyorum. eşim dün kuzenlerim gelsin okey oynayalım dedi, geçen hafta burdalardı yine oynadınız bu kadar sık istemiyorum dedim diye bana küstü, nasıl bi zihniyetim varmış herkesten uzak kalmak istiyomuşum bla bla. almanyaya gitmek istiyor, vizesini verdi diyorki orda yerleşir tutunursak kardeşlerimi de getirticem onlarda kendine hayat kursun, annemlerde gelsin çocuklar orda büyüsün diyor, he dedim ordada onlarla dipdibe ol iyice beni ihmal et benim kimsem olmayacak orda. yapayalnız kalıcam kendi sülalemden kimse kalmayacağı için. kafam karışık oyüzden karışık yazdım kb.

velhasıl kelam, kendi ailenizle az, eşin ailesiyle çok görüşmek normal bişey mi ? eşim normal gibi davranıyor gelin geldin normal diyip asabımı bozuyor niye yakın oturdunuz derseniz evleri var kiraya para vermek istemedik, birde evi baştan dayayıp döşeyince bize cazip geldi. bu güzellikte bir evde 30 bin lira kiradan aşağıya oturamayız. birisi bana madem ailesi çok iyi rahat mı batıyor görüş işte desin de normalleştireyim şu durumu. artık tartışmaktan yoruldum.

güncelleme : bu ailelere gitme- gelme durumunun zamanla oturacağını farkettim. evliliğimizin ilk günleri olmasından ötürü aşırı görüşmeler bana fazla geldi, ilerleyen dönemde olsa bu kadar sorun etmezdim. annem ve babam hariç tüm akrabalarımla aynı şehirdeyiz, onlara gidip gelerek bu kendimi yalnız hissetme durumunu eşitleyeceğim.
beni anlayamayanlara ve nankörlükle suçlayanlara kocamaan öpücük, evet kayınvalidem gibi melek insanlarda var, ve bana prensesss gibi davranıyorlar sağolsunlar :) ayrıca benim kadar kayın aile içinde bulunsaydınız delireceğinize eminim - NE KADAR İYİ OLURLARSA OLSUNLAR- insan sıkılıyor.
bunu oturtuyoruz eşimle beraber oda alışacak bende. burda okuyunca bu sorunu yeni evlenen çoğu kadının yaşadığını farkettim. gerçi zaten almanyaya gideceğiz bu dertlerim olmayacak. :KK70:
 
Son düzenleme:
2 aylık evliyim, 26 yaşındayız, 2. evliliğimi yaptım (ilki 21 yaşında 15 gün sürmüştü), eşimin ilk evliliği, bunalımdayım.
konu eşimin ailesine olan aşırı düşkünlüğü. ailesinde baba rolünü üstlenmesi ve 7 kardeşine karşı kendini manevi olarak yakınlık sorumluluğu hissetmesi.

sürekli onlara karşı sorumlu hissetmesinden dolayı tartışıyoruz, 2 aydır belki 10-15 kez ailesi bu evde bulundu çeşitli sebeplerden ötürü.
hayırlı olsuna akrabaları geliyordu, kayınvalidem ve eşimin kardeşleri de bizde oluyordu. bir sebepten ötürü bu evde oluyorlar.
14 katlı binanın en üst katındayım, kayınvalidem alt katta yaşıyor, ailem ise 120 km uzakta.
bazen kendimi enayi gibi hissediyorum, ben ailemi göremiyorken o ailesini hergün görüyor, benim ailem daha 1 kez evime gelmişken onun ailesi defalarca kez oturmaya geldi. bu canımı çok sıkıyor, sanki ağaç kavuğundan çıkmışım benim ailem yokmuş gibi sürekli onun ailesiyle yakın olmak canımı acıtıyor. ailemi terkedip, başka aile transfer olmuş gibi hissediyorum. ve tek kız evladıyım, ailem benden sonra çok eksik kaldı, annemse evliliğimin ilk 3 haftası onu hiç arayamadım görüntülü konuşamadık diye bana küstü, arayamadım çünkü eşimle çok kavga ediyorduk ve neredeyse gün aşırı eve misafir geliyordu, annem bunları bilsin istemedim çünkü huzursuz olurdu ve eşim gözünden düşerdi.

