Arkadaşlarım , herkese günaydın
Gününüz güzel geçsin.Bu aralar hassas bir dönemden geçiyorum. Belki de bu yüzden böyle bir konu açma ihtiyacı hissettim.6 yaşında Smokin cinsi tatlı mı tatlı bir oğlan kedimiz var. Kendisinin 3.ailesiyiz.6 yıldır bizimle yaşıyor.Eşimin arkadaşının kız kardeşi barınağa vermek üzereyken aldım onu.Onunla ilk karşılaştığımda tüyleri topak, poposunda kaka kalıntısı ve üstü başı s...g..ra kokuyordu. Hemen veterinere götürdüm bir güzel temizlendi,paklandı, bakımını ,aşılarını yaptırdım ,vitamin takviyesi ,ilgi derken toparlandı tüy kuşum.Görür görmez bağlandım, kimselere vermem onu ...Gözüm gibi bakar ilgilenirim, tensel teması sevmez,sınırları vardır, mama kabının dibinde kalan mamayı yemez,tazesini ister.Canı isterse ayak ucumda uyur istemezse rahatsız edilmemek için en kuytu yerleri seçer.Bir görseniz insan gibi her derdini davranışları ile anlatır.Ben iş için bir günlüğüne bile olsa il dışına (eşim ve oğlumla kalır) gidip döndüğümde kızar söylenir bana" neredesin sen " der gibi ... Bu kadar detayı onu ne kadar çok sevdiğimi ,bağlandığımı ve benim için çok özel bir varlık olduğunu anlatabilmek için yazdım.Sorum ise şöyle , geçen haftalarda kuzenim kedisini bir hastalıktan ötürü kaybetti ve ben çok etkilendim. Onların bahçeli bir alanı vardı ,oraya gömdüler benim öyle bir alanım yok ne yazık ki , büyük bir şehirde yaşıyorum ve her yer beton yığını.Kendi kendime düşünüyorum eğer başına bir hastalık vs gelirse ne yaparım ,ölürse nereye gömeceğim ,başına gidip ziyaret edebileceğim bir yer neresi olabilir, gibi gibi zihnimde beliren duygu ve düşüncelerim oluştu.Duygusu bile çok üzüyor beni.Normalde böyle birşey aklıma geldiğinde hep geçiştiririm kızardım kendime aklına getirme böyle şeyler diye ...Ama can dostlarımızın ömürleri bizim ki kadar uzun olmuyor maalesef, tabii kimin önce öleceğini Allah bilir ... 8 ay öncede anneciğimi kaybettim hala acısı kor gibi yüreğimde
böyle bir durum yaşayan ve can dostunu kaybeden birisi varsa aramızda bana da bir fikir vermenizi rica edeceğim .