kardeşleri evlendiğimiz ilk günden beri hergün eve bir bahaneyle geliyordu (3 küçük kardeşi var 6-8-11 yaşlarında). ilk günler sinir krizleri geçirdim hep böylemi olcak diye birini gönderiyorum öteki kapıyı çalıyor, eşim çocuklara anlayışlı olmam gerektiğini söyledi bende onlara hep hoşgörülü olursam alışamazlar diye bi süre sonra çocuklara sert tavırla buraya gelmemeleri gerektiğini söyledim. bu şekilde çocukları alıştırdım artık ailesi gelmeden gelmiyorlar. aileme karşı çektiğim vicdan azabı bir yana dursun, eşimin ailesini kardeşlerini gerçekten çok seviyorum hepsi o kadar iyiler ki, şimdiye kadar her süreçte kayınvalidem, kayınbabam ve büyük kardeşleri bizim için çok çaba veriler maddi olarak. kayınvalideme resmen hayranım hergün yemek gönderir, davet etmeden gelmez, çocuklarada bunu öğretiyor ama çocuklar dinlemiyordu, tüm derdimi sıkıntımı onunla paylaşırım şimdiye kadar tek bir kelimesi bile rahatsız etmedi kalbimi kırmadı, boşanmış olma durumuma kucak açtı, yani ailesi aşırı iyidir ama yinede bukadar yakın olmak beni rahatsız ediyori rahatsız olduğum içinde vicdan azabı çekiyorum haketmiyorlar diyorum. eşim dün kuzenlerim gelsin okey oynayalım dedi, geçen hafta burdalardı yine oynadınız bu kadar sık istemiyorum dedim diye bana küstü, nasıl bi zihniyetim varmış herkesten uzak kalmak istiyomuşum bla bla. almanyaya gitmek istiyor, vizesini verdi diyorki orda yerleşir tutunursak kardeşlerimi de getirticem onlarda kendine hayat kursun, annemlerde gelsin çocuklar orda büyüsün diyor, he dedim ordada onlarla dipdibe ol iyice beni ihmal et benim kimsem olmayacak orda. yapayalnız kalıcam kendi sülalemden kimse kalmayacağı için. kafam karışık oyüzden karışık yazdım kb.

velhasıl kelam, kendi ailenizle az, eşin ailesiyle çok görüşmek normal bişey mi ? eşim normal gibi davranıyor gelin geldin normal diyip asabımı bozuyor niye yakın oturdunuz derseniz evleri var kiraya para vermek istemedik, birde evi baştan dayayıp döşeyince bize cazip geldi. bu güzellikte bir evde 30 bin lira kiradan aşağıya oturamayız. birisi bana madem ailesi çok iyi rahat mı batıyor görüş işte desin de normalleştireyim şu durumu. artık tartışmaktan yoruldum.
Eşinizi seviyor musunuz yoksa iyi bir adam, evine bakar düşüncesiyle mantık evliliği mi yaptınız ? Aileniz 120 km uzakta yaşıyorsa, ilişkiniz uzak mesafe ilişkisi miydi ?
 
Aslında bir şey demek istemiyorum bu senin sınavındır, ama hatalarla dolu bir hayat. İlk evliliği 21 yaşında koştur koştur yaptın, 15 gün dayandın. Yaşadıklarından tecrübe çıkarmadın mı? Şimdiki eşinin aileci oldugunu anlamış olman lazımdı. Sonra koştur koştur gidip bir de 26 yaşında ikinci evlilik yapıyorsun. Hiçbir tecrübeyi kaale almamışsın belli ki. Aile apartmanında yaşıyorsun. Koca desen 5 para etmez. Değişik hayatlar. Allah yardımcın olsun
 
2 aylık evliyim, 26 yaşındayız, 2. evliliğimi yaptım (ilki 21 yaşında 15 gün sürmüştü), eşimin ilk evliliği, bunalımdayım.
konu eşimin ailesine olan aşırı düşkünlüğü. ailesinde baba rolünü üstlenmesi ve 7 kardeşine karşı kendini manevi olarak yakınlık sorumluluğu hissetmesi.

sürekli onlara karşı sorumlu hissetmesinden dolayı tartışıyoruz, 2 aydır belki 10-15 kez ailesi bu evde bulundu çeşitli sebeplerden ötürü.
hayırlı olsuna akrabaları geliyordu, kayınvalidem ve eşimin kardeşleri de bizde oluyordu. bir sebepten ötürü bu evde oluyorlar.
14 katlı binanın en üst katındayım, kayınvalidem alt katta yaşıyor, ailem ise 120 km uzakta.
bazen kendimi enayi gibi hissediyorum, ben ailemi göremiyorken o ailesini hergün görüyor, benim ailem daha 1 kez evime gelmişken onun ailesi defalarca kez oturmaya geldi. bu canımı çok sıkıyor, sanki ağaç kavuğundan çıkmışım benim ailem yokmuş gibi sürekli onun ailesiyle yakın olmak canımı acıtıyor. ailemi terkedip, başka aile transfer olmuş gibi hissediyorum. ve tek kız evladıyım, ailem benden sonra çok eksik kaldı, annemse evliliğimin ilk 3 haftası onu hiç arayamadım görüntülü konuşamadık diye bana küstü, arayamadım çünkü eşimle çok kavga ediyorduk ve neredeyse gün aşırı eve misafir geliyordu, annem bunları bilsin istemedim çünkü huzursuz olurdu ve eşim gözünden düşerdi.

kardeşleri evlendiğimiz ilk günden beri hergün eve bir bahaneyle geliyordu (3 küçük kardeşi var 6-8-11 yaşlarında). ilk günler sinir krizleri geçirdim hep böylemi olcak diye birini gönderiyorum öteki kapıyı çalıyor, eşim çocuklara anlayışlı olmam gerektiğini söyledi bende onlara hep hoşgörülü olursam alışamazlar diye bi süre sonra çocuklara sert tavırla buraya gelmemeleri gerektiğini söyledim. bu şekilde çocukları alıştırdım artık ailesi gelmeden gelmiyorlar. aileme karşı çektiğim vicdan azabı bir yana dursun, eşimin ailesini kardeşlerini gerçekten çok seviyorum hepsi o kadar iyiler ki, şimdiye kadar her süreçte kayınvalidem, kayınbabam ve büyük kardeşleri bizim için çok çaba veriler maddi olarak. kayınvalideme resmen hayranım hergün yemek gönderir, davet etmeden gelmez, çocuklarada bunu öğretiyor ama çocuklar dinlemiyordu, tüm derdimi sıkıntımı onunla paylaşırım şimdiye kadar tek bir kelimesi bile rahatsız etmedi kalbimi kırmadı, boşanmış olma durumuma kucak açtı, yani ailesi aşırı iyidir ama yinede bukadar yakın olmak beni rahatsız ediyori rahatsız olduğum içinde vicdan azabı çekiyorum haketmiyorlar diyorum. eşim dün kuzenlerim gelsin okey oynayalım dedi, geçen hafta burdalardı yine oynadınız bu kadar sık istemiyorum dedim diye bana küstü, nasıl bi zihniyetim varmış herkesten uzak kalmak istiyomuşum bla bla. almanyaya gitmek istiyor, vizesini verdi diyorki orda yerleşir tutunursak kardeşlerimi de getirticem onlarda kendine hayat kursun, annemlerde gelsin çocuklar orda büyüsün diyor, he dedim ordada onlarla dipdibe ol iyice beni ihmal et benim kimsem olmayacak orda. yapayalnız kalıcam kendi sülalemden kimse kalmayacağı için. kafam karışık oyüzden karışık yazdım kb.

velhasıl kelam, kendi ailenizle az, eşin ailesiyle çok görüşmek normal bişey mi ? eşim normal gibi davranıyor gelin geldin normal diyip asabımı bozuyor niye yakın oturdunuz derseniz evleri var kiraya para vermek istemedik, birde evi baştan dayayıp döşeyince bize cazip geldi. bu güzellikte bir evde 30 bin lira kiradan aşağıya oturamayız. birisi bana madem ailesi çok iyi rahat mı batıyor görüş işte desin de normalleştireyim şu durumu. artık tartışmaktan yoruldum.
Ee keşke evlenmeseydiniz.

Siz daha çekirdek aile olamamışsınız ki.. İkinizde ailelerinize bu kadar düşkünseniz evlenmeseydiniz.
 
Siz biraz işi inada mı bindirmişsiniz diyeyim kendi içinizde farklı mı anlıyorsunuz diyeyim bilemedim. Sanki hırs gibi bir şey yapmışsınız. Benim ailem gelemiyor onlarda gelmesin gibi.
Aynen öyle yapmaya çalışıyor bu kafayla bu evliliği de uzun sürmez.
 
Yani bana davranışlar çok garip gelmedi. Sen bilerek aynı apartmana oturmuşsun, şimdi ailem 120 km uzakta kaldı ama kayınvalide yakında diye anlaşılmaz triplere gitmişsin.

Üstüne sana hiçbir kötülükleri olmadığını söylediğin aileye karşı fevri davranışlar sergiliyorsun. Olacak iş değil. Yani ben eğer kocamın küçük kardeşlerinin olduğu apartmana otursam, bu çocukların elbelt zırt pırt geleceğini bilirim, hevesleri olacak çünkü, çok belli değil mi? Ayrıca misafirlere de gelirler. Normal yani.

Bu gidişle, bu işten sen zararlı çıkacak gibisin, insanlar belli bir yere kadar alttan alır. Belli bir süre sonra, dayanacak güçleri kalmaz.
 
Eşinizi seviyor musunuz yoksa iyi bir adam, evine bakar düşüncesiyle mantık evliliği mi yaptınız ? Aileniz 120 km uzakta yaşıyorsa, ilişkiniz uzak mesafe ilişkisi miydi ?
çok severek evlendik, dillere destan da bir aşkımız vardır, beni ailemden almak için ailesi de kendisi de çok mücadele etti çünkü ailem beni evlendirmek istemiyordu, 2 senedir beraberiz. ailesini hep çok sevdim sorumluluk sahibi olması kardeşlerine karşı bu kadar saf iyi niyetli olmasına, ailesinin birbirine bu kadar verici olmasına hayran kalıyordum biz kardeşlerimle bu kadar özverili değiliz erkek kardeşimin 5 lira emeği geçmemiştir üstümde, yada annem bazen 100 liranın hesabını yapardı, babam evlilik sürecinde belirlediği bütçeye kadar davranırken karşı taraf bütçesini aşırı zorlayarak hep isteğimiz olsun diye uğraştılar oyüzden ailesini seviyorum hiç gelinlik, hizmet, saygı beklemediler benden tam tersi kardeşleri ve kayınvalidem hala önüme yemeği çayı koyar önümden kaldırırlar aşırı saygı gösteriyorlar ama beni rahatsız eden onlar değil ailemden uzakta olmak ve başka bir aileye yakın olmak. bunu sindiremiyorum sanırım
Aslında bir şey demek istemiyorum bu senin sınavındır, ama hatalarla dolu bir hayat. İlk evliliği 21 yaşında koştur koştur yaptın, 15 gün dayandın. Yaşadıklarından tecrübe çıkarmadın mı? Şimdiki eşinin aileci oldugunu anlamış olman lazımdı. Sonra koştur koştur gidip bir de 26 yaşında ikinci evlilik yapıyorsun. Hiçbir tecrübeyi kaale almamışsın belli ki. Aile apartmanında yaşıyorsun. Koca desen 5 para etmez. Değişik hayatlar. Allah yardımcın olsun
Sen buralara nirden geldin?

Bu kocayı çok mu aradın? Illlllla ki öncesinde ufak bi fragman görmüs olmalısınız. Pat diye mi evlendiniz.
 
Hadi 21 yaşında evlenip ilk hatanı yaptın,ikinci evlilik için niye ince eleyip sık dokumadın?İlla ki sinyalleri vermişlerlerdir şu anda yaşadıklarına dair.Bu da fazla uzun sürecek gibi gözükmüyor,bence boşan ve üçüncü evlilik için fazla acele etme.
Aşkım aynısını ben de dedim. Kısmet 3.ye artık. 🧿
 
çok severek evlendik, dillere destan da bir aşkımız vardır, beni ailemden almak için ailesi de kendisi de çok mücadele etti çünkü ailem beni evlendirmek istemiyordu, 2 senedir beraberiz. ailesini hep çok sevdim sorumluluk sahibi olması kardeşlerine karşı bu kadar saf iyi niyetli olmasına, ailesinin birbirine bu kadar verici olmasına hayran kalıyordum biz kardeşlerimle bu kadar özverili değiliz erkek kardeşimin 5 lira emeği geçmemiştir üstümde, yada annem bazen 100 liranın hesabını yapardı, babam evlilik sürecinde belirlediği bütçeye kadar davranırken karşı taraf bütçesini aşırı zorlayarak hep isteğimiz olsun diye uğraştılar oyüzden ailesini seviyorum hiç gelinlik, hizmet, saygı beklemediler benden tam tersi kardeşleri ve kayınvalidem hala önüme yemeği çayı koyar önümden kaldırırlar aşırı saygı gösteriyorlar ama beni rahatsız eden onlar değil ailemden uzakta olmak ve başka bir aileye yakın olmak. bunu sindiremiyorum sanırım
E kardeşlerine çok bağlı diye beğenip de kardeşlerinden rahatsız olamazsınız ama...
AIleden uzaklık kısmı da zamanla alışılır belki başbaşa kalabilirseniz
 
Siz biraz işi inada mı bindirmişsiniz diyeyim kendi içinizde farklı mı anlıyorsunuz diyeyim bilemedim. Sanki hırs gibi bir şey yapmışsınız. Benim ailem gelemiyor onlarda gelmesin gibi.
evet benimki bir gurur meselesi haline geldi ben görüşemiyorsam oda görmesin onun kardeşi varsa benimde var diye triplerdeyim
 
çok severek evlendik, dillere destan da bir aşkımız vardır, beni ailemden almak için ailesi de kendisi de çok mücadele etti çünkü ailem beni evlendirmek istemiyordu, 2 senedir beraberiz. ailesini hep çok sevdim sorumluluk sahibi olması kardeşlerine karşı bu kadar saf iyi niyetli olmasına, ailesinin birbirine bu kadar verici olmasına hayran kalıyordum biz kardeşlerimle bu kadar özverili değiliz erkek kardeşimin 5 lira emeği geçmemiştir üstümde, yada annem bazen 100 liranın hesabını yapardı, babam evlilik sürecinde belirlediği bütçeye kadar davranırken karşı taraf bütçesini aşırı zorlayarak hep isteğimiz olsun diye uğraştılar oyüzden ailesini seviyorum hiç gelinlik, hizmet, saygı beklemediler benden tam tersi kardeşleri ve kayınvalidem hala önüme yemeği çayı koyar önümden kaldırırlar aşırı saygı gösteriyorlar ama beni rahatsız eden onlar değil ailemden uzakta olmak ve başka bir aileye yakın olmak. bunu sindiremiyorum sanırım
Rahatlık batıyor size, net. Değer kıymet bilmiyorsunuz.
 
Yani bana davranışlar çok garip gelmedi. Sen bilerek aynı apartmana oturmuşsun, şimdi ailem 120 km uzakta kaldı ama kayınvalide yakında diye anlaşılmaz triplere gitmişsin.

Üstüne sana hiçbir kötülükleri olmadığını söylediğin aileye karşı fevri davranışlar sergiliyorsun. Olacak iş değil. Yani ben eğer kocamın küçük kardeşlerinin olduğu apartmana otursam, bu çocukların elbelt zırt pırt geleceğini bilirim, hevesleri olacak çünkü, çok belli değil mi? Ayrıca misafirlere de gelirler. Normal yani.

Bu gidişle, bu işten sen zararlı çıkacak gibisin, insanlar belli bir yere kadar alttan alır. Belli bir süre sonra, dayanacak güçleri kalmaz.
👏🏼👏🏼👏🏼
 
X